Black Sabbath - Master of Reality (1971)

Ik vindt deze persoonlijk minder dan zijn twee voorgangers. Het raakt me op de één of andere manier stukken minder. Children of the Grave is geweldig

Master Of Reality is een lekker zwaar en log Sabbathalbum dat dankzij enkele grote uitschieters wel als klassiek materiaal bestempeld mag worden.
Sweet Leaf opent het album nog wat flauwtjes met zijn kinderachtige cannabisverering. Ook het blije thema van After Forever contrasteert net wat teveel met de rest van de invulling van het nummer. Vanaf het monsterlijk stuwende Children Of The Grave wordt het niveau de hoogte ingestuwd. Wat een riff. En wat een geweldige coupletten.
Daarna zorgen het machtige, allesverslindende doomepos Lord Of This World, het stemmige Solitude en de ijzersterke afsluiter Into The Void voor de kersen op de taart. Zoals Ozzy op de meeste nummers zingt, hoor ik hem het liefst. Een paar octaven onder zijn karakteristieke, maar soms ook vervelende kopstem.
Uitstekende aflevering uit de uitstekende serie die de band toen aan het afleveren was.

Kijk, dit is weer een lekker Sabbath album. Het opend met de zware gitaarrifs van Sweat Leaf. Ik ben het wel eens met de opmerking van Edwynn over de cannabis verering. Maar de muziek is lekker. Andere zware uitschieters: Lord of this World en Into the Void. Ook de rest mag er zijn. Ik geef 4,5 sterren.

Ik vind Sweet Leaf toch een zeer sterke opener, met die zware en bezwerende gitaarrif. En de tekst past gewoon prima in de tijdsgeest van de adolescentie in de '70's en ruimer gezien in het eeuwige sex, drugs en rock 'n roll natuurlijk. Hoewel de verering wat belachelijk kan overkomen komt toch vooral de ervaring van Ozzy er uit en die vind ik wel mooi beschreven, zowel in kracht als naïviteit.

Yep Kronos, de perfecte opener van dit album, dat had ik duidelijker kunnen aangeven.

de acoustische stukken zijn hier niet zo goed verweven (helemaal niet eigenlijk) als op sabotage. gelukkig duren ze niet lang. lekker drumwerk op children.. de heavy nummers zijn allemaal, wel, zwaar.

Wat mij betreft toch NET IETS minder dan de 2 vorige twee sabbath platen. Zeker er zit niet veel veschil in. Sabbath blijft een meer dan prima nivo vast houden. Meestal is een derde plaat de meest cruciale plaat van een band. De eerste twee platen worden vaak gevuld met nummers waar men over het algemeen wat meer tijd te besteden had. Geen platen contract maar wel optreden waar men maar kon. Bij plaat nummer drie moet een band vaak echt aan de bak. Nieuwe nummers schrijven en in dit geval had sabbath niet veel tijd. De ene tournee volgde de andere op. Plus dat Ozzy en co niet vies waren van een drankje meer of minder dat in combinatie met (hard?)drugs. Desondanks wist de band de twee vorige super platen zeker te benaderen. De Iommy riffs blijven met tijd en wijle van een uitzonderlijk nivo. Herr Ozzy weet alles weer zo orgineel aan elkaar te kwaken de man heeft er gewoon gevoel voor. Geen super zanger die Ozzy. Maar zelfs Dio of Gillan wisten nooit hoe ze de Ozzy nummers moesten inkleuren. Met andere woorden de man had/heeft een totaal eigen stijl die niet of nauwelijks is na te bootsen.

Ben het wel eens met sugartummy wat betreft de acoustische stukken. Het is alsof iemand de tl lampen/verlichting even aanzet bij een oer gezellige zuip avond ha.

Net geen vier lollies

Wow Ik wist niet dat Black sabbath zo strak kon klinken op een hele plaat! Ik ken uiteraard de klassiekers van hen maar een kleine 2uur geleden heb ik deze gekocht (mijn eerste BS-plaat ooit) en een uur in de file gestaan op de terugweg. Heerlijk want deze plaat lag op en na 2 luisterbeurten op vol volume vind ik dit een machtig schijfje Ozzy, wat een stemgeluid
Tony Lommi vond ik al een zalige gitarist maar nu stijgt ie toch weer wat in mijn achting. een heel album lang alleen maar topriffs gesteund door een zeer strakke ritmesectie. Hier volgt meer van...

Ik vind Master of Reality een minder sterk dan Paranoid. Dit zijn de enige twee platen die ik ken van Black Sabbath. Paranoid was mijn kennismaking met deze band en dat beviel me prima. Nu ik deze een paar keer beluisterd heb, vind ik deze toch tegenvallen.

