Amy Winehouse - Back to Black (2006)

Tadaaaa, Wijze woorden en hopelijk de afsluiter van deze toch nog zinloze discussie.
Zoals gezegd, goeie muziek is tijdloos en verdiend het om telkens weer heruitgevonden CQ door beïnvloed te worden te worden.



The Prefab Four?

Aparte muziek, niet helemaal mijn smaak, maar ik wil toch graag even een berichtje neerzetten, omdat ik een aantal nummers (Rehab, You Know I'm No Good, He Can Only Hold Her en vooral Back to Black) erg leuk vind. De rest spreekt me minder aan. Verder moet ik zeggen dat het wel een erg kort album is (de gewone versie dan), dus er valt ook niet zoveel te beoordelen. En ze is inderdaad een erg aparte persoonlijkheid... over haar affiniteit met geestverruimende middelen is al genoeg gepraat, daarom zal ik me beperken tot haar aparte manier van bewegen op het podium en haar kapsel, die vind ik namelijke beide erg leuk. Wat die hype betreft: ik heb wel eens slechtere hypes gehoord...

Per definitie is dat inderdaad ook beter.

Maar ik sluit me aan bij Antonio; Phil Spector maakte inderdaad dit soort muziek jaren geleden al. Wat overigens niet weg neemt dat dit een zeer aardig album is.

Per definitie is dat inderdaad ook beter.

Maar ik sluit me aan bij Antonio; Phil Spector maakte inderdaad dit soort muziek jaren geleden al. Wat overigens niet weg neemt dat dit een zeer aardig album is.

Ik had nooit gedacht dat Amy Winehouse zo goed was. Ik vind dit album redelijk goed, niet slecht maar ook niet helemaal super. Dit is eigenlijk ook niet mijn type muziek maar ik vind het wel goede muziek. Amy Winehouse is apart en een tweede vind je er niet van. Dat geldt ook voor haar muziek, ze laat duidelijk zien wie ze is in haar muziek. Het album duurt niet zo lang en dat vind ik goed want ik kan denk ik niet langer dan drie kwartier hiernaar luisteren denk ik.
Het is gewoon goede, leuke muziek met een leuke eigen draai eraan. Ik vind een 4,0 teveel van het goede dus (voorlopig) geef ik een 3,5.

Uit mijn hart gegrepen dit. Natuurlijk kan je vergelijken met mooie 60s producties omdat de stijl daarop wel gebaseerd is. Maar dit geluid is toch echt niet te vergelijken met wat er daadwerkelijk in de 60s aan soul uit kwam, daar is wel degelijk aan toegevoegd.
En vind ook maar eens een zangeres met dezelfde nonchalance en zoveel soul. Daarvoor moet je verder terug in de tijd. Ik denk dan echt aan grootheden als Bessie Smith en Billy Holiday. Teruglezend in het topic ben ik de eerste niet die daarmee vergelijkt. Het geeft wel aan dat Amy Winehouse toch niet een sterretje is van voorbijgaande aard.

Ik kom bij een MuMe selectie op de populairste 60´s soulzangeressen bij Dusty Springfield, Carla Thomas, Etta James, Nina Simone, Aretha Franklin en Roberta Flack. Ook zonder nu te stellen dat Amy Winehouse daarbij goed afsteekt kan je wel erkennen dat ze ten opzichte van deze toch een eigen stijl heeft, die echt niet van enige van deze is afgekeken. Bessie Smith komt voor mij dan eerder in aanmerking.

Zelf was ik niet meteen onder de indruk van haar toen dit album net uit was. Rehab vind ik nog steeds niet geweldig. Intussen denk ik dat we hier toch te maken hebben met een album dat de geschiedenis zal in gaan als een van de essentiele van het decennium.

Ik weet nog wat ik dacht na de eerste luisterbeurt: Goed maar niet zo goed als de vorige. Hier ben ik toch al vlug op moeten terugkomen. Een solide plaat waar 2 jaar na datum nog steeds geen slijt op gekomen is (in tegenstelling tot de zangeres). Meer zelfs: geen platencollectie kan nog serieus worden genomen zonder deze erin.

Dit is echt een tijdloze plaat. Hoogtepunten van het album: Rehab, Back to Black, You Know I'm No Good. Prachtige soulplaat! 5

ik vind tears dry on your own het best

Ook van dit album de Deluxe-versie aangeschaft en de oude versie weggedaan. Ondanks het feit dat ik haar debut ietsiepietsie beter vind, staan hier ook vele pareltjes op. De versie van Valerie vind ik persoonlijk lekkerder klinken als die je op de radio hoort. Vreemd dat ze die versie ook niet op de bonus-cd hebben gegooid.
4 sterren, maar dan in ranking iets onder haar debut.

Ik heb net Fuck Me Pumps gehoord en nu Close to the Front aanstaan, erg fijne tracks met smaak naar meer...

Ik heb enkel hiervan de deluxeversie, van haar debuutalbum de gewone editie.
Dus deze van "Frank" is het ook dubbel en dik waard om aan te schaffen??

