Black Sabbath - Vol. 4 (1972)

Ach, kom op... die mega-riffs bij Snowblind, Supernaut, Tomorrow's Dream en Cornucopia zijn toch ook vet de moeite?

Het zou allemaal in 1 nummer samen te vatten zijn.

Eerste en laatste track horen thuis op het doomy MASTER OF REALITY.
Zonder die 2 zou ik 1,0 geven ofzo.

Vooral de nummers Supernaut en Snowblind zijn knallers en trekken dit album nog behoorlijk omhoog, al vind ik het wel dat dit album de eerste tekenen van verval vertoont .

Ik vind dit album nog wel meevallen, nummers als Wheels Of Confusion, Supernaut, Snowblind zijn geweldig, eigenlijk vind ik alleen FX, Changes en Laguna Sunrise nogal matig, de rest is best goed te doen. Ik vind het album goed, maar niet spectaculair. Toch wel een stapje minder na Master Of Reality, en ik ben het eens met stuart dat dit "de eerste tekenen van verval vertoont".

Soundscapes, en in 1972 klonken die "far out".

Beste album van Sabbath met Ozzy op de een of andere manier vind ik deze het meest uitgebalanceerd.

Had 'm net mee in de auto. Wat me altijd opvalt aan dit album is de productie, oftewel het ontbreken daarvan. Het is duidelijk te horen dat, toen ze dit in dat kasteel opnamen, minstens het overgrote deel van de bemanning stoned lagen te zijn achter de mengtafel onder de invloed van hun 'snow'. Op de oude cd-editie klonk het vooral chaotisch (ik had die met de titel Children Of The Grave met die oerlelijke lay-out en die grafsteen + barbiepop op de cover). De remaster klinkt wat dat betreft beter, maar nog steeds knallen sommige nummers je speakers uit terwijl je bij andere nummers het volume iets op moet krikken voor de gewenste dosis adrenaline.

Ook is hierop weer eens te horen hoe ondergewaardeerd Bill Ward wel niet is. Een geöliede jazz-fanaat die zeer eenvoudig hakwerk af kan leveren en bij de snellere stukken lekker vrijelijk z'n handjes laat wapperen. Een drummer waar elke band op kan rekenen!

Absoluut mee eens; Bill Ward wordt als drummer te weinig genoemd.

Eindelijk heb ik de oude CD-R vervangen door de originele, blijft een geweldig album. Ik denk dat ik de eerste 3 misschien ietsjes beter vind, maar ook deze is fantastisch. FX vind ik trouwens nog wel leuk.

Ook dit is weer een topplaat van Black Sabbath! De eerste 3 zijn wel beter, maar hier staan ook wel veel goeie nummers op. Spijtig van het nummer Changes, dat doet me niet zo veel

Changes vind ik ook een waardeloos nummer. En dan te bedenken dat hij later samen met z'n dochter ( ) zelfs nog een nummer 1 hit met dat nummer heeft gescoord .

Vol.4 was indertijd (nou ja, nog maar 8 jaar geleden) de tweede Black Sabbath-cd die ik kocht, na hun debuutplaat. Ik heb geen idee waarom ik juist deze koos, want de Plato in Groningen had toen de eerste 8 platen van Sabbath met miniatuur-LP-hoesreplica in de schappen staan. Maar om een of andere reden, misschien wel die wat gekke hoes, besloot ik Vol.4 te luisteren, en te kopen. Achteraf toch geen slechte keuze geweest.

Het album begint tamelijk slepend met Wheels of Confusion, dat na 2 minuten echter sneller wordt na een tempowisseling. Na ongeveer 5 minuten gaat Wheels of Confusion over in The Straightener, waarin ook een akoestische gitaar verwerkt is. Al met al een indrukwekkende opener.
Tomorrows Dream is een sneller nummer, dat tijdens de concerten van de Vol.4-tour als opener diende. Een leuk nummer, aardige riffs, en verder niet heel memorabel.
Dan Changes. Als er prijzen uitgedeeld moeten worden voor clichématige tekst (I feel unhappy/I feel so sad etc.) is dit een goede kanshebber. Ook voor de award voor hele simpele pianopingeltjes lijkt Changes me een goede genomineerde. Kortom, dit nummer is niet echt het hoogtepunt van de plaat. De band heeft het een paar keer live gespeeld, op tournee in Australië in 1973.
Het volgende nummer is niet veel beter, maar gelukkig wel korter. FX is anderhalve minuut geknoei met gitaareffecten, en dat klinkt vast briljant als je stoned in de studio hangt. Maar voor de meeste mensen buiten die studio is er dan weer niks aan.
Supernaut doet ook pijn aan mijn oren, maar dan op een andere manier, omdat ik bij dit nummer de neiging krijg om het volume heel hard op te voeren. Een briljante openingsriff met fantastisch drumwerk (die break in het midden! Overigens schijnt Bill Ward een hekel te hebben aan dit nummer omdat hij veel moeite had met zijn partij) helpen mee dit een van de hoogtepunten van het album te maken. Meesterwerkje.

