Amy Winehouse - Back to Black (2006)

Ondanks een paar knappe liedjes (Rehab, You Know I'm No Good en vooral Back to Black) toch niet helemaal mijn ding. Ze heeft ergens wel een interessante stem maar dat kan van de liedjes lang niet altijd gezegd worden...

Toch maar een vriendelijke 2,5*, en Amy, step away from the Chardonnay!

Uit mijn hart gegrepen dit. Natuurlijk kan je vergelijken met mooie 60s producties omdat de stijl daarop wel gebaseerd is. Maar dit geluid is toch echt niet te vergelijken met wat er daadwerkelijk in de 60s aan soul uit kwam, daar is wel degelijk aan toegevoegd.
En vind ook maar eens een zangeres met dezelfde nonchalance en zoveel soul. Daarvoor moet je verder terug in de tijd. Ik denk dan echt aan grootheden als Bessie Smith en Billy Holiday. Teruglezend in het topic ben ik de eerste niet die daarmee vergelijkt. Het geeft wel aan dat Amy Winehouse toch niet een sterretje is van voorbijgaande aard.

Ik kom bij een MuMe selectie op de populairste 60´s soulzangeressen bij Dusty Springfield, Carla Thomas, Etta James, Nina Simone, Aretha Franklin en Roberta Flack. Ook zonder nu te stellen dat Amy Winehouse daarbij goed afsteekt kan je wel erkennen dat ze ten opzichte van deze toch een eigen stijl heeft, die echt niet van enige van deze is afgekeken. Bessie Smith komt voor mij dan eerder in aanmerking.

Zelf was ik niet meteen onder de indruk van haar toen dit album net uit was. Rehab vind ik nog steeds niet geweldig. Intussen denk ik dat we hier toch te maken hebben met een album dat de geschiedenis zal in gaan als een van de essentiele van het decennium.

Geweldige stem, geweldige muziek hoewel een stabiel sociaal leven er een beetje bij in lijkt te schieten. Vind elk nummer goed, alleen de lengte viel me enorm tegen. Het is zo kort naar mijn idee. Ik heb dan wel de originele versie, ik vind een half uur naar deze stem luisteren helemaal niet verkeerd, maar wat extra lengte had het album denk ik geen slecht gedaan.
Om die reden denk ik erover na om toch maar eens de uitgebreide versie te kopen.

Prachtig om de geweldige bevlogenheid te lezen, waarmee sommige users hun keuze om 0.5* te geven toe te lichten!

Dan over dit album:
Afgelopen week weer veel geluisterd, omdat ik een hunkering had naar jaren '60 geluid in een modern jasje. Wil je dat, dan kan je het beste terecht bij Mark Ronson, die, terecht, nog wel eens wordt vergeleken met Phil Spector, iets wat ik ook al eens eerder heb genoemd bij dit album.

Amy Winehouse is prima in staat om over het heerlijk volle geluid wat Ronson weet te produceren heen te zingen en met haar, hier nog relatief onbedwelmde, bevlogenheid en geweldige stemgeluid, weet ze nummers tot een hoger platform te trekken. Dat vind ik knap, zeker als je je realiseert dat zij met haar muziek deze oude stijl weer terug op de kaart heeft gezet. De zangeressen die in haar voetsporen probeerden te volgen zijn talrijk, maar meestal lang niet zo succesvol, want de combinatie Winehouse/Ronson was er één die tot op heden niet is overtroffen.

Een terecht 4.5* voor deze heerlijke plaat.

Ik geloof dat ik niet voorbarig ben als ik beweer dat dit album inmiddels al een klassieker is! Het was Amy die de soul weer echt op de kaart zette en zorgde voor een verademing in de –destijds– erg slechte/waardeloze muziekindustrie. Een unieke zangeres met een prachtig stemgeluid en opvallende uitstraling die, met hulp van Mark Ronson, een album neerzette zoals Phil Spector in de jaren ’60 deed. De teksten en arrangementen zijn minstens zo flamboyant als de zangeres zelf wat zorgt voor een geweldig en uniek album. Het album is –nu al! – uitgegroeid tot de ‘Thriller’ van de afgelopen tien jaar. Een album dat briljant is geproduceerd en een heerlijke warme sound draagt. Een sound waar menigeen gewoonweg niet omheen kan.

