menu

Black Sabbath - Vol. 4 (1972)

mijn stem
3,86 (282)
282 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal / Rock
Label: Vertigo

  1. Wheels of Confusion (8:14)
  2. Tomorrow's Dream (3:08)
  3. Changes (4:42)
  4. FX (1:41)
  5. Supernaut (4:43)
  6. Snowblind (5:28)
  7. Cornucopia (3:50)
  8. Laguna Sunrise (2:50)
  9. St. Vitus' Dance (2:31)
  10. Under the Sun / Every Day Comes and Goes (5:52)
totale tijdsduur: 42:59
zoeken in:
avatar van Rockfan
3,5
Is natuurlijk wel zo maar het is een beetje een vreemde eend in de bijt.

Daar zal het aan liggen denk ik...

avatar van lennon
3,5
Rockfan schreef:
Is natuurlijk wel zo maar het is een beetje een vreemde eend in de bijt.

Daar zal het aan liggen denk ik...


ja, een gevoelig nummer, bij een rock band, maar ik vind t echt fantastisch... Al sinds ik 't ken.. Sterker nog, dit is het allereerste BS nummer wat ik ooit hoorde toen ik een jaar of 12 was. De re-make met dochter Kelly is natuurlijk wel een verkrachting.

avatar van Deranged
Ik vind het een vrij slechte ballad. Corny tekst, simplistisch van opzet.

Beide hoeven geen absolute teloorgang te betekenen maar alle elementen tezamen is het niet veel soeps, nooit gevonden.

Verder wel een hele sterke plaat met wederom een heel eigen geluid. Ik blijf benadrukken hoe bewonderswaardig het is dat hoe de Ozzy platen stuk voor stuk zo'n geheel eigen identiteit bezitten.

Veelal sterke nummers hier en grotendeels een vrij uplifting geluid, ik zou zeggen wellicht Sabbath's meest zomerse plaat. Helemaal met een intermezzo als Laguna Sunrise in het geheel verweven.

Changes is duidelijk het zwakke puntje, en dit eigenlijk vrij ernstig.

Wat mij betreft.

Kan wel een halfje bij van mijn kant overigens. Soms schrik ik van de hoge beoordelingen die ik heb gegeven in het verleden, bij deze band lijkt het vooralsnog andersom het geval. Paranoid net zelfs maar eventjes voorzien van vijf in plaats van vier sterren. De rest laat ik maar even voor het is anders blijf ik bezig.

avatar van Rockfan
3,5
lennon schreef:
(quote)


ja, een gevoelig nummer, bij een rock band, maar ik vind t echt fantastisch... Al sinds ik 't ken.. Sterker nog, dit is het allereerste BS nummer wat ik ooit hoorde toen ik een jaar of 12 was. De re-make met dochter Kelly is natuurlijk wel een verkrachting.


Dat is idd een doodzonde. Daar had Ozzy haar beter een paar petsen voor moeten verkopen.

avatar van frolunda
3,5
Degelijke en ook nog wel vrij goede Sabbath plaat volgens het beproefde recept (een ballad,instrumentaaltje of twee en het bekende harde rockwerk) van de eerste drie albums.Iets minder in kwaliteit dan zijn voorgangers en slechts één echte klassieker (voor mij tenminste) in de vorm van Supernaut,al komt Snowblind ook aardig in de buurt.Desondanks een zeer genietbaar album vooral dankzij het prachtige gitaarwerk van Tony Iommi.Mag hier nog regelmatig graag naar luisteren.Net geen vier sterren.

avatar van De buurman
4,0
Ik vind 'm toch bovengemiddeld goed, deze vierde van Sabbath. Het begin van Wheels Of Confusion boeit me vanaf de eerste noot. Maar ook Tomorrow's Dream, Snowblind en Cornucopia zijn ongelooflijke krakers. Prachtige plaat.

