OMD - Dazzle Ships (1983)

Overigens werd de intro van Maid of Orleans ingekort bij de single-uitgave. Op het album staat de langere versie.

Dat laatste waag ik te betwijfelen. Ik zou mijn single er weer eens bij moeten pakken, maar in mijn herinnering staat dat discordante intro van 35 seconden ook in zijn geheel op de single-versie. Discogs lijkt dat te bevestigen.

Als je de tijden van het nummer leest op album en single zijn ze even lang.

De vraag is natuurlijk hoe lang je de tijd neemt of krijgt als band als je een succesvol album hebt uitgebracht. En in hoeverre je dan er voor kiest om het roer radicaal om te gooien.

Architecture and Morality is mooi, daar is weinig aan te twijfelen.
Dazzle ships is verrassend anders maar heeft zeker mooie momenten.
Junk Culture is zo'n beetje één van de slechtste albums van de jaren '80. Niet van OMD, in het algemeen.
Vermoedelijk een te heftige reactie na de schrik op alle kritiek van Dazzle Ships.

Misschien hadden ze een aanmoedigingsprijs moeten krijgen voor Dazzle Ships. Dan was Junk Culture ons bespaard gebleven.

Is ook niet zo, wel zal het zo zijn dat bepaalde radiostations zelf de schaar er een beetje ingezet hebben om de luisterbaarheid, volgens hun maatstaven, een beetje te verhogen.

Dat geloof ik graag. Als toenmalig disc-jockey bij een lokaal radiostation heb ik deze single ook wel eens 'op scherp' gezet bij de eerste drumbeat, dus na zo'n 35 seconden intro. Maar het blijft opvallend dat ze het intact gelaten hebben. Vaak worden dit soort intro's weggelaten bij de single-versie.

Dazzle Ships was gezien sommige commentaren die ik er hier over las, niet meteen een album dat ik dan spontaan eens zou gaan beluisteren. Maar vermits ik me voorgenomen had om me eens te gaan verdiepen in al hun reguliere albums, stond dit album ook in de planning. Na de eerste luisterbeurt was ik toch niet geheel overtuigd, maar er volgde al snel een tweede luisterbeurt, en toen viel het kwartje wel. Dit is zonder enige twijfel het minst toegankelijke, maar tegelijkertijd toch ook wel hun meest gedurfde album, en terecht dus dan ook *4.

In de jaren 80 kon eigenlijk niemand om OMD heen. Zeker na hun derde album 'Architecture & Morality' met de megahit 'Jeanne of Arc'. Voor recensenten viel het niet echt mee, je had dus de wat meer commerciële OMD, maar daarentegen ook de experimentele OMD.
Zelf had ik toendertijd wel "Architecture & Morality' op vinyl gekocht, maar 'Dazzle Ships' niet (jammer genoeg achteraf). Wel later de cd aangeschaft.
Het grote succes van OMD met hun derde plaat en single had wel een keerzijde. Het continu optreden en touren eiste hun tol. Deze plaat werd nog uitgegeven op het independent label 'Dindisc' dat failiiet ging. OMD besloot toen zelf een label te starten 'Telegraph' dat direct onder de vleugels van 'Virgin' werd gestald. Het blijft achteraf vreemd dat 'Virgin' akkoord is gegaan met het zeer experimentele 'Dazzle Ships', want verkoopcijfers a la 'Architecture & Morality' kon je wel vergeten.
Ik heb nog een aantal oude 'Vinyl' muziekbladen bewaard uit begin jaren 80. 'Vinyl' was toendertijd de progressieve tegenhanger van 'Oor', met veel aandacht voor de altenatieve muziekscene. In het aprilnummer wordt Andy McCluskey geïnterviewd door Joost Niemöller. Dat is nu de baas van 'Ongehoord Nederland' , het kan verkeren. In ieder geval waren de interviews bij 'Vinyl' geen makkelijke kost, veel belangrijk gedoe, poeha en soms totaal niet bij het onderwerp blijvend. Maar op zich is dit interview en verder ook nog de recensie van 'Dazzle Ships' in Vinyl redelijk te volgen. Andy McKluskey geeft duidelijk aan dat het grote succes ook voor een schaduwkant zorgt, door alles wat er bij komt kijken lijkt de creativiteit verdwenen. OMD is redelijk in de war daardoor en Andy noemt de plaat 'Dazle Ships' ook verward. Zeker ook de overgangen van de nummers. 'Dazzle Ships' is wat koersloos , geen duidelijke richting en dat is precies hoe het duo zich voelt. Door eigenlijk maar weer wat te proberen, misschien zelfs weer wat terug naar het debuut te gaan, hopen ze weer wat inspiratie te krijgen. Boven het artikel staat niet voor niets 'terug naar het plezier'.
Toch zijn er wel wat kleine opvallende feiten. OMD heeft zich nooit veel met politiek bezig gehouden, maar op één nummer 'International' is dat wel het geval (over Nicaragua en over manipulatie). Verder valt muzikaal op dat de gitaar een iets grotere rol speelt. Andy geeft aan dat hij een zeer middelmatige gitarist is , maar dat door het mengpaneel er toch nog iets fatsoenlijk van wordt gemaakt.
In de recensie staat het volgende : 'Dazzle Ships : OMD lijkt terug teruggekeerd naar het speelse experiment van dat debuut. Met uitzondering van een enkele song (Romance of the Telescope) is de pathos eraf getrokken en OMD maakt weer rare, vertederende en verknipte liedjes voor de lol. Niet goed kunnen spelen en toch mooie popmuziek maken kan blijkbaar nog steeds. Dat zal wel vermoeiende discussies opgeleverd hebben met de platenbazen van Virgin'.
Dat laatste was dus niet het geval, OMD kreeg veel ruimte van Virgin, er zat geen druk op.
Mede daardoor is 'Dazzle Ships' toch weer een mooi experimenteel album van OMD, weer teruggekeerd naar hun uitgangspunten van de eerste twee platen.
Toch wel een mooi, iconisch (synth)album uit de jaren 80.

Nou mooi, niet echt. Meer iconisch in de zin van iconisch experimenteel. Wel een opvallend feitje: Het favoriete nummer van de band zelf staat hier wel op: The romance of the Telescope, idd een fraai nummer. Maar slechts 3 jaar hierna liet de band muziek horen die volledig aan de andere kant van het spectrum kon worden geplaatst, middels songs als Secret en If you leave. Het kan verkeren.