Amy Winehouse is voor mij zo'n artiest, die ik door haar buitensporig gedrag mee gegeten en gedronken heb en geen behoefte voel voor een toetje.
Rehab en Valerie, zijn goed geproduceerd. Maar dit 'talent' i.i.g in destructief gedrag, laat ik aan mij voorbij gaan.
Ieder het zijne.

Geweldige stem, geweldige muziek hoewel een stabiel sociaal leven er een beetje bij in lijkt te schieten. Vind elk nummer goed, alleen de lengte viel me enorm tegen. Het is zo kort naar mijn idee. Ik heb dan wel de originele versie, ik vind een half uur naar deze stem luisteren helemaal niet verkeerd, maar wat extra lengte had het album denk ik geen slecht gedaan.
Om die reden denk ik erover na om toch maar eens de uitgebreide versie te kopen.

@Madjack
Begrijp ik nu goed dat je de CD aan je voorbij laat gaan vanwege haar gedrag? Terwijl je de muziek ok vindt? Vreemd.

@Nicci, Zo vreemd is dat niet hoor, althans vanuit mijn perspectief dan.
Ik vind dat ze meer ziel legt in het zo goed mogelijk kapot maken van haar lichaam/geest, dan dat ik dat terug hoor ik de wijze waarop ze muziek maakt. Het zal allemaal wel zo zijn oorzaak/achtergrond hebben, maar die beker gaat dan maar aan mij voorbij. De kwaliteit van de muziek heeft meer te maken met haar producer (Mark Ronson) als Amy zelf. Jans Joplin bijv. is ook een persoon die een destructief leven erop na hield, maar die gooide wel haar ziel en zaligheid in haar muziek, dat mis ik bij Amy.

Comerciele zooi is het en meer niet.
Ze wil de jaren 60,70 naar doen,dan denk ik 'Gaat Spelen'.

Ja man, zo ontzettend commercieel om een album te maken met jaren '60 sound...

Wat is er dan zo slecht aan dit album? Natuurlijk is dit album gebaseerd op de Soul muziek uit de jaren '60 en '70, maar dat betekent niet dat het album per definitie slecht is.

(Edit: iemand was me al voor. )

Als je 2 keer U2 en 2 keer Coldplay in je top 10 hebt staan moet je gewoon je mond houden over comerciele zooi.

Dat er in deze tijd nog zangeressen bestaan die zo'n gevoel in hun nummers kunnen brengen. Ongeloofelijk !

Goed album, ik vind haar stem echt geweldig. Het is heel jazzy maar ook erg kwetsbaar, net alsof ze elk moment uit elkaar kan spatten.
Vooral op Love is a losing game goed te horen, tevens mijn favoreite nummer. hele album is goed; 4*

Toch maar de score verhoogd, het wordt namelijk iedere keer wat leuker als je het luistert en je merkt dat je naar de muziek toe groeit. Eerst vond ik eigenlijk alleen Rehab, You Know I'm No Good en Back To Black goed. Nu vind ik eigenlijk alle nummers goed en allemaal verschillend vooral. Leuk, krachtig maar ook soms erg emotioneel album met duidelijk gevoel voor muziek. Ik ben benieuwd of er meer muziek van Amy Winehouse volgt. Ik hoop het...

Haha ja nogal. Zo enorm commercieel vind ik haar niet eens. Haar muziek is tenminste niet rotzooi die bedoeld is populair te worden maar gewoon goed in de hitlijsten ligt maar wel een heel eigen geluid laat horen die je nergens anders vind.

Niet om met de hele hype mee te gaan, maar ik vind dit voor het merendeel wel een erg sterk album. Het titelnummer is het mooiste, het is een soort verbetering op "Take the box".

"Rehab" is een beetje te veel op MTV en op de radio geweest, en het zijn bovendien "You know I'm no good" en "Tears dry on my own" die veel feller schijnen.

En zelden wordt een liedje zo gemeend gezongen als bij "Love is a losing game". Alles op dit album wordt gemeend voor de volle honderd procent, door iemand wiens leven door niemand, ook niet door haarzelf, gemakkelijk is gemaakt. Dit album is niet erg op de massa afgestemd, maar sloeg toch massaal aan, omdat de kwaliteit gewoon erg hoog is.

Wat heeft ze toch een strot! Jammer dat ze heel vaak niet op festivals of optredens is. En ook dat ze zo aan de drugs is. Maar ja, dat heeft nog geen invloed op haar albums.

Back To Black is het allermooiste. Ik vind het bijna ook één van de mooiste pop/soul songs ooit gemaakt. Tears Dry On Their Own is ook een leuk nummer. Overigens heb ik haar debut nog niet beluisterd. Verwacht wel veel. Volgens mij ken ik F*ck My Pumps al.

En Coldplay is niet commercieel?

Yep, ze kan zeker heel naar doen.

Kwaliteit te over.
Zeer vintage, zeer retro en toch up to date.
Het Godenkind of Soul heeft met deze cd een topper binnen.