avatar van lennert
3,0
Na het weergaloze Master Of Reality valt Vol 4 toch een flink stuk tegen. Het is duidelijk dat de band flink aan het experimenteren is geslagen en zodoende de blauwdruk voor stonerrock verder uitbreidt. Er komt ook wat psychedelica voorbij en (helaas) ook nog wat rock n' roll, maar echt goede nummers kan ik niet vinden. Opener Wheels Of Confusion bevalt eigenlijk nog het beste, maar ook dit nummer loopt als compositie tot het einde net niet helemaal lekker. Op Cornucopia hoor ik een van de weinige doommetalmomenten, maar meteen daarna gaat het weer over op de eerder genoemde r&r-ritmes en is mijn aandacht weer weg. Tomorrow's Dream, Supernaut en St. Vitus' Dance zijn me allemaal daarnaast te zomers en veilig. Vast wel progressief voor de band, maar waar ze voorheen dreigend en hard klonken, vind ik deze songs te vrolijk en bijna jolig overkomen. FX had het album nooit mogen halen en Changes wil ik nooit meer horen. Afsluiter Under The Sun is dan eigenlijk een van de weinige composities op het album die me wel volledig bevalt, maar dat komt wel rijkelijk laat aanzetten. Verder wel een aantal mooie solo's en Ozzy zingt voor het gros van de tijd eigenlijk best goed, maar verder niets dat me bijzonder aanspreekt.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Paranoid
3. Black Sabbath
4. Vol 4

avatar van RuudC
4,0
Je hoort duidelijk dat dit album eigenlijk Snowblind had moeten heten. Deze plaat is ongelooflijk onsamenhangend en vreemd. De overgangen zijn volstrekt onlogisch en er hangt een vreemde vrolijke sfeer over de muziek. Toch hoor je duidelijk dat het Black Sabbath is. Ozzy zingt goed en Iommi levert weer puik werk af. Toch klopt er gewoon iets niet en dat doet afbreuk aan het luisterplezier. Ook missen de echt goede songs die op de vorige platen wel te vinden zijn, maar het stonersfeertje klopt natuurlijk wel. Eigenlijk kan ik hier toch ook wel weer erg van genieten. Alleen Changes slaat de plank volledig mis. Als ik dit nummer hoor, wil ik mezelf van kant maken.


Tussenstand:
1. Paranoid
2. Masters Of Reality
3. Black Sabbath
4. Vol. 4

avatar van Lau1986
4,0
Een prima plaat met een aantal heerlijke nummers. Het album opent al prima met Wheels Of Confusion om daarna lekker door te gaan. St Vitus Dance vind ik een heerlijk nummer en zelfs Changes kan mij bekoren.

avatar van Kronos
5,0
Lau1986 schreef:
...en zelfs Changes kan mij bekoren.

Je bent lang niet de enige. Het staat hier op een vierde plaats van favoriete nummers in de statistieken. Maar blijkbaar zijn er ook mensen die er echt een hekel aan hebben.

Soulzanger Charles Bradley coverde het nog op zijn laatste album. De tekst kan banaal overkomen maar drukt volgens mij in alle eenvoud het verdriet na een breuk uit. Als je zelf je beste maatje kwijt bent geraakt zal het zeker wel aankomen. De door hart en ziel snijdende weemoed waarmee Ozzy zingt helpt daar bij. Hij is technisch nooit de beste zanger geweest maar wat een stem. Het enige minpuntje aan Changes is wat mij betreft dat de strijkers nogal gedateerd klinken.

avatar van milesdavisjr
3,5
Kronos schreef:
(quote)

Je bent lang niet de enige. Het staat hier op een vierde plaats van favoriete nummers in de statistieken. Maar blijkbaar zijn er ook mensen die er echt een hekel aan hebben.

Soulzanger Charles Bradley coverde het nog op zijn laatste album. De tekst kan banaal overkomen maar drukt volgens mij in alle eenvoud het verdriet na een breuk uit. Als je zelf je beste maatje kwijt bent geraakt zal het zeker wel aankomen. De door hart en ziel snijdende weemoed waarmee Ozzy zingt helpt daar bij. Hij is technisch nooit de beste zanger geweest maar wat een stem. Het enige minpuntje aan Changes is wat mij betreft dat de strijkers nogal gedateerd klinken.


Eens wat betreft Changes, een heerlijk nummer. En de strijkers; wellicht gedateerd maar het geeft het nummer wat mij betreft wel een meerwaarde en past ook wel een beetje in de tijdsgeest

avatar van i.Ron S.
4,5
milesdavisjr schreef:
(quote)


Eens wat betreft Changes, een heerlijk nummer. En de strijkers; wellicht gedateerd maar het geeft het nummer wat mij betreft wel een meerwaarde en past ook wel een beetje in de tijdsgeest

Volgens mij zijn de strijkers in feite een mellotron. Prachtig instrument, typisch voor de vroege jaren 70.

avatar van Kronos
5,0
Wat klank betreft lijkt Black Sabbath een stap terug te zetten na het overdonderende Master Of Reality. Toch is dat geen minpunt. Het gitaargeluid is echt om van te smullen. Zo ook de riffs. En Ozzy heeft zijn bereik weer wat vergroot. Het vaak verguisde Changes is geniaal herkenbaar in zijn directe eenvoud.

