OMD - Dazzle Ships (1983)

Ik denk ook dat het album zeer moeilijk is vandaag terug te koppelen
naar die koude oorlog periode als je het album toen niet hebt gekend.
Dazzle Ships is eerder een tijdsdocument dan een evergreen.

Je moet ook door die experimentele nummers heen luisteren.
Die nemen de vaart uit het album weg en leiden af van de echte songs.
Ik wil deze plaat ook niet koste wat kost verdedigen: ze heeft voor mij vooral
nostalgische waarde (mijn allereerste plaat) ... het is geen supermeesterwerk.

Het album wordt vaak beschouwd als totaal ander dan A&M.
Daar ben ik het niet mee eens omwille van de volgende argumenten:

The Romance of the Telescope was de b-kant van Joan of Arc,
en straalt dezelfde sfeer uit als A&M : vergelijk met Maid of Orleans,
zeker wanneer aan het eind mellotron en drumroffels opduiken.

International heeft zelfs het walstempo van Maid of Orleans,
en lijk qua arrangement wel de tweeling van The Beginning and the End.

Beide titelsongs hebben hetzelfde experimentgehalte.

Genetic Engineering en Of All the Things We've Made
(oorspronkelijk de b-kant van de 12" van Maid of Orleans) gebruiken
dezelfde, rammelende gitaarsound als The New Stone Age.

Genetic Engineering vind ik ritmisch strak aanleunen bij She's Leaving.

De radiosamples van This Is Helena hadden een stukje van Georgia kunnen zijn.

Telegraph bestond zelfs al in demo versie
tijdens de A&M sessies (zie remaster tracklist hierboven).

Het grote verschil zit hem:

1. in de afwezigheid van grote hits zoals Souvenir en Maid of Orleans.
2. de merkwaardige intermezzo's zoals tracks 1/3/5/7/11.

Dat van de koude oorlog klopt denk ik wel; al merkte ik het wel weer duidelijk bij een band als Propaganda (ik was toen wel een stuk jonger; 10 jaar). Ik vind dit ook geen slecht album, maar had hem juist voor A&M verwacht. De volgende albums werden namelijk allemaal toegankelijker.
Had meer achter Organisation gepast; denk ik.

Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Geen probleem ... ik begrijp het wel, deric raven.
Maar ik vond het een gelegenheid om DS eens te linken aan A&M.

OMD had wel de guts om eens geen hits te schrijven
en het album te maken dat ze helemaal in zich hadden.
Maar die commerciële zelfmoord kan je ook maar één keer plegen.

Er zit echter ook een ander randje aan het verhaal:
Dazzle Ships telt eigenlijk maar 4 speciaal voor dit album
geschreven songs (dus zonder de reeds bestaande nummers
en de experimentele, niet gezongen intermezzo's).

Een beetje bloedarmoede dus ... en ook dat roken de critici
die het album toen neersabelden, maar het vandaag dan weer
wel als een (terecht) mooi tijdsdocument klasseren.

O ja, Claudia Brücken, de zangeres van Propaganda vormt al twee jaar
een muzikaal duo met Paul Humphreys (van OMD) ... ze hebben zelfs 1 CD uit.
Het duo heet Onetwo en ze brachten een ep (Cloud Nine) en een album (Instead) uit.
de link: http://www.theremusic.com/h...

Ondertussen wacht Andy McCluskey op een gaatje in Pauls agenda
om een spiksplinter nieuw OMD album te schrijven tegen 2009.

Wel grappig dat ik dan juist die vergelijking noemde, daar wist ik namelijk zelf niks van.

Had dat niet meer te maken met het ziektebed van Andy's vrouw??

De ziekte lijkt onder controle, maar zorgde voor het afgelasten
van een aantal Night of the Proms concerten in Europa.
Nu is het wachten op Paul die niet alleen bleef toeren met Claudia,
maar ook weer wat nieuw materiaal met haar schreef.

Ik heb dit album al bijna 20 jaar op CD in mijn bezit, maar kan er maar moeilijk aan wennen. Het verbaasd me dan ook dat de meeste mensen hier het album erg waarderen. Een gewaagd album is het zeker. Door alle berichten ben ik nu wel anders naar het album gaan luisteren en krijg -hoewel langzaam- meer begrip en waardering.

Ik heb dus niet de nieuwe remaster met extra tracks, maar een hele oude versie, nog zonder barcode op de achterkant. Volgens iemand op eBay, met hetzelfde versie die ik heb, is het een "Mega Rare 1983 Original CD album, probably one of the first ever CD-albums ever made"... Goh, dan heb ik toch nog iets bijzonders in huis...

foxhusky;

Je hebt inderdaad de versie die bijna tegelijk met het vinyl album verscheen.
Dat is ongeveer op hetzelfde moment dat Doe Maar met 4US
de allereerste Nederlandse CD op de markt brengt.

