Amy Winehouse - Back to Black (2006)

Gewoon een prachtige plaat, waarbij de bonuscd ook echt een bonus is( valerie en monkey man vooral).
Een plaat die je over dertig jaar nog kunt luisteren!

Als jij 67 wordt wel . . . .

Waarom?

Crap, Zooi en troep en nog eens Crap! Nee, niet mijn muziek.

Prachtig album, met Tears Dry On Their Own als het absolute hoogtepunt

Zowel productie als zang van topkwaliteit, heerlijke soul.

4,5.

laten we het hopen

is dit subectief gezien niet jouw muziek of kan je ook écht objectief zeggen dat dit crap is?

Ik heb dit album thuis maar ik vind het echt een kat in de zak! Jammer!

Want?

Nee, dit is inderdaad niet mijn muziek nee.

Prachtig om de geweldige bevlogenheid te lezen, waarmee sommige users hun keuze om 0.5* te geven toe te lichten!

Dan over dit album:
Afgelopen week weer veel geluisterd, omdat ik een hunkering had naar jaren '60 geluid in een modern jasje. Wil je dat, dan kan je het beste terecht bij Mark Ronson, die, terecht, nog wel eens wordt vergeleken met Phil Spector, iets wat ik ook al eens eerder heb genoemd bij dit album.

Amy Winehouse is prima in staat om over het heerlijk volle geluid wat Ronson weet te produceren heen te zingen en met haar, hier nog relatief onbedwelmde, bevlogenheid en geweldige stemgeluid, weet ze nummers tot een hoger platform te trekken. Dat vind ik knap, zeker als je je realiseert dat zij met haar muziek deze oude stijl weer terug op de kaart heeft gezet. De zangeressen die in haar voetsporen probeerden te volgen zijn talrijk, maar meestal lang niet zo succesvol, want de combinatie Winehouse/Ronson was er één die tot op heden niet is overtroffen.

Een terecht 4.5* voor deze heerlijke plaat.

waarom luister je het hele album als je het niet goed, totaal niet goed zelfs, sterker nog helemaal niets anders zou je het nooit 0,5 sterren geven, of heb je nog nooit dit album gehoord en 1 keer het deuntje van een singletje ? tsja eigenlijk weet ik het antwoord al...

Doe ik regelmatig hoor. Als een album veel lof krijgt her en der wil je weten wat de fuzz is about. En dan kan het zomaar zijn dat je naar een album zit te luisteren waar je helemaal niets aan vind. Toen ik zag dat OK Computer op deze site zo ongelofelijk populair was heb ik hem weer eens uit de kast gepakt en helemaal beluisterd. Ik vond er niets aan . . . Zie je: het kan.

Ik heb dit album nu een paar jaar en elke keer ik het draai kruipt het weer wat meer onder mijn huid. Hoewel ik het meteen al wel goed vond blijft het langzaam maar zeker uitgroeien tot een absolute klassieker.

Album bevalt me nu wel beter. Lekkere muziek voor op de achtergrond. Gewoon rustige soul.

You Know That I'm No Good, Back to Black and Love is a Losing Game blijven nog wel mijn favorieten.

de versie van valerie die op dit album staat is echt lekker, beter dan de single versie

Ben ik de enige die Amy's stem net die van een kraai vind? Ze heeft redelijk lekkere singles en mooie teksten... Maar dan die stem... Alsof ze schuurpapier op d'r stembanden heeft..

Ben ik de enige die er zo over denkt?

Ja

Mooi. Ik ben eigenlijk niet de enige die er zo over denkt, ik ken er meerdere. Ben wel een van de weinige, en wellicht de enige op MuMe.

Want wat moet er dan zogenaamd zo ongelofelijk mooi zijn aan de krasse stem van haar?

Amy Winehouse heeft een rauwe en ongepolijste stem, een heel contrast met die gefabriceerde stemmen van vele huidige idolen. Voor sommigen is dat wennen maar haar stem past perfect bij haar teksten.

Begrijp me goed, ik heb een hekel aan 'gefabriceerde' stemmen van bijv. veel huidige R&B zangeressen. Wat dat betreft kan ik dit zelfs meer waarderen. Maar ik denk dat warme stemmen meer my cup of tea zijn.

Haar stem heeft soul en karakter. Pijnlijk te zien dat het hersenspoelen van 3fm en TMF bij sommige zijn werk heeft gedaan. Echte kwaliteit doet mensen fronzen, immers alles hoort toch precies hetzelfde te klinken? Sorry maar de grootste soul en jazz artiesten zouden God op hun knieen bedanken als ze haar stem hadden.

(Niet op Lex gericht btw)

Amen. Ik vind het ook behoorlijk jammer welke kant de popmuziek is opgegaan, enkele uitzondering zoals Amy daargelaten.