97/100

avatar van gigage
3,5
Bij every day comes and goes iemand ook zo'n flight of the rat déjà vu

avatar van B.Robertson
5,0
Heel herkenbaar dat Flight of the Rat, maar dat heb ik met Nightmare van Mercyful Fate ook.

avatar van gigage
3,5
Inderdaad! Jatters.

avatar van iggy
3,5
Volgens Ozzy een doordrenkte plaat van drank en vooral cocaïne. En die enorme inname werd alleen onderbroken als vrouwlief Thelma op bezoek kwam. Was Thelma weer weg dan werd er uiteraard weer vreselijk gebeest. De originele titel van de plaat was dan ook Snowblind. Helaas stak de platenmaatschappij daar een stokje voor. Allemaal te lezen in het iets tegenvallend boek I Am Ozzy.

De Sabbath mannen razen op deze plaat nog altijd voortvarend door. Er worden weliswaar geen nieuwe wegen ingeslagen. Maar who cares als de eerder uitgevonden formule nog altijd meer dan prima werkt. En dat blijkt dan wel weer als je oren direct geteisterd worden door het ruim 8 minuut durend Wheels of Confusion. Dan zit ik dus weer per direct in mijn Sabbath modus. Een loodzware riff die door merg en been gaat. Geen klassieker (lees vrij bekend nummer) dat Wheels. Heerlijk afwisselend nummer. Met een Ozzy die uiteraard de juiste zangsnaar weet te raken. Direct gevolgd door het uitstekende Tomorrow Dreams. Dan gaat de voet van het gaspedaal in de vorm van Changes. The Ozman zijn favo track. Ik kan het wel hebben. Op de een of andere manier voel ik wat cynisme in zijn toon. Waardoor het net aan de goede kant van het hele cheezy gebeuren blijft. FX is wat weird maar past toch wel. Gevolgd door de prima herstelde (ha) Iommy. Zeker aanwezig in Supernaut. Een voor mij soort van opstap nummer naar Snowblind. Want dat is mijn favo nummer op deze plaat. Niet dat Tony er weer een super loodzware riff uitperst. Daar zit ditmaal wat meer melodie en blues in. Hoewel het nummer naarmate het vordert zeker aan zwaartekracht wint. En Ozzy (?) die geloof je uiteraard op zijn woord. Dat doe je ook bij Ace zijn Snowblind. Die mannen spreken uit eigen ervaring. Make no mistake, ha. Herstelpunten zijn er nu effe niet meer. Want Iommy zit nog altijd zwaar onder de teer bij het langzame maar al snel op dreef komende Cornucopia. Laguna Sunrise is dus wel een herstelpunt. Niet echt opzienbarend. Ook van de volgende nummers ben ik niet zo kapot. Wat mij betreft halve fillers. JAMMER.

avatar van milesdavisjr
3,5
Een redelijke schijf maar na zijn 3 eerdere voorgangers een achteruitgang. Onsamenhangend, wat uitprobeersels en het mist een beetje het zware geluid van Master. Changes is wat mij betreft het beste nummer van de schijf, sfeervol en een tikkeltje mysterieus. Tomorrow's Dream vind ik ook nog wel lekker klinken. Nummers als FX, Cornucopia en Laguna Sunrise voegen wat mij betreft niet veel toe aan het album. Vreemd genoeg scoort zijn opvolger Sabbath Bloody Sabbath maar iets beter op de MM qua score en dat is voor mij onbegrijpelijk, dat album steekt wat mij betreft veel coherenter in elkaar, bevat weer die typische zware Iommi riffs en bevat de nodige energie. Volume 4 blijft voor mij van een redelijk niveau maar is in de discografie van Sabbath toch 1 van de mindere broeders.

avatar van Jelle78
4,5
Op de één of andere manier heb ik Vol. 4 altijd wat aan me voorbij laten gaan. In mijn hoofd was het een vreemd album, zonder echt sterke nummers. Dat eerste klopt zeker, maar dat tweede zeker niet. Sterker nog, hier staan enkele van de beste nummers op uit de Ozzy periode van Sabbath. Snowblind, Tomorrow's Dream, Supernaut, Under the Sun/Everyday Comes and Goes, het zijn allen geweldige nummers. En dan heb ik opener Wheels of Confusion en St. Vitus Dance nog niet eens genoemd.
Met Changes, FX en Laguna Sunrise staan er ook drie nummers op die totaal uit de toon vallen. FX is gewoon een grapje dat het album nooit had mogen halen, maar gelukkig kort genoeg duurt om echt te ergeren. Changes valt totaal uit de toon, maar ik kan het toch wel waarderen. De tekst is wel erg simpel, maar de melodie is best mooi en de mellotron zorgt voor een was spookachtig sfeertje. Ook Laguna Sunrise vind ik niet vervelend om naar te luisteren.