Ik raad je nochtans deze versie met bonustracks aan,
omdat ze het album in de breedte rijker maken.

Beide 12" versies zijn echt de moeite en tillen de singels op.
Track 14 is wondermooi en track 16 een zeer sfeervol experiment.
Nummer 13 is interessant studiemateriaal: de oerversie van Telegraph.
En het allerlaatste nummer (18) sluit het album perfect af.

Ik betaalde nog geen 5 euro voor deze nagelnieuwe remaster.

@ dazzler,
Ik zal zeker eens serieus rondkijken of ik ook de mazzel heb deze remaster zo goedkoop in de winkel te vinden. Die extra tracks maken me wel nieuwsgierig. Voor € 5,- zou ik 'm zeker zo meenemen.

Pas weer gedraaid -op vinyl- na ruim 20 jaar. Geweldig album. Ik had in mijn herinnering dat dit album tegenviel. Maar het is veel beter dan wat ze daarna gemaakt hebben. Dus van 25 naar 4,0.

slechtste plaat van omd , daar waar architecture and morality nog een schot in de roos was is deze zwakke opvolger als een kasteel met verschrikkelijk veel los zand gebouwd .

Zeer stijlvol.
Kritiek op jouw afslachten van een andere plaat (It's My Life van Talk Talk) counteren met een gelijkaardige fluim op de nummer 1 van diezelfde user.

Leg dan tenminste uit waarom je die platen zo slecht vindt.
Waarom was A&M wel een schot in de roos, waarom DS niet?
Je praat zelden over de songs, alleen een vage totaalindruk ...
als een kasteel op los zand gebouwd ....

Ik zal me maar niet persoonlijk aangevallen voelen, zeker?

bijna iedere fan van omd vind dit veel slechter dan architecture , dat zegt genoeg en wat ik vind , vind ik , de plaat vind ik slecht , waarom ? , omdat ik hem vroeger 3 keer opgelegd heb en me verschrikkelijk bekocht vond , het was werkelijk een zeer flauwe naaperij van architecture maar dan zonder 1 enkele aanval van songschrijven , onnozele deuntjes , ja dat wel ,

kijk naar de verkoopcijfers , en ja als je 14 jaar bent , ja, toen vond ik dave berry het grootste talent van engeland ,

voel je toch niet zo aangepakt zoals velen op mume ,

Ik vind het jammer dat je de plaat na al die jaren geen tweede kans geeft.
Als gerespecteerd lid en trouwe user van het officiële OMD forum
moet ik je helaas teleurstellen met je eerste argument. De meeste fans
citeren Dazzle Ships als de verloren parel aan de kroon.
Het album dat zoveel keer beter had verdiend.

Maar goed, zand erover ....

Toch niet over de plaat

Ik kan overigens begrijpen dat je 1 keer beluisteren dit niks vind. Ik kan het me niet echt goed herinneren maar ik vrees dat ik ook mijn wenkbrauwen een keer of wat heb opgetrokken. Deze plaat geeft zijn geheimen niet zo snel prijs maar dat er fraaie geheimen zijn is wel duidelijk!

Eerste indrukken: sfeervol, gewaagd, een unieke sound. O.M.D. blijft me verrassen.

Mijn allereerste vinyl album in YouTube links beluisterbaar.

YouTube - OMD - Radio Prague

YouTube - OMD - Genetic Engineering (live version)

YouTube - OMD - Telegraph (live version)

YouTube - OMD - This Is Helena

YouTube - OMD - International

YouTube - OMD - ABC Auto Industry

YouTube - OMD - Dazzle Ships

YouTube - OMD - The Romance of the Telescope

YouTube - OMD - Silent Running

YouTube - OMD - Radio Waves

YouTube - OMD - Time Zones

YouTube - OMD - Of all the things We've Made

YouTube - OMD - Telegraph (1981 Manor Version)

YouTube - OMD - Genetic Engineering (12" version)

YouTube - OMD - 4-Neu

YouTube - OMD - Telegraph (US/Canadian 12" version)

YouTube - OMD - 66 And Fading

YouTube - OMD - Swiss Radio International

ps. Ik heb de tracklijst van het originele album (tracks 1-12)
op één cruciale plaats gewijzigd. Track 3 werd track 6 omdat
het volgens mij beter werkt als kant 1 op die manier eindigt.

De versies van Genetic Engineering en Telegraph zijn live opnames.

