Amy Winehouse - Back to Black (2006)

Wat een plaat is dit zeg.....alle nummers zijn raak, echt heel goed. Nu al één van mijn "all time favorites."

Blijkbar ook een favorite van Keith Richards, tenmiste heeft Keith dit in een interview gezegt en Keith heeft zeker weten een goede smaak.

Alleen staat de Valerie die jij bedoelt hier waarschijnlijk niet op. Die is namelijk van Mark Ronson. De versie die hier op staat ie heel erg slepend en langzaam

Vond het eerst leuk, nu ben ik er echt op uitgekeken eigenlijk. Toch nog wel een 3 omdat het wel een erg goed album is. Misschien dat het over een tijdje weer komt .

Zeer goede cd, met wisselende sferen. Wel ben ik nog steeds op zoek naar de versie zoals hierboven staat (met 19 tracks). Op BOL.com zie ik alleen de deluxe-versie zonder track 17 (You're Wondering Now)... ...of is dat een foutje van BOL.com?

Weet iemand waar ik de versie kan kopen met 19 tracks op 2 cd's?

Tjah en Amy Winehouse is zeker wel tevreden over haar verslaving???

Ik vind het een geweldig album, vooral Monkey Man valt bij mij in de smaak. Geweldig gebracht!

Ik ben aangenaam verrast door dit album. Ze kan wel degelijk zingen en goede sfeer brengen. Alleen haar imago en persoonlijk leven zijn barslecht. 3.5/5.

Als je van alle artiesten alles zou weten stemt denk ik menigeen een stuk lager? De beatles, stones, Led Zeppelin, Black Sabbath en wat al niet meer zouden dan maar een drietje moeten krijgen....onzin naar mijn mening.

Beoordeel op muziek en niet op levensstijl. Anders valt er wel heeeeeeel veel af.

Of juist niet

Ik vind het wel wat hebben, het gedrag van Amy Winehouse

Dit album kocht ik reeds vlak na de release van de single "Rehab", dat mij meteen opviel vanwege haar rauwe en soulvolle zang en de retro-stijl, wat lijnrecht tegenover de gangbare gelikte R&B staat. Productioneel zou je inderdaad denken dat dit album werd uitgebracht begin jaren '60 vanwege de volle productie, de licht jazzy arrangementen en de melancholieke ondertoon in alle nummers. Amy Winehouse deed mij ook denken aan de souldiva's uit die periode (Etta James, Irma Thomas), aan Billy Holliday en in mindere mate aan de meidengroepen van destijds (Ronettes, Supremes).
Het is vooral tekstueel een zeer persoonlijk album met 10 sterke songs die de tand des tijd zeker zullen doorstaan. Los van haar imago vind ik dat één van de beste albums van 2007.

een beetje overgewaardeerd maar het is wel een oke album.

Ik ga deze misschien nog wel eens kopen. Ik knapte eerst op haar af maar dat kwam alleen door de eerste single, Rehab, die ik nog steeds niks vind maar You Know I'm No Good vond ik dan wel weer heel erg goed. Ook Back To Black en Love Is A Losing Game vind ik erg goed. Tears Dry On Their Own gaat wel

Daar ben ik het niet geheel mee eens.
Wel vind ik het een beetje jammer dat Amy zo in de publiciteit is gekomen en commercieel is geworden.
Desalniettemin, vind ik het geluid er zeker niet minder op geworden. B2B is een prima album en zeker niet van laagstaand niveau.
Een gemiddelde van 3,85 vind ik dan ook niet overgewaardeerd.
Natuurlijk is het een kwestie van smaak/mening, maar om het meteen overgewaardeerd gaan noemen vind ik niet terecht.
Dan komt het op mij over alsof je het overgewaardeerd vind omdat ze zoveel commerciële aandacht krijgt en ineens bekend is geworden waardoor iedereen haar ineens goed vind..

wat mij betreft, is ze gewoon goed en daarom absoluut niet overgewaardeerd. Dat wilde ik er even over kwijt. Begrijp het verder ook prima als je de cd niet zo boeiend vindt, alleen het deel van overwaardering vind ik niet kloppen.

