menu

Black Sabbath - Vol. 4 (1972)

mijn stem
3,86 (297)
297 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal / Rock
Label: Vertigo

  1. Wheels of Confusion (8:14)
  2. Tomorrow's Dream (3:08)
  3. Changes (4:42)
  4. FX (1:41)
  5. Supernaut (4:43)
  6. Snowblind (5:28)
  7. Cornucopia (3:50)
  8. Laguna Sunrise (2:50)
  9. St. Vitus' Dance (2:31)
  10. Under the Sun / Every Day Comes and Goes (5:52)
totale tijdsduur: 42:59
zoeken in:
avatar van milesdavisjr
3,5
Volume. 4, een plaat die redelijk in het verlengde ligt van Master of Reality, alleen voor mijn gevoel net wat minder heavy. De plaat telt een aantal geweldige songs, Wheels of Confusion, Tomorrow's Dream en Snowblind zijn voor mij de prijspakkers. Daarnaast heb ik Changes altijd al een geweldige song gevonden. Ozzy kwijt zich ook goed van zijn taak, hoewel vanuit technisch oogpunt een mindere zanger dan Martin of Dio past de boertige stem van de man prima bij het jaren 70 materiaal van de band.
Helaas plaatsten de heren wederom een aantal songs op de plaat waar ik niet zoveel mee kan, FX en Cornucopia vormen voor mij 'fillers', het sfeerverhogende karakter wat klaarblijkelijk hiervoor door moet gaan ontgaat mij. Desalniettemin een genietbare schijf, met iets meer afwisseling dan voorheen maar over de hele linie genomen niet ijzersterk.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Paranoid
4. Volume. 4

avatar van ZAP!
O o o Magie, wat hield u huis middels Zwarte Zaterdag.

ArecnoidLegend
Vol. 4 was het album van de eerste zes van Black Sabbath die ik het minst goed kende, op de een of andere manier viel het kwartje maar niet voor mij bij dit album, bij de andere vijf was dit wel gelijk het geval. Technical Ecstasy en Never Say Die! ga ik in de marathon nog tegenkomen, die ken ik verder zeker niet zo goed. Het is een groeiplaat gebleken, nu het kwartje gevallen is vind ik het prima album. Het niveau van de vorige twee platen wordt niet gehaald, mogelijk ook de reden dat deze voor mij eerst niet zo opviel. De stonerrock elementen kan ik goed waarderen, en ook Changes vind ik passen bij het album - er valt al weinig structuur te bemerken, waarom dan ook niet zo'n nummer ertussen? De melodie is wel erg simpel, de tekst wellicht kazig, toch vind ik het een fijn nummer. Zoals eerder aangegeven door andere gebruikers, was het ook een steunbetuiging aan drummer Bill Ward, daarom komt het nummer oprecht over en vind ik hem daardoor ook prima klinken. Ik vind met name Wheels of Confusion en Supernaut topnummers, de riff van Supernaut!
Cornucopia wordt vaker aangegeven als een van de mindere broeders op het album, jammer, ik vind met name de lyrics sterk in het nummer. De onmenselijke drang naar vermogen en de materialistische levensstijl die mensen erop na houden werken verblindend, en zorgen er uiteindelijk voor dat je gek wordt. Deze mensen moeten van zichzelf gered worden, Ozzy schreeuwt dan ook:
You're gonna go insane
I'm trying to save your brain

In dat licht vind ik het een sterk nummer.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Master of Reality
3. Vol. 4
4. Black Sabbath

avatar van Sir Spamalot
4,0
Dankzij Wowhd in 2015 heb ik een versie te pakken van het Argentijnse Icarus label, o wat ben ik blij hiermee (en wie hierin geen sarcasme herkent). Het is één van de 391 versies op Discogs, oh joy!

Een hele tijd geleden gaf ik mijn vier, ik start altijd met een vier als positief muziekminnend Stoicijn, meer of minder ligt altijd aan de prestatie zelf van de desbetreffende artiest hierop, maar op dit album voel ik een zekere vermoeidheid, niet alleen door de luistersessie van de eerste vier albums vanavond, ik had dat voordien ook al. Black Sabbath met John Osbourne is niet gekend voor tempo natuurlijk, maar hier is het soms sloom in plaats van Doom.