De extended versie van Telegraph is een alternatieve remix.
Het gaat om de US/Canada remix. Op de remaster staat de Europese 12" versie.

De Manor versie van Telegraph is een demo uit de sessies
van hun vorige album Architecture & Morality en leert ons hoe
prematuur het nummer toen nog was ... ontdek voor jezelf.

Nog even deze linken met A&M

mij verrast deze plaat in een spijtige negatieve zin.

Ik moet ergens beaster zelfs gelijk geven over de na-aperij. deze lijkt me wel een gecastereerde versie van A&M

maar uiteraard verdiend ze meer dan een halfje

Hoe hardnekkig kan een slechte recensie wel niet zijn. Hoe lang heeft zoiets z'n uitwerking?

OMD bracht deze cd uit na de hit Architecture and morality en de hitsingle Maid of orleans (1982).

De kritieken waren destijds vernietigend, zoiets als de bewoordingen van Beaster, zoals hij schrijft op 13 februari jl. De halve ster geeft precies aan hoe er over deze opvolger in 1983 werd gedacht, ook door de heren muziekjournalisten.

Angstvallig werd de cd gemeden, hij verdween al gauw uit de lijsten. De single Genetic engineering haalde niet eens de tipparade.
Ook ik heb de cd volledig links laten liggen, tot voor kort zelfs nooit gehoord en al helemaal niet gekocht.

Maar ik had mijn informatie van horen zeggen, indertijd. En dat is een hele slechte adviseur. En ik ben bang, dat 90% van de luisteraars van Architecture and morality om dezelfde reden ook nooit zijn begonnen aan Dazzle ships.

Er verscheen in die tijd elk jaar een nieuwe cd van OMD, de misser was al snel vergeten.

Wat zullen de jongens van OMD hebben gedacht?

Musicmeter brengt mensen ook wel weer eens op andere ideëen, je leest eens wat uit onverdachte hoek, je koopt eens wat. En toen ik de digitaal geremasterde versie zag liggen en enigszins al doelloos rondliep in de platenzaak kwam in mij op: waarom ook niet.

De cd blijkt een buitengewoon onderhoudende cd, met verrassende intermezzo's. Soms gesproken, de (klassieke) inzet van een stukje nieuws (Radio Prague) en bovenal: verrassend goede nummers (Telegraph, the romantic of the telescope). Die laatsten variëren van somber sferisch tot de vrolijke deuntjes die we later kenden van OMD (vanaf 1984).

Het aanwezigheid van de intermezzo's is helemaal niet storend, ik vind het wel grappig verzonnen.

Dazzle ships is helemaal geen slechte plaat, zwaar ondergewaardeerd en geheel ten onrechte afgebrand door de media.

Fijn dat je hem kan smaken, musician.

Om op je vraag te antwoorden,
een link naar de officiële OMD website.
Als je in het midden links op Dazzle Ships klikt,
opent zich een minisite die is opgezet door webmaster Paul Brown
(diegene die in het boekje van de remaster de commentaar schreef).

OMD NEWS : JUNE 2009 - omd.uk.com

Dazzle Ships is de meest gekoesterde CD bij de die hard fan.
Het vertrappelde kindje dat, net omwille van de negatieve kritieken,
de junk pop fase van de band (van Locomotion tot Forever Live and Die) inluidde.

Klik maar eens rond om te lezen hoe fans en de band anno 2009
over deze fijne plaat (mijn allereerste vinyl album) denken.

Na mijn herontdekking van mijn eerste liefde (ooit eerste LP gekocht van Architecture & Morality) OMD vandaag dit album op CD gekocht, vanwege enthousiaste reacties hier. Ben benieuwd, want ik ken het album nog niet.

Nou kan ik wel braaf een potje mee gaan kletsen hier, maar wie zit daar op te wachten?

Vanuit de achterkamer van mijn hersenen komt een stroompje aangesneld dat me duidelijk maakt dat dit album inderdaad destijds een fikse tegenvaller was a. afgezet tegen het eerder genoemde album; maar b. (belangrijker nog) afgezet tegen Construction Time Again (what's in a title) van Depeche Mode; de heraut uit de achterkamer vertelt me dat ik DM destijds een veel actueler en frisser geluid vond hebben en live op dat moment al heel sterk.

Nou geloof ik heilig in 'the benefit of the doubt' en in de tweede kans, dus ik zal DS zeker draaien en benchmarken in de juiste omgeving - ik heb inmiddels (gerekend vanaf '83) voldoende aesthetischer Distanz voor een neutrale beoordeling. Ik ben benieuwd. Misschien eerst de remaster (betaalbaar) zoeken?

