OMD - Dazzle Ships (1983)

Dit album nu diverse malen beluisterd en ik kan er nu niet bepaald enthousiast over zijn. De radioboodschappen vind ik ontzettend storend en dragen sterk bij tot de wisselvalligheid van dit album. Mooie vlotte nummers zoals 'Genetic Engeneering' worden weer opgevolgd door nietszeggende nummers zoals 'ABC Auto-industry' en vooral het experimentele 'Dazzle Ships' of zeurnummers zoals 'International'. Heel jammer want dit album bevat toch enkele hele mooie songs zoals het al door mij genoemde 'Genetic Eng.' en zeker ook 'Telegraph' en 'Radio Waves'. Dat dit album een commerciële zelfmoord werd voor OMD kan ik dus wel inkomen, maar wat ze hierna gemaakt hebben werd weer te over-commercieël, weer teveel dus van het tegenovergestelde en dat vind ik om eerlijk te zeggen helemaal niks.

3,0*

Ik ben jarenlang nogal cynisch geweest ten opzichte van OMD. Ik vond ze altijd een beetje... mwah, met hitjes als Forever Live And Die enzo... De vroege periode sprak me al wel wat meer aan, maar toch was er geen echte klik.

Maar al doende leert men en ik heb er een plekje voor gevonden.

Een paar dagen terug hebben we de toffe Messages-verzamelaar aangeschaft en ik ben benieuwd geworden naar de (vroegere) albums. Dit album schijnt volgens z'n reputatie een vreemde eend in de bijt te zijn, een beetje 'we doen waar we zin in hebben en verder basta', een houding die ze meteen daarna verloren lijken te hebben.

Dus mijn vraag is, moet ik deze dan proberen of een vroegere plaat?

Ik zou zeggen, dit album is dan een sprong in het diepe. Een voorzichtiger begin zou "Organisation" zijn. Denk dat het tweede verstandiger is. dazzler kan je zeker antwoord geven - maar die is een weekje aan de kust geloof ik.

Dat is mooi, want Enola Gay en (vooral) Souvenir vind ik ijzersterke singles.

Ik zou zeggen de 2e en vandaar naar Architecture and Morality (met Joan of Arc).

Ik ben geen groot OMD kenner, toevallig heb ik dit album (hoewel niet helemaal toevallig als je eens pm-ed met Dazzler) Architecture and Morality en uiteraard verzamelaars voor de singles.

Dazzle ships is een beetje maf. Maar leuk gek. Het staat in schril contrast met al die kant en klare singles maar het heeft prachtige weggetjes en goede tunes, radio-teksten, kortom weird maar uiteindelijk toch leuk om helemaal aan te horen.

Genetic engineering is hier de single maar wordt eigenlijk al nooit gebruikt op verzamelaars: past er niet op vanwege geen succes en valt ook buiten de geijkte muzikale lijnen van de overige singles. Voor iemand die graag van wat uitzonderingen houdt kan ik het je aanraden, kaz.

Genetic Engineering en Telegraph vind ik beiden ontzettend gaaf.
Bijna uitzinnige new wave dat zo eigenzinnig klinkt dat het lijkt alsof ze ter plekke een nieuw sub-genre aanboren. Als je daarna een Locomotion hoort lijkt het alsof er een heuse aderlating heeft plaatsgevonden ergens in 1983, 1984. Nog steeds van een heel aardig niveau, maar geenszins baanbrekend meer.

Goed bezig, kaztor.

Deze eindelijk ook op LP (nu heb ik de eerste 4 albums), wat een zaligheid: echt fantastische eigenzinnige muziek! Tot en met 1983 was OMD echt een geweldig duo; daarna moesten ze het hebben van enkele uitschieters.

Nu nog puntjes geven, reptile. Een 4 zou al mooie zijn.

Zie jij ergens puntjes van mij, dazzler? (ik ben gestopt met de puntjes en heb al mijn stemmen in één keer laten verwijderen). Maar voor je statistieken: een 4 minimaal!

Waarom ben je gestopt met het geven van punten, reptile71?

Omdat punten geven voor albums (te vaak) tegen mijn gevoel ingaat.

Ik begrijp wat reptile bedoelt,
maar anderzijds helpt het de mede-users wel
om meteen een idee te hebben van hoe jij over een plaat denkt.
Zeker als je ergens reageert op een post van een ander,
zonder dat je meteen een recensie schrijft.

Dan laat ik toch liever met woorden weten wat ik van een plaat vind. Uit mijn reactie van hierboven kun je wel halen dat ik deze meer dan 3 sterren waard vind. Uiteindelijk ben ik hier ook niet in de eerste plaats om mede-users te helpen een idee te geven hoe ik over een plaat denk.

Nou ik ben hier anders wel om te weten hoe anderen over mijn favoriete platen denken.

Over het algemeen valt uit mijn berichten wel op te maken hoe ik over een album denk, dus dat komt mooi uit.

"...wat een zaligheid: echt fantastische eigenzinnige muziek!"

Jaja, reptile, ik ben heel blij dat je het goed vindt.
Jammer helpt het niet om de score van dit album op de site op te krikken.

Voor mijn part mogen die paar laatste berichten gebezemd worden, hoor.

Laten we blij zijn dat we deze plaat meer dan gewoon goed vinden.