Wheels of Confusion is heel interessant als rake opener door de wisseling in tempo op het einde, maar het gaat nog steeds het ene oor binnen en het andere oor buiten bij mij. Dat is allicht mijn strikt persoonlijk probleem met dit album: ik onthoud er bitter weinig voor later. Wat ik nooit zal vergeten, is Changes, meer zeg ik er niet over. Ik laat de artiest haar / zijn vrijheid qua expressie, ik neem mijn vrijheid qua impressie. Ik gooi er nog Snowblind bij op mijn te onthouden lijst, maar de rest gaat er bij mij maar niet in. FX is een spielerei van Iommi en bizar, maar Supernaut knalt er nog goed in evenals St. Vitus Dance. Dat is het zowat voor mij.

Metal, Stoner, Fuzz, Doom, wat nog allemaal wordt toegekend aan Black Sabbath als pioniers / grondleggers? Dit album duurt soms te lang voor mij, nochtans valt deze binnen de Gulden Snede van drie kwartier.

avatar van ZERO
3,0
1001 Albums you must hear before you die

Nummer 244 bracht me bij Black Sabbath - Vol. 4 (1972). Black Sabbath is wederom een band waar ik slechts 1 nummer van kende, namelijk Paranoid. Hoewel ik Metal/Hard Rock als genre zeker wel kan waarderen, ken ik er eigenlijk weinig van en heb ik ook bijzonder weinig albums in bezit die ik onder het genre zou scharen. Leuk om wat te ontdekken dus!

Of het vierde album van Black Sabbath achteraf gezien de beste instapper was als kennismaking met de band, durf ik gezien de scores hier te betwijfelen. Maar op zich vind ik het wel een prettig album. Changes kende ik dankzij de cover bij de Big Mouth soundtrack. Ik had geen idee dat het origineel van Black Sabbath was, maar vind het eigenlijk wel een geslaagde ballad. Samen met het akoestische Laguna Sunrise geeft het een goede afwisseling qua tempo op dit album.

Verder wordt er voornamelijk gerockt, al lees ik hier dat het album minder hard is als z'n voorgangers. Van mij zou het eigenlijk gerust wat harder mogen. Nu klinkt het iets te veel als 'veilige' hard rock, echt spannend vind ik het niet. Buiten de opener en misschien Snowblind blijven er ook weinig nummers echt hangen, hoewel ik het album toch een aantal keer beluisterd heb.

Al bij al vond ik het leuk om het album te ontdekken. Ik vond het beter dan verwacht, want had om de één of andere reden niet zo'n goed beeld van Ozzy Osbourne en bij uitbreiding dus Black Sabbath. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet denk nog snel iets van Black Sabbath te gaan luisteren vooraleer ik ze nog eens tegenkom in de 1001 albumslijst.

Favorieten: Wheels of Confusion, Changes

3*

avatar van west
4,5
geplaatst:
De recent uitgegeven Super Deluxe editie van Vol 4 bevat net als die van Paranoid weer een uitstekende remaster van het album. Verder outtakes en alternative versions gemixt door Steven Wilson en een prima klinkende live in the UK 1973. Er zit weer een fraai uitgevoerd en uitgebreid boekwerk bij. Deze zeer geslaagde boxset van dit album is momenteel in prijs verlaagd op bol en amazon.nl, waardoor die eindelijk een redelijke prijs heeft.

avatar van i.Ron S.
4,5
geplaatst:
Tja, die prijzen van online winkels... beetje dubbel.
Opvallend hoe men via een remaster(toch niet de eerste van dit album) nu toch een veel meer 'open' geluid verkregen heeft. Je zou denken dat dit ook een remix is.
Het is een heel mooie uitgave, maar die gigantische boxsets(de LP versie dan) zijn in zekere zin toch onhandig.
Ik weet na het openen nooit goed waar ermee te blijven, het gevoel dat je iets stuk gaat maken,...
Een boekje waar je eens 1 keer door bladert,...

avatar van west
4,5
geplaatst:
i.Ron S. schreef:
Tja, die prijzen van online winkels... beetje dubbel...
Het is een heel mooie uitgave, maar die gigantische boxsets(de LP versie dan) zijn in zekere zin toch onhandig...Een boekje waar je eens 1 keer door bladert,...

