menu

The Who - Who's Next (1971)

mijn stem
4,14 (808)
808 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Track

  1. Baba O'Riley (5:08)
  2. Bargain (5:32)
  3. Love Ain't for Keeping (2:10)
  4. My Wife (3:40)
  5. The Song Is Over (6:13)
  6. Getting in Tune (4:50)
  7. Going Mobile (3:42)
  8. Behind Blue Eyes (3:42)
  9. Won't Get Fooled Again (8:32)
  10. Pure and Easy * (4:19)
  11. Baby Don't You Do It * (5:13)
  12. Naked Eye * (5:22)
  13. Water * (6:25)
  14. Too Much of Anything * (4:24)
  15. I Don't Even Know Myself * (4:54)
  16. Behind Blue Eyes * (3:25)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 43:29 (1:17:31)
zoeken in:
avatar van RuudC
2,0
Deze marathon over The Who ging met The Who Sell Out al een beetje mis, maar nu met Who's Next is me wel duidelijk dat dit 'm niet meer gaat worden. Tijdens het luisteren ben ik me zelfs gaan afvragen of ik wel hetzelfde materiaal hoorde als al die mensen die hier zonder enige twijfel 5* neerplempen.

Ik heb inmiddels wel door dat The Who niet de stevige hardrockband was die ik wel in mijn hoofd had. Prima. Omschakelen kan ik best, maar dan moet het materiaal wel goed zijn. EIgenlijk hoor ik hier niets waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Bij de gebruikte keyboards op de opener en afsluiter kom ik op mijn meest positieve gedachte en dat is dat de band daar zelfs bijna vijftig jaar na uitbrengen vrij modern klinkt. Maar zoals ik al zei, is dat het meest positieve dat ik kan bedenken. Ik val namelijk een beetje in slaap bij deze plaat. De hoes ziet er 'stoer' uit, maar dat uit zich niet in de muziek. Het is wat koddig. Suf zelfs bij vlagen. Bij My Wife ga ik me flink irriteren aan het valse zingen en vraag ik me oprecht af wie dit nou echt mooi vind. Behind Blue Eyes ken ik vooral van de cover uitgevoerd door Limp Bizkit. Ik kan me nog goed de heisa van toen herinneren, want veel mensen spraken er schande van. Ik denk dat het meer iets zegt over hoe men tegen Limp Bizkit keek, dan het nummer zelf, want The Who brengt het ook uitermate saai. Ik vind The Who hier echt ongelooflijk zeikerig klinken. Voor mij staat het wel vast: dit is niet mijn band. (maar ik ga wel door met de marathon)


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out
4. Tommy
5. Who's Next

avatar van bikkel2
4,5
Streng oordeel. Het kan wel kloppen dat de studioproductie de band minder laat vlammen.
Ik vind Tommy ook vrij lauw en soft geproduceerd.
Live had het meer ballen, dat is zeker.
Maar dat is niet aan de orde in jou marathon.

avatar van LucM
5,0
RuudC houdt vooral van hardrock en begrijpelijk. The Who is geen hardrockband maar kunnen wel stevig rocken. Deze band is veelzijdig wat ze op dit album tonen: meer uitgesponnen rocknummers, een ballad en het gebruik van synths wordt hier niet geschuwd. Een album dat helemaal in de tijdgeest past maar wel tijdloos is.

avatar van ArthurDZ
4,5
Gewoon eens Live At Leeds proberen voor het echte rockwerk, RuudC (zoals ik nu)

avatar van RuudC
2,0
Nou ja, het schoot wel door mijn hoofd dat The Who een live een grote naam is. Ik heb de band eigenlijk niet gevolgd tijdens de recente tours en ben natuurlijk te jong om ze te kennen van hun hoogtijdagen.

avatar van ArthurDZ
4,5
Off-topic berichten verwijderd.