vandeweek op tv, een concert van winehouse een maand of 7 terug

ja, ze was bij vlagen de weg kwijt, geestelijk, maar dat keeltje, die stem, ze heeft wel degelijk talent en het klonk steevast als kippevel

dit album kwam grotendeels aan bod en hoewel sommige nummers live wat magertjes bleken, ook wat kort, kwam het toch overall gezien zeer goed uit de verf

winehouse heeft iets in haar stem dat je raakt tot op het bot

klasse

Ondanks een paar knappe liedjes (Rehab, You Know I'm No Good en vooral Back to Black) toch niet helemaal mijn ding. Ze heeft ergens wel een interessante stem maar dat kan van de liedjes lang niet altijd gezegd worden...

Toch maar een vriendelijke 2,5*, en Amy, step away from the Chardonnay!

Begin leuk, maar langzamerhand begint die stem steeds meer te vervelen! tot irritatie toe

Blijft geweldig. Tears dry on their own geeft echt een jaren 40 gevoel.


Ik heb de deluxe versie. In Maastricht ligt ze gewoon nog in de winkels, hoor. En op iTunes ook. Maar ja dat is natuurlijk minder dan een echt album...


Stiekem ben ik het ook met je eens!
Eindelijk eens weer een echte anti-comerciele ariest die zich gewoon helemaal lam zuipt. Trouwens, ik denk dat ze zonder dat ongezonde leven nooit zo'n prachtig album zou kunnen maken. Beatles zonder LSD zou ook nooit wat zijn geworden.

De hype lijkt even voorbij, maar daarvoor was er ook al het aklbum Frank en die is kwalitatief minstens zo goed! Zou ze nog leven als ik dit schrijf, die was ver weg!

Mja, ik snap de hype totaal niet om de muziek van haar.

Haar persoonlijkheid enzo terzijde gelaten, deze muziek is zwak.

1*

Nietes!

Zou leuk zijn als je met wat argumenten kwam.

Haar stemgeluid hoor ik absoluut niet graag.
Haar liedjes doen me totaal niets, behalve ervoor zorgen dat ik van radiopost switch.

Wat heeft zij toch een mooie rustgevende stem op Love Is A Losing Game.

Ik begrijp die vergelijking met duffy voor geen meter....duffy klinkt als een chipmunk, winehouse als een geboren zangeres. Van Duffy horen we over 2 jaar helemaal niets meer, van winehousen over 10 jaar nog als ze niet de pijp uit is. (of juist wel)

Amy Winehouse en Duffy worden met elkaar vergeleken omdat ze allebei hun inspiratie halen uit de soul van de jaren '60 en omdat het tijdgenoten zijn. Verder houdt die vergelijking dan ook op, zowel de stem als de teksten verschillen danig van elkaar.
Of we van beiden later nog iets van hen zullen horen is kan ik nu niet voorspellen, maar ik vind ze beide klasse. Dat Amy Winehouse langer in ons collectief geheugen zal blijven komt natuurlijk door haar imago.

Laat ik Duffy nou niks vinden. Ik zit nog te twijfelen of ik deze CD ga kopen, maar over Duffy wil (bijna) geen goed woord kwijt.

Ik ben eerlijk als ik zeg dat deze plaat gewoon een klassieker is/wordt.
Je moet wel van een portie soul houden.

Wat dat betreft heeft ze dat slim gedaan (of moet ik zeggen, haar platenmaatschappij?). Elk nieuwtje wordt breed uitgemeten in de pers (positief/negatief) en elk nieuwtje levert weer publicitieit op waardoor mensen toch weer nieuwsgierig raken. Ik was daar zelf niet zo vatbaar voor eigenlijk, een vriend van me draaide dit album en was er gelijk weg van. Toen vroeg ik wie het was en het bleek dus Amy te zijn

Nog steeds moet ik Frank nog beluisteren, die lijkt me ook wel erg goed. Prima zangeres.

Wat gezeur over een te lage stem weggehaald.

Verschrikkelijk......Ik snap de hele hype eromheen niet?

Haar stem is verschrikkelijk, de muziek slaat nergens op. Dit is een echt hate it or love it-album, of je moet er heel erg van houden of je vindt het net als in mijn geval niet om aan te horen.

1*, geen halve ster omdat rehab nog net te pruimen is.