Mee eens, ik koop ook liever (voor iets meer) bij een echte platenzaak (eventueel online). Maar het prijsverschil is mij nu te groot.

Die LP boxset is inderdaad onhandiger dan de CD boxset, maar ik vind bij de Paranoid box, dat de LP's wel beter klinken dan de CD's. Ben benieuwd hoe dat is bij dit Vol. 4. De boekwerken zijn toch mooi gemaakt en uitgebreid bij deze Sabbath Super Deluxe edities. Als ik zo'n box draai, pak ik het er altijd even bij.

avatar van Edwynn
5,0
geplaatst:
Een forse prijs vragen en dan een shitload aan het outtakes en remixen door godbetert Steven Wilson als extraatje aanbieden. Kan die man gewoon niet verdergaan met het maken van saaie bliepjespopmuziek met quasi-gevoelige zang? Ik begin onderhand wel te passen voor die oninteressante rommel. Eerst moesten we bij Metallica door een oerwoud aan ideetjes die toevallig nog op tape stonden voordat we bij wat tof livespul aankwaen, daarna bij Whitesnake en nu dus ook bij Black Sabbath. Het zijn zo van die trends waar ik persoonlijk een beetje moe van wordt.

Eigenlijk is het alleen het livespul dat mij aantrekt, maar daar staat ook een tamelijk onheilspellend zinnetje bij: namelijk dat het dan gaat om de Richard Digby Smith Mix...

Voor mij blijft het Castle Communications exemplaar dan voorlopig ruim voldoende.

avatar van crosskip
4,5
geplaatst:
Als ze nu gewoon het origineel + die liveopnames uit hadden gebracht, was het wel interessant geweest inderdaad. Al die outtakes en alternative versions kunnen me gestolen worden en dan wordt het toch wel een erg dure box. Zonde hoor, die uitgave ziet er verder wel gaaf uit.

avatar van west
4,5
geplaatst:
crosskip schreef:
Als ze nu gewoon het origineel + die liveopnames uit hadden gebracht, was het wel interessant geweest inderdaad. Al die outtakes en alternative versions kunnen me gestolen worden en dan wordt het toch wel een erg dure box. Zonde hoor, die uitgave ziet er verder wel gaaf uit.

Ik ging ook vooral voor het origineel en de liveopnames. Ik dacht die outtakes & alternative versions 1x te draaien. Maar ik moet zeggen dat die leuker zijn dan ik dacht. Met een absolute hoofdrol voor Tony Iommi op de gitaar natuurlijk. Die zet ik nog wel een paar keer op. Verder is de kwaliteit van alles echt top: je krijgt met deze box echt waar voor je geld.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
geplaatst:
Een ballade over een gebroken relatie, een heuse single, een experiment met geluidseffecten, een drumsolo met percussie erbij, een instrumentale ballade... afhankelijk van hoe je hier tegenaan kijkt zou je Vol 4 een onsamenhangend zootje of een interessant experimenteel album kunnen noemen. Persoonlijk heb ik geen enkele moeite met deze plaat, want hij bevat meer dan genoeg momenten waarop de klassieke benadering in volle glorie aanwezig is, en bovendien zijn de experimentele stukjes misschien niet allemaal even succesvol maar duren ze ook nergens te lang. Kortom, een sterke en afwisselende plaat waarop de band zich af en toe buiten z'n safety zone (of moet ik zeggen heksenkring?) waagt zonder dat de liefhebber van het eerste uur zich bekocht hoeft te voelen.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:20 uur

geplaatst: vandaag om 07:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.