Al houd ik niet zo van d'r stem, Amy zingt beter dan Lady Gaga, en al die andere R&B en pop artiesten die 'autotune' tijdens hun optredens gebruiken. Als Amy ingetogen zingt vind ik haar stem niet eens zo slecht. Maar die uithalen als ze haar strot volledig opentrekt.. Nah.

Ik geloof dat ik niet voorbarig ben als ik beweer dat dit album inmiddels al een klassieker is! Het was Amy die de soul weer echt op de kaart zette en zorgde voor een verademing in de –destijds– erg slechte/waardeloze muziekindustrie. Een unieke zangeres met een prachtig stemgeluid en opvallende uitstraling die, met hulp van Mark Ronson, een album neerzette zoals Phil Spector in de jaren ’60 deed. De teksten en arrangementen zijn minstens zo flamboyant als de zangeres zelf wat zorgt voor een geweldig en uniek album. Het album is –nu al! – uitgegroeid tot de ‘Thriller’ van de afgelopen tien jaar. Een album dat briljant is geproduceerd en een heerlijke warme sound draagt. Een sound waar menigeen gewoonweg niet omheen kan.

Het gehele album, de deluxe versie, met negen bonustracks is gewoonweg perfect. Het originele album is heerlijke soul en de bonustracks zijn meer soul meets reggae/ska, ook een hele fijne combinatie overigens. Nummers als ‘You know I’m no good’, ‘Me & Mr. Jones’, ‘Back to black’, ‘Some unholy war’, ‘Cupid’, ‘Monkey man’, ‘To know him is to love him’ en ‘Wake up alone’ zijn fenomenaal mooi. Ik denk dat Amy met ‘Back to black’ een tijdloos album heeft geleverd dat over –tig jaar nog steeds even mooi klinkt als de eerste dag van de uitgave. Het album luistert buitengewoon lekker weg en ook na vele luisterbeurten is dit album mij niet tegen gaan staan. Voor mij is Amy een van de meest bijzondere zangeressen ooit. Zelfs tijdens performances waar ze helemaal wasted is, heeft ze een belachelijk goed gevoel voor ritme; waardoor ze altijd weer op de noten zit. Zelfs bij optredens waar ze maar wat brabbelt weet ze mij nog te boeien. Ik hoop dan ook dat ze in 2011 haar nieuwe album zal uitbrengen. Amy gaf zelf al aan dat het album in de trant van ‘Back to black’ is, waardoor ik hoge verwachtingen heb voor het toekomstige album. Ik kan dan ook haast niet wachten op haar nieuwe plaat!

Offtopic: Engeland is momenteel belandt aan de liveshows van het zevende seizoen van X-Factor. In de categorie ‘girls’ zit een dame genaamd Rebecca Ferguson; ze heeft net zo’n apart geluid als Amy en ik hoor qua stem bepaalde overeenkomst. Ik hoop dat we van deze zangeres ook nog veel gaan horen want ze is echt net zo uniek als mevrouw Winehouse. Helaas wordt ze niet getipt als winnaar maar toch hoop ik dat ze ’t wint. Ook de medefinalisten Treyc, Katie en Aiden hebben een waanzinnig soulvol geluid. De UK heeft hedendaags veel artiesten die kiezen voor soul/pop. Daar kan menig artiest hier in Nederland een voorbeeld aan nemen. Maar nee, helaas krijgen wij vrijwel alleen vreselijk truttige en platte muziek voorgeschoteld waar het Nederlandse volk –triest genoeg– nog dol op is ook… Jammer!

Vandaag weer eens beluisterd. En ik moet zeggen: bijv Back to Black en Love Is a Losing game zitten vol melancholie. As good as this nu soul hardly ever gets; dit is the real thing en niet een faky-fake instant product.

Draai hierna voor de grap eens Endlessly, met name, of Rockferry (Duffy 2 en 1) - en Duffy kan op d'r eigen ferry stappen: single ticket home, babe. This is what soul is about!

Verlies je niet in het onnozele gepraat en geschrijf over Amy W; let the music do the talking. Soul Brother Nr 1, JB, was per slot van rekening ook geen misdienaar.

Soulful, heerlijk om naar te luisteren.

Echt een toppertje deze plaat. De nummers steken stuk voor stuk goed in elkaar en de instrumentatie (met dank aan Ronson) is uitstekend. De stem van Winehouse past uitstekend bij de nummers met soul invloeden.

Jammer dat Valerie niet als regulier nummer op het album staat.

Ruilen tegen de nieuwe Jannes?

Leuke muziek. Niet dat ik het dagelijks zou willen horen, maar wel gezellig en van goede kwaliteit.

Ik vind de timing van deze meid zo goed. Zag haar eens op Glastonbury, waar ze uiteraard weer waggelend op het podium stond maar elke noot was wel bijna perfect. Puur talent.