Misschien is het wel vanwege de onsamenhangendheid en het enorme verschil in sfeer tussen de nummers dat ik Vol. 4 zo intrigerend vind. Ik ga er de komende tijd in elk geval vaak naar luisteren.

avatar van Germ
4,0
Supernaut moet echt een van de beste Sabbath songs zijn. Het hele stonerrock genre lijkt hieruit geboren, wat een track! Snowblind en Cornucopia zijn eveneens regelrechte toppers

De belachelijke mispeer Changes vergeven we de heren maar even, het zal de Californische snowblindness geweest zijn.

avatar van milesdavisjr
3,5
De belachelijke mispeer Changes vergeven we de heren maar even, het zal de Californische snowblindness geweest zijn.


Grappig hoe smaken kunnen verschillen. Ik vind het nog steeds een uitstekend nummer. Simpel maar sfeervol met de melancholische piano klanken die het nummer wat extra cachet geven. Tevens vind ik het ook de kracht van Sabbath om met name de eerste helft van de jaren 70 nummers toe te voegen (Solitude, Planet Caravan en Changes) die een mooi contrast vormen met de trendsettende zware rockmuziek die de heren op ons los laten.
Changes blijft voor mij een topsong.

avatar van Edwynn
5,0
Ja hoor. Mooie ballade met subtiele orkestratie op de achtergrond.

avatar van De buurman
4,0
geplaatst:
Ik hoorde laatst Changes in een gecoverde versie langs komen bij de aftiteling van één of andere Netflix serie, als ik mij goed herinner. Maar waar was dat ook alweer...?


avatar van De buurman
4,0
geplaatst:
Ah het zal die versie geweest zijn, maar het was een ander programma...

Samen met Sabbath Bloody Sabbath de beste uit de Ozzy-periode. Tony Iommi zei eens, dat het grote verschil met Dio was, dat Ozzy vaak de riff meezong als melodie. Natuurlijk deed hij dat op bijvoorbeeld Iron Man en N.I.B., maar op Vol.4 staan juist heel gave zanglijnen.

avatar van Killeraapje
4,0
geplaatst:
Opgegroeid met de rockmuziek van de jaren 80 en 90 heb ik Black Sabbath pas veel later ontdekt. In eerste instantie kon ik dan ook meer met de Dio en Tony Martin platen en vond ik Ozzy maar een wisselvallige zanger.

Gek genoeg begon mijn ontdekkingsreis wel bij Vol. 4. Dit kwam vooral omdat ik overal lovende recensies had gelezen. Na de eerste paar luisterbeurten moest ik flink wennen maar uiteindelijk begon het kwartje te vallen. De muziek wist me aangenaam te verassen en zelfs Ozzy, die ik op dat moment alleen kende van een paar solo nummers wist me hier te overtuigen. Vooral in het afwijkende nummer Changes wist Ozzy mij te raken.

Op het moment van schrijven ben ik de biografie van Ozzy I Am Ozzy - Ozzy Osbourne en Chris Ayres (2009) - BoekMeter.nl aan het lezen. Ozzy laat hierin vallen dat Changes zijn favoriete nummer is en dat het was geschreven om drummer Bill Ward te steunen bij zijn scheiding.

Bij het lezen van het stuk over Changes dacht ik terug aan mijn eigen ervaringen met dit nummer en realiseerde me, dat dit een van de meest tijdloze nummers voor mij is uit de Ozzy periode van Black Sabbath. Gedurende de laatste 20 jaar is het bij elke grote verandering in mijn leven wel een keer langs gekomen. Bij vele momenten van bezinning heb ik dit nummer erbij gepakt om tot rust te komen.

De cirkel was rond toen ik mijn huidige vrouw had ontmoet en bij haar thuis dit album op een grote stapel cd'tjes zag liggen. Het was voor mij de definitieve verandering waarmee alles op zijn plaats viel.

