Black Sabbath - Master of Reality (1971)

Iedereen noemt het zoals hij wil. Ik begrijp niet goed waarom jij zo'n probleem hebt met mensen die het willen 'in vakjes' stoppen?
Trek het je niet aan en noem het zoals jij het wilt noemen. Voor de een is dat 'steengoeie rock', voor de ander 'doom metal' en voor nog een ander 'stoner'. So what ...

Dat is dus precies mijn punt als je de moeite neemt om het te lezen

Ah, dan zijn we het roerend eens. Goed zo.

Als ik hersenloos wil beuken met Sabbath, is dit mijn vaste eerste keuze. Ik kan hier een betoog af gaan steken over de simpele maar o zo briljante en doeltreffende riff van Children of the Grave. Of over de tekst van After Forever (hier een opname van een van de weinige keren dat dit nummer in de jaren ’70 live is gespeeld), die mijns inziens een van Sabbaths beste is. Of over het angstaanjagende stukje ‘The Haunting’, de outro van Children of the Grave. Of over de wonderlijke subtiliteit van Orchid. Of dat Solitude een heel mooi, ingetogen werkje is, maar wel minder dan zijn broertje Planet Caravan van Paranoid.
Maar dat betoog ga ik hier niet afsteken. Feit is dat deze plaat voor mij een overgangsplaat is voor Sabbath. Na 2 albums met blues-geïnspireerde hardrock/metal is die invloed voor een groot deel verdwenen, terwijl de wat complexere nummers en de experimenteerdrift pas op Vol.4 de intrede deden. Het resultaat is een erg harde, maar wel ongecompliceerde beukplaat.
Zelf voel ik me meer aangetrokken tot de bluesmetal van de debuutplaat, of de drugs-geinspireerde gekkigheden die op Vol.4, Sabbath Bloody Sabbath of Sabotage te vinden zijn. Master of Reality is leuk, maar niet voor heel lang. En daarom vind ik het niet erg dat de plaat op minder dan 35 minuten afklokt. Helemaal omdat het geluid van deze plaat ook vrij massief en dof is. Alsof alle instrumenten zo hard mogelijk ingemixt zijn. En dat komt op mij over alsof ik een chocoladetaart ineens naar binnen krijg gestouwd. Het smaakt eventjes lekker, maar ligt ook heel zwaar op de maag.

3.5*

Enorm zwaar album waar wat mij betreft geen zwak nummer tussen zit.
En ik vind het prachtige, onheilspellende Solitude echt niet onderdoen voor Planet Caravan..

Lekker album inderdaad, maar ik ben er nog niet zo weg van als ik ben van de debuutplaat bijvoorbeeld, die vind ik toch nog lekkerder klinken. De Riffs zijn natuurlijk weer geniaal en ook Ozzy is weer heerlijk bezig, dit keer op de Christelijke tour. Ligt het trouwens aan mij, maar lijkt het wel of het geluid erg dof/zacht is ingemixt op de CD (ik heb de deluxe edition) het lijkt wel of die minder hard gaat dan bijvoorbeeld de 1ste twee Sabbath CD's.

De eerste drie albums worden naar het schijnt nog maar eens in geremasterde vorm heruitgebracht, da's toch enkel positief nieuws?

Prachtwerkje van Black Sabbath, geen enkel minder nummer! Uitschieters "After Forever", "Children Of The Grave" en ook wel het kalme "Solitude"! Mij lijkt dat nummer een beetje ondergewaardeerd...

Magistraal album van de aartsvaderen der metalen.Huiveringwekkende arrangementen (COTG)worden afgewisseld met lieflijk gitaarspel(Orchid) en de pas verwerkte Emryo wordt even later al weer ten grave verdoemd.
Loodzwaar maar uiterst functioneel.5 sterren

De productie is per definitie al erg groezelig.

Past perfect bij de muziek, vind ik.

Mijn eerste kennismaking met Black Sabbath

Dit is echt een geweldig album. Ik hou erg veel van die zware "moody" sound. Het zijn allemaal stuk voor stuk geweldige nummers.