Het gehele album, de deluxe versie, met negen bonustracks is gewoonweg perfect. Het originele album is heerlijke soul en de bonustracks zijn meer soul meets reggae/ska, ook een hele fijne combinatie overigens. Nummers als ‘You know I’m no good’, ‘Me & Mr. Jones’, ‘Back to black’, ‘Some unholy war’, ‘Cupid’, ‘Monkey man’, ‘To know him is to love him’ en ‘Wake up alone’ zijn fenomenaal mooi. Ik denk dat Amy met ‘Back to black’ een tijdloos album heeft geleverd dat over –tig jaar nog steeds even mooi klinkt als de eerste dag van de uitgave. Het album luistert buitengewoon lekker weg en ook na vele luisterbeurten is dit album mij niet tegen gaan staan. Voor mij is Amy een van de meest bijzondere zangeressen ooit. Zelfs tijdens performances waar ze helemaal wasted is, heeft ze een belachelijk goed gevoel voor ritme; waardoor ze altijd weer op de noten zit. Zelfs bij optredens waar ze maar wat brabbelt weet ze mij nog te boeien. Ik hoop dan ook dat ze in 2011 haar nieuwe album zal uitbrengen. Amy gaf zelf al aan dat het album in de trant van ‘Back to black’ is, waardoor ik hoge verwachtingen heb voor het toekomstige album. Ik kan dan ook haast niet wachten op haar nieuwe plaat!

Offtopic: Engeland is momenteel belandt aan de liveshows van het zevende seizoen van X-Factor. In de categorie ‘girls’ zit een dame genaamd Rebecca Ferguson; ze heeft net zo’n apart geluid als Amy en ik hoor qua stem bepaalde overeenkomst. Ik hoop dat we van deze zangeres ook nog veel gaan horen want ze is echt net zo uniek als mevrouw Winehouse. Helaas wordt ze niet getipt als winnaar maar toch hoop ik dat ze ’t wint. Ook de medefinalisten Treyc, Katie en Aiden hebben een waanzinnig soulvol geluid. De UK heeft hedendaags veel artiesten die kiezen voor soul/pop. Daar kan menig artiest hier in Nederland een voorbeeld aan nemen. Maar nee, helaas krijgen wij vrijwel alleen vreselijk truttige en platte muziek voorgeschoteld waar het Nederlandse volk –triest genoeg– nog dol op is ook… Jammer!

Echt een toppertje deze plaat. De nummers steken stuk voor stuk goed in elkaar en de instrumentatie (met dank aan Ronson) is uitstekend. De stem van Winehouse past uitstekend bij de nummers met soul invloeden.

Jammer dat Valerie niet als regulier nummer op het album staat.

Mooie soul en jazz gedreven plaat. Ik ben vooral onder de indruk van de instrumentatie. Wat een klasse muzikanten. Winehouse heeft een prima stem, maar zo uniek of bijzonder vind ik het ook weer niet. Het is meer dat ze met haar stem een bepaalde feel en sfeer meegeeft. De eerste twee nummers zijn voor mij direct de hoogtepunten. Sterk begin van een prima retroplaat met hedendaagse invloeden. De sound is lekker vol en vet. Jammer dat Winehouse niet de kans heeft gekregen om haar talent verder te benutten. Aan de andere kant heeft Winehouse weer eens bewezen dat persoonlijke ellende lijdt tot pijnlijk mooie muziek.

Amy Winehouse, een zangeres waarvan ik eigenlijk niet veel van af wist. Ik kende wel de bekende liedjes als Valerie en Rehab en zong die ook telkens luidkeels mee, maar ik heb nog nooit een volledig album van Winehouse gehoord. Tot nu dan.

Ik ben erg blij dat ik deze plaat heb aangeschaft. Ik vind de sfeer best donker. Iets wat me wel bevalt. Winehouse weet ook erg veel emotie in haar nummers te steken. De lyrics zijn ook geweldig met een kern van waarheid/achtergrond. Dat spreekt me nu erg aan. Tuurlijk, het is niet mijn genre. Ik ben eerder een Jazz-man. Toch heb ik erg genoten van dit Soul/Pop-album. Dit smaakt zeker naar meer.

Een paar echte toppers zijn hier Love is a Losing Game, Tears Dry on their Own. Het beste nummer is natuurlijk Back to Black zelf. En single waar ik écht niks mee had. Het ging te traag en leek erg saai. Nu kijk ik er heel anders naar. Het is een echte topper. Ook de rauw- en puurheid van dit album is geweldig. Precies wat ik verwachtte van Winehouse.