avatar van lennert
4,5
Als we een marathon doet levert het soms wel eens andere meningen op, maar dat de mening bij Who's Next zo zou verschillen had ik niet verwacht. Ik hoor hier namelijk een bijzonder gemotiveerde en krachtige band die een aantal weergaloze topcomposities op de luisteraar afvuurt. Baba O'Riley heb ik altijd al een prachtige track gevonden, maar ook Bargain, The Song Is Over en vooral Won't Get Fooled Again zijn ware krakers. Het moment dat Limp Bizkit Behind Blue Eyes coverde reageerde ik nog met een 'oh, ze kunnen wel nummers schrijven', tot ik erachter kwam dat het origineel zoveel malen beter is. Ook nu nog steeds een fantastische track. Who's Next is een hele fijne verrassing en eentje waarvoor ik van de week meteen even naar de cd zaak zal rennen om hem ook aan te schaffen!

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Tommy
3. A Quick One
4. My Generation
5. The Who Sell Out

avatar van gigage
Na het teleurstellende face dances en het van radio getapete wat rommelige rockpalast concert begin jaren 80 wel eens aan the who begonnen. Maar het eigenaardige slaggitaarspel van Pete Townsend ligt me niet echt (ook live niet) Maar het valt niet te ontkennen dat de songs op Who's Next sterk in elkaar zitten. Het is ook wat makkelijkerr te behappen dan het wat pretentieuse Quadrophenia. Maar misschien moet ik die ook nog eens in de herkansing gooien.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
geplaatst:
Vaak gezien als de beste plaat van deze band. Terecht? Bij het opnieuw draaien en ontdekken van hun discografie valt mij juist op hoe weinig kwalitatief verschil er eigenlijk zit tussen Sell out, Tommy, dít album en Quadrophenia – allemaal geweldige platen die op hun eigen mérites bijna maximaal scoren. Misschien dat ik elk van deze vier nèt een beetje beter vind dan z'n voorganger (met uitzondering van Sell out die ik echt een straatlengte beter dan A quick one vind), en Who's next staat dan voor mij als bijna het beste dat deze band heeft voortgebracht. De composities zijn gevarieerder met meer dynamiek, het instrumentarium is rijker dankzij de verschillende gastmuzikanten plus de anders klinkende gitaren en natuurlijk Townshends synthesizers, Moons drumwerk is gedisciplineerd wanneer het moet en woest wanneer het mag (Bargain!), de bijdrage van Entwistle knalt bijna uit de speakers, Daltrey heeft zijn brul inmiddels geperfectioneerd, en met de opener en de afsluiter hebben ze twee voor de eeuwigheid bestemde klassiekers in huis (huidige stand bij de Favoriete Tracks: Baba O'Riley 314 stemmen, Won't get fooled again 279, Behind blue eyes 113, Bargain 40).
        Qua bonustracks is de uitgebreide uitgave uit 1995 net zo gul als die van Live at Leeds, maar helaas wel wat minder succesvol. Pure and easy is een prachtig nummer dat gemakkelijk met de hoogtepunten van het oorspronkelijke album meekan, maar daarna wordt het een stuk minder. Waarom zowel de Small Faces als de Band als de Who Baby don't you do it leuk genoeg vond om te coveren is mij altijd een raadsel geweest, en Naked eye en Water bevatten allebei interessante ideeën maar gaan allebei ook te lang door met veel herhalingen en veel plechtstatigheid. Pas Too much of anything en I don't even know myself komen weer op niveau, en de vroege versie van Behind blue eyes is een aardige maar niet opzienbare variant.
        Maar goed, al die extraatjes tellen niet mee in (en doen dus ook niets af aan) mijn waardering van dit album. Quadrophenia is mij nog net iets dierbaarder, maar als compact rockalbum èn als een staalkaart van het geweld dat dit kwartet ook in de studio wist te ontketenen is Who's next moeilijk te overtreffen.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:44 uur

geplaatst: vandaag om 07:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.