Inderdaad, wat wil dat zeggen? We hebben het hier toch over de 'heilige drie eenheid' van Black Sabbath. En ik geef juist weer net de voorkeur aan dit Master of Reality, gevolgd door het debuut en dan Paranoid.
Dat is, omdat dit album de kers op de appelmoes is, het toetje na het voortreffelijke diner. Het soms nog wat (wel charmante) rommelige van de twee voorgangers is verdwenen. Deze plaat is zo strak als wat, gebouwd op heavy bas en diepe zware geweldige gitaarpartijen. En niet te vergeten, geweldige composities.

Cruciaal is het feit dat vanwege het eerdere verlies van 2 vingertopjes Tony Iommi zijn gitaar bijstelde en ook de bas hierbij aansloot. Dit leidde tot deze zware diepe heavy sound, voor het eerst te horen op deze studioplaat. Volgens mij een belangrijke stap op weg naar / in de heavy metal. Het album is ook nog eens opgebouwd als latere metalalbums, met veel nummers op basis van zware riffs, soms versnellingen en enkele rustpunten en een ballad, het fraaie maar donkere Solitude. Ik heb trouwens de 2010 remaster, waarvan het geluid echt geweldig is.

Sweet Leaf hakt er als opener gelijk stevig in, After Forever trekt de zware riffs lekker door, maar hier is wat meer afwisseling te horen. Dit was het eerste nummer niet geschreven door de groep, maar door Tony Iommi alleen. De tekst gaat dit keer juist over God, ipv over 'the dark side'. Sweet Leaf gaat over Marihuana, wat ook te horen is aan de joint-kuch aan het begin van de plaat. In Children of the Grave worden de rockende kids opgeroepen tot een revolutie tegen hun oorlogsvoerende ouders, om niet te eindigen als de titel zegt. Alweer een anti-oorlogs- / anti-establishment nummer, zoals War Pigs ook is. Voor velen is dit een favoriete track door de geweldige gitaarpartijen die te horen zijn. Lord of this World is echt donker, want gaat dan toch weer over satan, net als het donkere Solitude dat over depressie en eenzaamheid gaat.

Maar dan, maar dan: Into the Void! Volgens mij de eerste of één van de eerste echte metal songs. Wat een geweldige basis zit hieronder van zware bas en gitaar. Een krachtige versnelling verderop en een gillende Ozzy. Hij zingt dan ook: "Rocket engines... burning Metal through the atmosphere". Overigens is dit ook een nummer tegen milieuvervuiling. En dat in 1971. Black Sabbath was er snel bij, in alle opzichten, laten ze hier op Master of Reality horen. 5*

De beste van Sabbath. Nummers als Sweat Leaf kunnen er altijd wel in, alleen al hoe dat nummer begint! After Forever is een geniaal nummertje en Children of the Grave is echt meesterlijk. Solitude!

Voor het eerst heb ik een Black Sabbath- album gekocht. Onlangs (twee week geleden) ben ik het oeuvre gaan beluisteren, althans, de Ozzy-jaren. 'Black Sabbath' was het startpunt en als eindpunt kwam 'Never Say Die' aan bod. Er volgde een wisselende tour, maar uiteindelijk heb ik vier albums geselecteerd die ik 'graag' wil aanschaffen. De 1e in de reeks (Master Of Reality, Sabbath Bloody Sabbath, Sabotage en Technical Ecstacy) is Master Of Reality. Een album met een donkere sound, die me enigzins doet denken aan de laatste plaat van Queens Of The Stone Age 'Era Vulgaris'. Waarschijnlijk is het als vloeken in de kerk, maar dit is volgens mij het eerste complete album dat Black Sabbath heeft uitgebracht. Van prachtige akoestische nummers tot snoeiharde metal ( 'Into the Void'), 'Master Of Reality heeft het allemaal. Een bijzondere kennismaking in 2011. Vele jaren te laat. Toch uiteindelijk gevonden.