Nu, er zijn ook minpunten. Zo lijken veel liedjes erg op elkaar. Ze zijn niet erg afwisselend ook. De mindere liedjes waren Some Unholy War (fantastische lyrics, dat wel) en Addicted. Ik kom uit op een erg mooie 3,5*.

R.I.P. Mrs. Winehouse.

Amy Winehouse was er plots. Vanuit het niets, leek het wel. En even plots was ze ook een icoon, een personage dat iedereen kende. Gelukkig maakte ze ook goede muziek. Fan-tás-ti-sche muziek, om precies te zijn. Ze bezat de gave om liedjes te schrijven en te laten klinken alsof ze al decennia oud waren, en tegelijk gloednieuw. Love is a Losing Game, het had een standard kunnen zijn die al door iédereen was vertolkt, net als Tears Dry On Their Own uit de hoogdagen van The Ronettes had kunnen komen, of Martha and the Vandellas, of Marvin Gaye of Stevie Wonder. En toch konden ze alleen van Amy zijn, die blanke met haar unieke soulstem die als geen ander kon zingen over gebroken harten en gevulde glazen, verscheurde foto's en doorgespoeld verdriet. Die in één lied, wat zeg ik, in één noot, zowel intriest als opgewekt kon klinken, zowel vurig als uitgeblust, zowel zelfverzekerd als terneergeslagen. Die klonk alsof ze er altijd al geweest was, en toch maar net op het wereldpodium was verschenen, om haar demonen te bezweren en liefde en andere ellende te bezingen. En plots was ze er ook niet meer, terwijl we al die tijd wisten dat ze dronk op een niveau dat ze niet lang zou kunnen volhouden. En toch heeft niemand haar een helpende hand geboden, een schouder om op te huilen. Misschien wilde ze dat ook niet. Ze zei immers dat haar tranen wel vanzelf zouden drogen.

Geweldige artieste die bekend werd omwille van haar geweldige en unieke stem, maar ook omwille van haar exorbitante en losbandige levensstijl, mede ook een bewijs dat je met momenten artiesten ook eens met rust moet laten, in plaats van ze dag in, dag uit te achtervolgen wat enorm slopend is. Ze had de gave om soul naar het grote publiek te brengen. Grootse artieste!

Ik vind dit bijzonder fraaie en sterke album, door Amy Winehouse (mede) geschreven en prachtig gezongen, ondergewaardeerd hier op Musicmeter. Het is een hele knappe en vrij originele versmelting van klassieke soul met een moderne R&B productie (door Mark Ronson). Bovendien staat het album vol met goede tot steengoede songs, waarvan er heel wat grote hits werden. Wat te denken van Rehab, You Know I'm No Good, Back to Black, Love Is a Losing Geme & Tears Dry on Their Own? Echt fantastische nummers. De teksten zijn ook nog eens heel persoonlijk en gaan over haar worsteling met drank, drugs en relaties. Een juweeltje deze plaat.

Het valt me nu eens te meer op hoeveel reggae er in dit album zit, vooral te danken (of te wijten aan) producer Salaam Remi. En opnieuw valt het op dat de nummers waar Mark Ronson aan de knoppen zit (Rehab, You now I'm not good, Back to Black) de sterkste nummers zijn van het album. Benieuwd wat een derde album met (misschien) enkel Mark Ronson als producer had gebracht. Of nog een andere producer, want soms is het zoeken of we nu Winehouse horen of de mensen achter de knoppen. Bij wijze van spreken natuurlijk.

Back to Black is in elk geval een klassieker geworden. Leuke hits en je merkt dat Winehouse gegroeid is. Een album dat je regelmatig nog eens kan opzetten.