Stapje terug tov de voorganger die ik toch iets evenwichtiger vind,maar evengoed een erg lekkere plaat.Herrineringen komen terug toen ik als klein jochie mijn ouders tot wanhoop dreef met deze muziek ,want ik weet nog dat ik dit altijd vrij hard draaide met de bassen aardig op vol.Nog steeds mag ik er graag naar luisteren.Toen ik ouder werd ,en mijn muzieksmaak zich een beetje begon te ontwikkelen naar het singer songwriter genre en het rockgedeelte raakte dit wat op de achtergrond.Ik heb er nooit afstand van gedaan en nu als veertigplusser grijp ik terug op wat het begin was van mijn liefde voor de muziek.

Orchestral Manoeuvres in the Dark gaat nog verder in de experiment in dit thema-album over moderne communicatie maar als geheel komt het wat minder evenwichtig over. Toch staan er verschillende knappe stukken op waaronder de singles Genetic Engineering en Telegraph die echter geen hit werden. De korte stukjes met tijdsmeldingen vind ik minder interessant maar ik kan begrijpen dat ze in het album passen, dat toch wel gewaagd is. Voor het brede publiek te experimenteel want de verkopen van dit album vielen tegen.

Vandaag gevonden voor een eurootje op vinyl. De hoes kwam me bekend voor, volgens mij heeft Dazzler deze een tijdlang gebruikt als avatar?

Anyway de plaat staat nu op. Kant A bevalt uitstekend. Lekkere experimentele jaren 80 new wave en daar kun je mij altijd wel wakker voor maken.

Eindscore volgt later.

Kant B is zo mogelijk nog beter, soms spookt de naam Joy Division even door mijn hoofd. Ik vind dat deze band een rake combinatie maakt van enerzijds catchy popsongs en anderzijds vervreemdende geluidsbeproevingen.

Ik zet na twee maal luisteren maar eens in op 4*

Nu ook op zoek naar ander werk van deze snuiters. Iemand suggesties welk album mij nog meer zou kunnen bevallen?

Maar ... vind je het erg om de score van 4* ook effectief uit te delen (goed voor het albumgemiddelde)?

Gedaan

Klein smetje op de plaat vind ik wel Telegraph. Is me wat te happy en valt uit de toon.

Edit: zie net dat ie bij de favoriete tracks helemaal bovenaan staat, zal wel aan mij liggen dan

Telegraph werd getipt als eerste single, maar de band was niet tevreden met de mix.
De albumversie (ook de 7" single versie) is inderdaad een beetje vlakjes in het verloop.

Wel een nummer dat perfect in het rijtje Electricity en Enola Gay thuishoort: dansbare synthpop.

De 12" remixen en live-versies van Telegraph hadden een iets avontuurlijker arrangement.

Telegraph werd uiteindelijk de tweede single, maar door de flop van Genetic Engineering
(goeie song, maar weinig hitpotentie) was het momentum voorbij en verdween Dazzle Ships
uit de belangstelling. Toch een plaat die te veel inspanning vroeg van het luisterpubliek.

Uiteraard denken wij er anders over.

Ooit voor een paar gulden gekocht omdat het de grootste flop van het jaar was en de platenbakken er van uitpuilden. Door de jaren heen is dit plaatje gegroeid van verschoppeling naar koesterplaatje. Zeker nu je eenvoudig liedjes kan skippen, want eerlijk is eerlijk: de intermezzi moet je met mate nuttigen.

Akkoord, behalve als het om de titelsong gaat,
want dat is de perfecte intro op The Romance of the Telescope.

De flop van het jaar? In die zin dan dat de verwachtingen
hoog gespannen waren, anderhalf jaar na het eclatante succes van Architecture & Morality.
En dat de plaat inderdaad niet verkocht omdat er geen echte hitsingle op stond.

Blij dat je hem goed vindt.

Jeetje. Ik hoor het slotnummer en moet meteen heel erg aan Rebellion (Lies) denken. Meer mensen die dat hebben?

Dat zegt meer over jouw referentiekader dan over de daadwerkelijke gelijkenis, denk ik.

Zo hoor ik ook wel snel Joy Division, New Order, The Cure of OMD terug in bepaalde nummers.
Ik kan me het omgekeerde ook voorstellen: je luistert vanuit de muziek die jouw gevormd heeft.

Er is de rammelende gitaar (bij OMD op de voorgrond, bij AF in de achtergrond)
en er is het beknopte drumpatroon, maar de bas- en zanglijnen gaan totaal de andere kant op.

***

Of All the Things We've Made was de extra b-kant op de 12" single van Maid of Orleans.
Het laatste nummer dat de groep ooit zou schrijven: na drie albums en een handvol hits
was alles gezegd en gedaan. OMD had haar statement als synthpop pionier gemaakt.
Alles wat nog zou volgen kon enkel maar een herhaling zijn... en willen we dat?

Met Dazzle Ships probeerde OMD te ontsnappen aan dat eeuwige lot van de meeste bands
door haar eigen sound verder uit te puren. Weg waren de hits en weg en de publieke erkenning.
Commerciële zelfmoord en de albumversie van Of All the Thing's We've Made herhaalde waarom.

Gelukkig hadden Andy en Paul dus ook een neus voor onweerstaanbare hitparade pop.
De hits bleven stromen, de volgende albums misten hun afspraak met de geschiedenis,
maar een Best Of van hun tweede periode (Junk Culture, Crush, The Pacific Age)
toont nog steeds een band met een eigen geluid, gezicht en stem.

Meer moet dat niet zijn.

***

Rebellion (Lies) nu drie maal achter elkaar gedraaid: verdomd goed nummer toch.