Verrassende keuze, die 4 albums die je graag wil hebben. Met name omdat je Paranoid hebt weggelaten (zou ik overigens ook doen, maar het album wordt toch vaak als Sabbath's meesterwerk gezien) en Technical Ecstacy wel meeneemt.
Of dit het eerste complete album is, weet ik niet. Ik vind dit vooral een snoeihard album zonder al te veel afwisseling. Met name op Vol.4 en Sabbath Bloody Sabbath wordt het geluid veel breder en slaat de band andere wegen in. Master Of Reality is wel het eerste Sabbathalbum zonder vullers (zoals Evil Woman op het debuut, en Rat Salad op Paranoid), dus in die zin ben ik het met je eens dat dit het eerste complete album is.
Gefeliciteerd met je kennismaking met BlackSabbath overigens!

Bedankt! Ja, ik wist wel van de populariteit van 'Paranoid' af. Toen ik de reeks beluisterde viel 'Paranoid'me heel erg tegen. Rommelig en onsamenhangend. Overigens is de plaat niet zo matig als 'Never Say Die'. Op dit album brengen 'Orchid' en 'Solitude' de gewenste afwisseling met zich mee. Iets wat inderdaad, zoals je zelf zegt, ook op een album als 'Sabbath Bloody Sabbath'is te horen. Je zou kunnen zeggen dat de donkere ondertoon van dit album wel de rode (of beter gezegd zwarte) draad in het geheel is.

'Orchid' prachtig rustpuntje op het album, ga vanavond met Sabbath Bloody Sabbath beginnen, maar tot nu toe is Master of Reality mijn favoriet.

Ben het er wel mee eens dat dit het eerste complete, of liever gezegd, eerste consistente album van Sabbath is. De vorige albums hebben echt minder interessante stukken ertussen, terwijl ik de belangrijke stukken daarvan, waaronder het hopeloos doodgedraaide "Paranoid", ik allang in bezit heb op een goeie verzamelaar. Heb ik toch wat spijt dat ik mijn oude "Master of Reality" CD (met enkel een velletje papier als hoes) verkocht heb ooit. Terwijl "Sabbath Bloody Sabbath" en "Sabotage" ook in mijn bezit waren, maar ook nooit gemist zijn...

Nondeju, wat een plaat zeg!

De eerste 2 albums kende ik al langer en nu was het eens tijd om de opvolger te luisteren. Dit is mijn favoriete Sabbath tot nu toe, dit is echt van begin tot het eind ijzersterk en van het hoogste niveau. De riffs zijn heerlijk zwaar en de nummers zitten geweldig in elkaar, dat solostuk van Sweet Leaf met die drums van Bill Ward erbij is echt geweldig!

En zo komen al die knallers op je af. After Forever, Children Of The Grave, Lord Of This World, Solitude, Into The Void, allemaal zijn het ijzersterke nummers. De twee tussenstukjes zijn ook prachtig en vooral Solitude is verrassend, een prachtige ballad. Dit album gaat in mijn top 10. Het debuutalbum zat daar dicht in de buurt maar deze is echt veel beter.

Volgens mij ook wel hun beste. Het begin van Sweet Leaf met dat gekuch en dan die massieve klassieke riff. En inderdaad Solitude, een pracht van een nummer. Als ik me goed herinner, de eerste van Black Sabbath die we in huis hadden. Of anders was het Paranoid.

Erg sterke Black Sabbath plaat, ook deze staat vol goede riffs en erg sterke en eigenzinnige zang.
Ze weten opnieuw een erg donkere plaat te maken die geen moment verveelt, dat zou ook erg zijn aangezien hij maar 34 minuten duurt. 4*

Leuke zang?

Das 1 manier om het karakteristieke geschreeuw van ozzy te omschrijven

Het was wel waar je Black Sabbath aan kon herkennen. De latere zangers (die ongetwijfeld beter waren) legden niet zo'n stempel op de sound van BS.

Ja leuke zang was misschien wat slecht verwoordt.