IK weet dat ik bij de eerste luisterervaringen ten tijde van de release van dit album nog erg moest wennen aan de stijl. Ik kende dit album ook voor haar debuutalbum Frank, dus heel bekend met Winehouse was ik toen nog niet. Ze nam natuurlijk wel de aandacht op zich, zowel met haar muziek als met alles eromheen uiteindelijk resulterend in een veel te vroeg overlijden. Maar laten we het bij de muziek houden. Want die muziek verdient aandacht genoeg, dit album staat namelijk vol met hele fijne muziek. Hele fijne muziek gevuld met een prachtige en unieke stem die zeer persoonlijke songteksten zingt. Van oorwurm Rehab naar persoonlijk favoriet You Know I’m No Good. Van de liefdesverklaring aan Nas op Me & Mr. Jones naar het door reggae gedreven Just Friends. Van het emotionele prijsnummer Back to Black na nog een persoonlijke favoriet in het mooie Love is a Losing Game. Van het wat meer vrolijk klinkende Tears Dry On Their Own naar het schmierende Wake Up Alone. En van het lijzige Some Unholy War tot aan afsluiter He Can Only Hold Her. Geen enkel zwak punt te bekennen in deze recente klassieker.

Het album 'Back to Black' van Amy Winehouse, uitgebracht in 2006, is een album dat buiten mijn comfortzone valt, maar dat niettemin een sterke indruk op me heeft achtergelaten. Het is niet alleen de unieke stem van Amy die dit album toch bijzonder maakt, maar ook de diepe emotionele lading en de productie die de sfeer van oude soul en jazz met een moderne twist vangt Hier is mijn persoonlijke kijk op elk nummer van het album:

Rehab – Hoewel dit nummer niet helemaal mijn ding is, kan ik niet ontkennen dat het een enorm succesnummer is. De pakkende teksten en de krachtige stem van Amy maken het een onvergetelijke opener die je meteen in haar wereld trekt.

You Know I'm No Good – Dit nummer ligt me een stuk beter. Het nummer zit vol zelfreflectie en eerlijkheid over haar fouten en tekortkomingen in relaties De fijne melodie, gecombineerd met Amy's ruige stem en de verhalende teksten, creëert een sfeer die zowel verleidelijk als spijtig is. Het is een van die nummers die je meevoert op een emotionele reis.

Me & Mr. Jones – Dit is ook wel een aardig nummer. Het heeft een speels karakter dat op een interessante manier contrasteert met de rest van het album. Amy's houding en de manier waarop ze de lyrics zingt, brengen het nummer tot leven.

Just Friends – De melodie is leuk en Amy's stem klinkt zoals altijd fantastisch, maar de begeleiding vind ik persoonlijk niet prettig. Het nummer heeft een soort jazzy feel die mij iets minder ligt, maar de vocale prestaties zijn onberispelijk.

Back to Black – Dit is veruit het beste nummer van het album, naar mijn mening. De pijn en emotie die Amy in dit nummer legt, is ronduit hartverscheurend. De teksten zijn diepgaand en de sfeer is donker en intens. De productie van het nummer, met de zware baslijnen en subtiele strijkers, creëert een sfeer die je meevoert naar een andere tijd en plaats

Love Is a Losing Game – Dit nummer geeft nostalgische gevoelens en doet denken aan muziek uit de jaren 60. Dit nummer is een prachtige, doch droevige beschouwing over de pijn van onbeantwoorde liefde. Amy's stem klinkt kwetsbaar en puur Kortom een subtiel, bijna akoestisch nummer dat de kwetsbaarheid en het verdriet van Amy prachtig weergeeft.

Tears Dry on Their Own – Een prima nummer met een fijne zang. De manier waarop de melodie samenvloeit met de motown-achtige achtergrond geeft het een opgewekt gevoel, ondanks de sombere inhoud van de teksten.

Wake Up Alone – Een fijne ballad die start met een rustige, melancholische introductie en overgaat in een krachtig refrein. Amy's stem vertolkt de eenzaamheid en het verlangen op een manier die je echt raakt

Some Unholy War – Dit nummer doet me niet zoveel. Het lijkt enigszins uit de toon te vallen bij de rest van het album, hoewel de passie en intensiteit van Amy's stem nog steeds duidelijk aanwezig zijn.

He Can Only Hold Her – Absoluut een van de prettigere nummers op het album. Het heeft een lichtere toon en de ritmische achtergrond maakt het een aangename luisterervaring.

Samengevat is 'Back to Black' een album dat krachtige emoties en persoonlijke worstelingen van Amy Winehouse belicht, waarbij elk nummer een eigen verhaal en gevoel heeft. Hoewel het album niet helemaal in mijn comfortzone ligt, is het onmogelijk om de artistieke impact en de emotionele diepte die Amy in haar muziek legt, te negeren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeue.nl