De riffs zijn allemaal wel prima maar het pakt me toch minder. Er zitten ook minder versnellingen in de nummers dan bij Paranoid. En dat vind ik nou net de betere stukken.

Geef het nog niet op Oceanvolta, ook Vol. 4 en het debuutalbum zijn m.i. sterker dan Master of Reality. (Neemt niet weg dat ik ook deze heel goed vind - met name After Forever en Children of the Grave).

@ Oceanvolta: vergeet Sabotage niet, naar mijn smaak de beste Sabbath album met heer Osbourne!

Ik kies voorlopig voluit voor deze. Er hangt een briljante stonermetalsfeer op deze plaat, ik krijg er maar geen genoeg van. Maar ik ben stapsgewijs de gehele BS-discografie aan het doorlopen, dus die mening zal misschien wel nog veranderen.

Ik deel je mening

Dit is de minst gelaagde Sabbath-plaat die ik heb gehoord. Tony Iommi laat hier de kracht van de riff in zijn volle glorie horen. Een van de eerste stoner metalplaten. Het is ook mijn favoriet van de band.

Ik geef zeker niks op, Tupelo, ik vind het nog steeds een prima plaat en ga MOR zeker nog vaker luisteren.

Bedankt voor de tips trouwens. De volgende Sabbath plaat die ik ga luisteren zal het debuut worden en vandaar wellicht chronologisch verder.

@ Don: Je bedoelt waarschijnlijk de meest gesllaagde Sabbath-plaat?

Ook voor mij is dit de favoriete plaat van Black Sabbath.

Ik heb er ook een speciale band mee omdat het mijn 1ste Sabbath-schijf ooit was. De 1ste 2 van hen heb ik ondertussen ook al aangescahft maar zoals Bennerd hierboven ergens al zei is dit een album dat een vroegtijdige Stonermetalsfeer met zich meedraagt en laat ik nu een groot fan zijn van stonerock Heerlijke schijf dus. Sweet leaf alleen al trekt je volledig mee.

Puur objectief lijkt dit een album dat snel-snel ingeblikt is geweest na het succes van zijn mythische voorganger. Trek de twee tussendoortjes eraf, en je houdt zes nummers over. Maar het pleit dan natuurlijk in hun voordeel dat die plaat staat als een huis, en dat die tussendoortjes de plaat wel mee kleuren. Topplaat!

Black Sabbath, een band die ik door de jaren heen heb leren kennen en steeds meer weet te waarderen. Het derde album is er één die op hetzelfde niveau zit als zijn voorgangers (Black Sabbath & Paranoid).

Op de plaat worden een aantal zware nummers afgewisseld met instrumentale gedeeltes die de plaat zeer compleet maken. Al vanaf de opener Sweet Leaf wordt een ongekend hoog niveau behaald, prachtige gitaarsolo's en de drums passen heel goed in het nummer.
Het album bevat een aantal zeer sterke nummers die als klassiekers kunnen worden beschouwd. Children of the Grave is zowel tekstueel als muzikaal prachtig, de sfeer wordt erg goed neergezet. De rustige instrumentale stukken en het nummer Solitude vormen een aangename afwisseling op de plaat.

4*

Een weergaloos goed vroeg-Black Sabbath album, met een wat mindere hoes. Wie bedenkt in godsnaam zo'n hoes?

Het is wel met reliëf hé

Design by Bloomsbury Group
Oh ja iets met dead line, muziek klaar en nog geen artwork.

Ik vind het een iconische hoes.

Nou, plaats 'm dan maar gauw in 'de mooiste albumhoezen'. En veel plezier met de reacties.

De band is er in ieder geval zelf ook wel tevreden over, gezien dat ze het font voor Black Sabbath tegenwoordig overal gebruiken. Ikzelf vind het ook wel wat hebben eigenlijk. Lekker donker, niet teveel poespas; past perfect bij het album.

Deze opmerking verraadt dat je er geen eigen mening over hebt. Is het belangrijk wat hipsters ervan vinden?

Haha, het was een plagend grapje, over de hoes. Dit album heb ik talloze malen gedraaid, zoals veel Sabbath-albums, en ik vind het een echt goed vroeg-Sabbath-album, zoals reeds opgemerkt. Ik kraak de muziek niet af. Is 'hipster' een spijkerbroekenmerk?

Nee dat zijn de mensen die in het hoezentopic kletsen over kleursettingen, fontkeuze en teken- en fotografietechnieken.

De fontkeuze kan ook wel beter. Dat kleurgebruik had ook meer gevraagd om vogelperspectief.