Children of the Grave is mijn favoriete Sabbath nummer allertijden, de live-versie met Ronnie James Dio vind ik een nog betere uitvoering. ( waarschijnlijk trap ik nu op wat zieltjes )

Black Sabbath: verboden terrein voor mijn vredige acht lentes jonge ik.

Verhalen die ik las en hoorde deden mijn jongenshartje huiveren. Het was gevaarlijk, duister en kwaadaardig!
En ik was er bang voor. Als je me had opgesloten in een donkere kamer met deze muziek op, was ik vast en zeker gaan huilen en had ik gejammerd om mijn moeder.
Nooit dat ik deze duivelaanbidders vrijwillig zou gaan luisteren...

Bijna 12 jaar later hebben deze vermeende 'duivelaanbidders' hun kwaad in mijn top 10 gestopt. Zonder genade en zonder veel weerstand. Meer dan een glimlachje op mijn gezicht heb ik er niet uitgekregen toen ik Master of Reality in mijn heilige lijstje stopte en dacht aan het angstzweet wat deze naam teweegbracht bij mij als klein jochie.

Mijn Vrijwillige Black Sabbath Campagne ben ik begonnen met het debuut en Paranoid; albums die mij bevielen maar naar een hoogtepunt leken te marcheren en me nog niet volledig bij m'n strot grepen.
Dus kocht ik ook Master of Reality.

Vanaf het moment dat de zware riff van Sweet Leaf mijn boxen bombardeerden was ik verdwenen. Geen deurbel die mij en dit album zou scheiden op die alleenthuis zijnde grauwe herfstdag.
De opener had me dus meteen in zijn macht en hoewel iedereen weet waar dit nummer over gaat ontroerde de tekst mij:

My life was empty, forever on a down
Until you took me, showed me around
My life is free now, my life is clear
I love you sweet leaf, though you can't hear

Ozzy Osbourne zingt deze woorden oprecht en bijna hulpeloos liefdevol. Verderop dit album zal hij nog veel oprechter klinken.

Wat ik altijd prettig vind aan de albums van Black Sabbath die rond dit jaartal uitkwamen waren de rustige tussenstukjes; Embryo volgt na het heerlijk beukende After Forever en is een fijn tussendoortje, hoewel het niet overkomt als 'rustpunt' maar eerder als een stilte voor de storm.
Een storm in de vorm van Children of the Grave waar alle registers worden opengetrokken en klinkt alsof we midden in een horrorfilm zitten waar zombies uit de grond tevoorschijn komen.
Net als een aantal andere Sabbath nummers is dit een protestlied en het hakt er zeker lekker in.
Orchid is weer een schitterend tussenstukje met prachtig gitaarwerk. Past ook weer erg goed tussen de rest van de nummers en behoort tot mijn favoriete Sabbath nummers.

Om terug te komen op wat ik zei over de oprechte zang in de opener van dit album; het nummer Solitude is één van de mooist gezongen nummers die ik ken. Ozzy zingt hier eerlijk en oprecht en wordt begeleidt door een mooie gitaarpartij én vergeet ook niet die mooie subtiele baspartij.
Het nummer beschrijft perfect hoe het voelt om alleen, eenzaam en depressief te zijn.

My name it means nothing
my fortune is less
My future is shrouded in dark wilderness
Sunshine is far away, clouds linger on
Everything I posessed - Now they are gone


Master of Reality is voor mij dé Black Sabbath plaat en sowieso over het algemeen één van mijn favoriete platen.
Vanaf Sweet Leaf ben ik even van de wereld en na het beukende einde van Into the Void word ik weer wakker.

Dit album bevat geweldige muziek met een intrigerende sfeer die mij altijd weet te raken.

Mooi stuk.

Thanks!

The third, "Solitude", is much longer in comparison and features Ozzy Osbourne's soft, woeful vocals. It is largely believed by many fans that Bill Ward sang on "Solitude", as the song's vocals greatly differ from Osbourne's "signature" vocals; however, this is a myth. Ward did not perform vocals for any Black Sabbath song until the band's seventh album, Technical Ecstasy, on the track "It's Alright".[3]