Zo nu en dan draai ik het album nog wel eens en de nummers zijn nog steeds geweldig maar voor Changes zal ik Black Sabbath altijd dankbaar blijven.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Zo nu en dan draai ik het album nog wel eens en de nummers zijn nog steeds geweldig maar voor Changes zal ik Black Sabbath altijd dankbaar blijven.


Mooi beschreven en helemaal eens, Changes is een prachtige song in al zijn eenvoud, het wordt echter bij lange na niet door elke Sabbath liefhebber gepruimd. In mijn ogen 1 van de beste songs door Sabbath gecomponeerd.

avatar van Killeraapje
4,0
geplaatst:
Ben ik het uiteraard helemaal mee eens. Ik denk dat de song in achting is gedaald nadat Ozzy het in zijn hoofd haalde om Changes opnieuw op te nemen samen met zijn dochter. Toen ik die versie hoorde was ik best wel teleurgesteld.

Nadat ik het Ozzy weer hoorde zingen in Black Sabbath the End of the End (2017) - MovieMeter.nl was ik weer helemaal verkocht. In zijn originele staat blijft het een heel oprecht en ontroerend nummer waarmee Sabbath laat zien dat ze meer zijn dan alleen een Rockband met een Heavy Riff.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Los van het feit dat Sabbath de grondlegger is van de heavy riff, heeft met name Iommi zich ook altijd opgeworpen als het bandlid met een bredere muzikale kijk op het geheel. Het debuut blijft voor mij de beste worp puur vanwege de fijne samensmelting van uitwaaierende bluespassages en heavy rock. Echter op elk plaatje staan meerdere interessante nummers die juist opvallen vanwege de fraaie arrangementen, akoestische intermezzo's of wat psychedelische invloeden. Ik noem Sleeping Village, Planet Caravan, Solitude, Supertzar en Changes. Stuk voor stuk stemmige songs die een mooi contrast vormen met het heavy materiaal. Zo ook op dit plaatje; Changes is goed geplaatst op de tracklist en komt na de 2 prima openers; Wheels of Confusion en Tomorrow's Dream. Het is echter jammer dat FX, Cornucopia en Laguna Sunrise ook op dit album terecht zijn gekomen, ofschoon ik experimentele werkjes gerust kan appreciëren voegt dit maar weinig toe aan het geheel. Het blijven voor mij altijd uitprobeersels die in de studio nooit tot volle wasdom zijn gekomen, maar gezien de inname van bepaalde middeltjes in deze periode zullen de heren dat wel op een andere manier ervaren hebben...

avatar van B.Robertson
5,0
geplaatst:
Cornucopia heeft van die karakteristieke doomriffs en hebben ze live ook gespeeld (vertolkt zoals het ook op de plaat staat). Changes ben ik groot bewonderaar van en vind die versie van Ozzy en Kelly afbreuk doen. Laguna Sunrise is een beetje de hele tijd hetzelfde, erg repeterend met slechts één afwisselend stukje en die fratsen van FX zie ik de humor nog wel van in. Bevat verder nog de nodige favorieten en aan de vormgeving van de LP werden luxe fotovellen gewijd in schril contrast met de productie, die her en der wat magertjes is.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Volume. 4, een plaat die redelijk in het verlengde ligt van Master of Reality, alleen voor mijn gevoel net wat minder heavy. De plaat telt een aantal geweldige songs, Wheels of Confusion, Tomorrow's Dream en Snowblind zijn voor mij de prijspakkers. Daarnaast heb ik Changes altijd al een geweldige song gevonden. Ozzy kwijt zich ook goed van zijn taak, hoewel vanuit technisch oogpunt een mindere zanger dan Martin of Dio past de boertige stem van de man prima bij het jaren 70 materiaal van de band.
Helaas plaatsten de heren wederom een aantal songs op de plaat waar ik niet zoveel mee kan, FX en Cornucopia vormen voor mij 'fillers', het sfeerverhogende karakter wat klaarblijkelijk hiervoor door moet gaan ontgaat mij. Desalniettemin een genietbare schijf, met iets meer afwisseling dan voorheen maar over de hele linie genomen niet ijzersterk.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Paranoid
4. Volume. 4

avatar van ZAP!
5,0
geplaatst:
O o o Magie, wat hield u huis middels Zwarte Zaterdag.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:04 uur

geplaatst: vandaag om 06:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.