De remaster heeft met de bonustracks een bijna dubbele speellengte.
4-Neu (ode aan Duitse formatie Neu) en 66 and Fading zijn interessante b-kanten.
De 12" versies van de singles zijn meer dan de moeite waard.

Maar OMD met DM vergelijken (nochtans twee gelijkaardige letters),
is een ongelijke strijd die bij voorbaat door DM gewonnen zal worden.

Construction Time Again is voor mij een beter album.

Dazzle Ships (4 sterren in alle eerlijkheid, 5 om nostaligsche
redenen, eerste album ooit etc ...) is gewoon een interessant tijdsdocument.
Een koude oorlog annex nieuwe technologieën meets synthpop plaat.

Maar genietbaar zeer zeker, en als voorbeeld van hoe de synthesizer
ook de juiste emotie in de popmuziek wist te leggen een aanrader.

Fingers crossed.


Dan hebben we wat gemeen, Aquila.

Als je A&M om nostalgische (of andere) redenen vandaag nog kan pruimen,
dan beloof ik je dat Dazzle Ships een meer dan fijne luisterervaring zal worden.

Ja, dat vind ik ook. Al het bonusmateriaal is zeer sterk, dat komt ook niet zo vaak voor.

Hmm

ik begin hier toch te twijfelen over het inhoudelijke. er is hier wat positiefs op te vinden volgens enkele muziekliefhebbers.

Ik weet het niet. om eerlijk te zijn moet ik deze nog es boven halen. Maar die single blijft toch barslecht.

nu nog bezig met het jaar 1970. Ik zal na dit jaar es 1983 gaan opzoeken met oa The Chameleons en Tom Waits.

zien wat er gebeuren zal

Hou ons op de hoogte van die vergelijking: die jaren volgen niet echt op elkaar en ik snap de vergelijking niet zo goed - een beetje vreemd, ze zijn compleet verschillend. (ik zie het als een banaan vergelijken met Leffe dubbel en vervolgens BP-V-power; het geeft allemaal energie en daar houdt het op).

Vergelijk dan met andere 'cold wave' bands: Ultravox (Quartet), Depeche Mode (Construction Time Again), Human League (Hysteria, maar beter Dare), Blancmange (Happy Families); meer naar de popkant: Alphaville (Forever Young) enz. enz.

het is de eerste plaat die ik zal herbeluisteren uit 83. Ik kom er nog op terug binnen de maand.

Beste vrienden,

Het album is ook integraal via YouTube te beluisteren.
Zie daarvoor mijn post van 19 mei laatstleden ...

Mijn recensie kan dan de handleiding zijn (klik mening).

Grappig, ik ken het album nu een paar dagen en heb het een stuk of vijf keer beluisterd, maar ik geloof dat je gelijk hebt. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar ik kan me er alles bij voorstellen. Hoewel mijn CD geen 'kanten' heeft

De afwisseling van songs en geluidscollages werkt uitstekend en is zowel een zoektocht als een geslaagd statement wat mij betreft. Een perfecte synthese. Het nummer 'Telegraph' dissoneert daar een beetje tussen omdat het 'af' klint en niet zozeer deel uitmaakt van die zoektocht. Overigens vind ik 'International' het zwakste nummer. Daar tegenover staan enkele parels zoals 'This Is Helena' (gek genoeg nog geen stem) en vooral 'The Romance of the Telescope'.

De liner notes bij de remastered editie zijn trouwens zeer wetenswaardig en geven die zoektocht al aan.


Dat is toch écht niet het geval, die flauwe na-aperij. Ik ken dit album dan niet gelijk van na "A&M" (destijds mijn eerste LP - en kan me voorstellen dat dit daarna als een vreemde teleurstelling klinkt). Maar nu klinkt het album écht verfrissend en als een geslaagde synthese/zoektocht zoals ik schrijf. We zijn 25jaar verder, zo ook je smaak.

Ik sluit me aan bij de tips van anderen: luister het nu nogmaals. Ik behoor in elk geval niet tot de (herboren) OMD fans die dit een mislukking vinden.

De achilleshiel van International is de walsstuctuur. Daardoor
knipoogt het nummer iets te gemakkelijk naar het succes van Maid of Orleans.

Nochtans heeft het qua opbouw meer gemeen met The Beginning and the End.
Ik vind de zang en de warme synthesizer melodie aan het eind echt goed.

De gesproken intro van de oerversie duurde nog langer
met nog meer verschrikkelijke radioberichten, vandaar de titel
International ... over de oorlogen die dagelijks actueel blijven.

Heel blij dat je weer aan boord van het OMD schip bent.