Snowblind was niet een nummer dat me meteen pakte toen ik het album 7 jaar geleden voor het eerst hoorde. IK snapte dan ook niet waarom ze dat zo vaak live speelden, hoewel ik wel vind dat het live ook beter tot z'n recht komt dan de studioversie. Al met al een aardig midtemponummer, leuk riffje, maar minder goed als sommige andere nummers op Vol 4.
Cornucopia is weer een wat sneller nummer, dat me altijd een beetje deed denken aan Tomorrow's Dream. Best een genietbaar werkje in mijn ogen.
Laguna Sunrise is een akoestisch nummer, waar mijn oren niet veel variatie in kunnen bekennen. Noch in het gitaarspel, noch in de synthesizervulling. Waar op andere albums dit soort intermezzo's nog wel eens wilde werken (Embryo, Fluff, Scarlet Pimpernel), vind ik het hier niet zo geslaagd. Te lang om te blijven boeien.
St Vitus Dance is weer een leuk rocknummertje, maar je bent hem vergeten als het nummer afgelopen is.
En dat komt omdat Under the Sun een uitermate heerschend nummer is. Het begint met een heel traag, doomy riffje, waarna een ander meesterlijk riffje komt waar Ozzy overheen gilt dat niemand hem hoeft te vertellen wat te doen of hoe te leven. In het tweede deel van het nummer ('Everyday Comes and Goes') gaat het tempo nog even omhoog, waarna Iommi er nog 2 minuten over mag doen om een eind aan het nummer te breien. En dat doet hij op een meesterlijke manier met een hele vette riff. En elke keer als je denkt 'nu is het nummer afgelopen', gaat het toch nog even door.

Ik heb het idee dat dit album vaak een beetje vergeten wordt omdat er niet heel veel superbekende nummers opstaan in vergelijking met de eerste 3 platen, en omdat het net het geraffineerde van Sabbath Bloody Sabbath mist, maar mijns inziens is dat niet terecht. Hoewel dit album een aantal missers kent (Changes, FX, Laguna Sunrise), is het voor de rest een consistent geheel van hoog niveau, met een drietal uitschieters (Wheels of Confusion, Supernaut, en Under the Sun).

Wat heeft iedereen nou eigenlijk tegen Changes? Okee, het is niet het meest denderende Sab-nummer, maar ik vind het eigenlijk wel werken op dit album. Het contrast tusen de piano en de klank van de vocalen doen het wel goed bij me.
She's Gone op Technical Ecstacy is een gelijkend nummer, maar ook dat vind ik eigenlijk best geslaagd klinken. Voor het begrip 'ballad' vind ik ze zeker erg goed!

Volume 4 is volgens mij opgenomen in een studio in Los Angeles. Dat daar de verleiding van 'snow' groot was staat als een peil boven water. Sealed bags of cocaine.. we went mad aldus Tony Iomi. Om de band daar aan te ontrekken namen zij hun residentie in een kasteel om de opvolger Sabbath Bloody Sabbath op te nemen.

Inderdaad, Sabbath bloody Sabbath is in een kasteel opgenomen. Dat neemt niet weg dat bij het maken van deze plaat inderdaad iedereen stoned achter de mengtafel lag.
Ik heb ergens gelezen dat Vol 4 oorspronkelijk Snowblind zou gaan heten, maar dat de platenmaatschappij daar niet meer akkoord ging. Ook is het woord 'cocaine' in het 'Snowblind' verstopt, terwijl het oorspronkelijk als een soort van schreeuw erin zou zitten.

Erg leuk om te lezen dit:

De Subjectivisten: Van Cola krijg je dorst

vergeet ook deel 1 en 3 niet te lezen

De Subjectivisten: Black Sabbath – Black Sabbath: De moederkoek

De Subjectivisten: Sabbra Cadabra! Sabbath Bloody Sabbath

kheb um meteen weer opgezet

smakelijk stukje schrijfwerk

Inderdaad, die delen zag ik later pas. Goed dat je het even meldt.

The Straightener is een verborgen instrumentaal toppertje.

Heb deze cd zonet even weer gedraaid. Wat een topper is dit zeg! Als Changes en FX niet op de plaat hadden gestaan, had ik hier zomaar 5* voor kunnen geven. Maar ook nu is er genoeg te genieten

Degraderen FX en Changes deze Vol. 4 dan dusdanig? Ik vind eerstgenoemde eigenlijk een voorbode op de meer freaky sfeer die de twee daaropvolgende albums zou gaan kenmerken. Daarbij plaatst het dit album mooi in haar perspectief, met alle 'sneeuw' die geconsumeerd werd. Daarnaast heb ik alle aversie jegens Changes nooit zo goed begrepen. Akkoord, een buitenbeentje maar Ozzy zingt hier een hele dikke voldoende binnen.

Ja, voor mij wel. FX vind ik nog niet eens zo heel erg. De meeste Sabbathinstrumentaaltjes zoals Embryo of Orchid of Scarlet Pimpernel vind ik mooie rustpunten, maar FX is voor mij vooral doelloos gepriegel van 1.5 minuut.
Changes vind ik niks. Het haalt de snelheid van de plaat, de tekst is een tenenkrommende stapel clichés en ik vind de instrumentatie ook niet heel spannend. Voor mij dus geen 'dikke voldoende' voor dit nummer, maar iedereen z'n eigen mening natuurlijk.

Morgen gaan we weer naar een 2-maandelijkse markt in Purmerend waar een dude staat met veel smakelijk vinyl-werk. Laatst een puntgave versie van deze laten liggen (met de paginas aan de binnenkant!) om binnen ons budget te blijven (dom, dom!!), maar ik hoop van harte dat ie er morgen gaat komen!

Ik ben een beetje verrast door de meningen over dit album. Ik vind dit het beste album van black sabbath. Het is iets experimenteler bij momenten, maar het blijft nog altijd trouw aan de oergeluiden van sabbath. Wheels of confusion, snowblind, ... zijn wel erg sterke en goed opgebouwde nummers.

Ik zit er aan te denken om deze eens aan te schaffen, maar ik vroeg mij af wat nou de beste remaster is?

Die uit 2004 of die van 2009? Anybody help please!

Op het forum van Black-Sabbath.com kan je eindeloze discussies over de verschillende uitgaven lezen, maar aangezien ik dat al gedaan heb de afgelopen maanden, hier de samenvatting:

De meeste Black Sabbath-albums zijn al best vaak op cd uitgebracht, eerst in de jaren '80, volgens mij met bonustracks van Live At Last op de cd's, maar die cd's kan je alleen nog 2e hands krijgen als je dat zou willen.
In ieder geval zijn alle cd's t/m The Eternal Idol in 1996 geremasterd door Castle. Dat zijn de cd's waarvan de hoes een zwarte zijkant heeft, met onder een wit stroookje met wat nummers (ESM CD ### en GAS ###, en boven een fragment van de voorkant van het boekje. Die cd's zijn in 2004 opnieuw uitgebracht, nu door Gimcastle/Sanctuary Records (SMRCD###).
Daarnaast heeft Warner Brothers in de VS in 1999 'The Black Box' uitgebracht met daarin de eerste 8 cd's als LP-replica en geremasterd. Sanctuary heeft het jaar daarop ook de eerste 8 albums uitgebracht met replica-LP-hoes. Ik vermoed dat deze albums allemaal hetzelfde klinken. Van wat ik ervan heb gelezen, zijn deze remasters gedaan vanaf 2e- of 3e-generatie tapes, dus niet vanaf de originele mastertapes. Volgens de kenners zitten er wat foutjes in deze uitgaven, zoals fluctuaties in het volume, en wat teveel echo hier en daar.
Daarnaast is er voor de Amerikaanse markt een heruitgave van Rhino uit 2004. Als je van overcompressie houdt, dus heel luid en geen subtiliteiten, moet je die hebben.
Verder zijn er in 2009 dus heruitgaven geweest, gemastered vanaf de mastertapes. Die schijnen te klinken als de LPs, zonder alle kraken en krassen die een LP met zich meebrengt, maar wel met veel dynamiek.
Tot slot zijn er volgens mij ook nog Japanse remasters die meestelijk klinken. Ik vermoed ook dat die erg duur zijn.

Zelf heb ik de meeste albums van Black Sabbath in de Sanctuary uitvoeringen, en daarover heb ik geen klagen. Maar nu de nieuwe remasters van vorig jaar er zijn, zou ik die nemen, als ik jou was.

Ok hartelijk bedankt @ wizard. Dan worden het de 2009 uitgaves

mischien was het in 72 niet zo clichematisch? althans, ik ken weinig nummers van voor die tijd die ook zulke rijm gbruiken...

Vind ik ook. De prachtige jaren-70 hoes (lekker dat knal oranje) maken dit mijn favo sabbath plaat van de vroege jaren '70.

Ik heb dus die Sanctuary-box set. Vooral deze cd is enorm opgeknapt vergeleken met de oude cd, die zonder enige twijfel gruwelijk is. (die met die paarse achterkant en die grafzerk op de voorkant, genaamd Children Of The Grave).