The Who - Who's Next (1971)

Weeral zo een band die ik heb leren waarderen door effectief volledige albums te gaan beluisteren. Nu had het niet zoveel moeite en energie nodig, maar toch ben ik heel blij dat deze band zich nu ook tot mijn favorieten mag horen. En dat is allemaal te danken aan dit album. Niet helemaal, maar het heeft er toch een groot aandeel in. Enkele weken terug heb ik het debuut beluisterd en mijn mening was dat het enorm klonk naar The Beatles. Ik bedoelde niet dat het om copypaste betrof, maar dat er een voornamelijke gelijkenis in zat. En dat zat vooral in de stemmen. Nu klonken de geluiden ook wel een beetje naar The Beatles, maar dat kan gewoon liggen aan het feit dat rock zo klonk in die tijd. De echte hoorbare gelijkenissen blijven nog steeds de stemmen.

Nu genoeg over het debuut, dit album overtreft naar mijn mening het debuut. Het geweldige is dat het eigenlijk klinkt als een plaat die prima tussen de platen die het hippie tijdperk vertegenwoordigen, maar toch werd die begin jaren '70 uitgebracht. Misschien niet zo heel vreemd, aangezien er maar twee jaar tussen zit tussen de release van deze plaat en de qlimax van de hippie tijdperk. Maar toch fijn dat zelfs na de grote depressie van de hippie periode er bands zijn die alsnog deze geluiden gebruiken op hun plaat. Nu moet je niet denken dat er psychedelische geluiden staan, die ik heb althans niet gehoord, maar je voelt gewoon de sfeer dat het album uitstraalt. Een identieke sfeer die veel albums ook hebben die wel de volledige eigenschappen van een hippie ding hebben.

En het klinkt ook heel grensverleggend. Niet in de vorm dat er nieuwe dingen gecreëerd worden. Dat is trouwens in het algemeen, want ik kan best begrijpen dat dit destijds wel nieuwe dingen deed, al kan ik het moeilijk geloven. Alles wat hier werd gedaan werd al jaren terug gedaan (in die welbekende periode), maar misschien zie ik iets over het hoofd. Ook heb ik niet echt de eigenschap om dingen in het verleden te plaatsen en zo toch de vernieuwing en impact te kunnen voelen. En zeker niet een tijd die zelfs mijn eigen moeder mentaal niet heeft meegemaakt. En met dat bedoel ik dat mijn moeder te jong was om er effectief van te kunnen genieten. Nee, met grensverleggend bedoel ik vooral het audio gedeelte, hoe het klinkt voor de eindgebruiker.

Wenkbrauwen worden gefronst bij het lezen van die laatste zin. 'Wat bedoelt die nu weer ?' spoken door hoofden. Ik zal proberen om het simpel uit te leggen. Zonder technische termen, want dan moet ik ook heel lang zoeken om de juiste woorden aan de man te brengen. Ik bedoel dat het voor het formaat vinyl (en CD) helemaal anders klinkt dan iedere andere plaat. Misschien typerend voor The Who, want bij andere albums zoals Quadrophenia wordt dit ook vaak gezegd. Het klinkt echt alsof de muziek uit een theatraal audio systeem komt. Alsof The Who in jouw huiskamer staat en daar een optreden aan het geven. Al betwijfel ik of een huiskamer wel geschikt is om zulke golven perfect om te zetten zoals in een concertzaal.

Ik heb trouwens niet mijn platenspeler gebruikt in combinatie met mijn vader zijn audiosysteem , maar simpele in-ear oren. Dat er alsnog zulk niveau wordt behaalt, dat is gewoon petje af voor deze heren. Ik zei eerder in dit stuk dat het wat klinkt als die welbekende periode eind jaren '60, maar dat gaat niet op voor sommige nummers. Een nummer zoals Won't Get Fooled Again en zelfs een Baba O'Riley neigen meer naar de oude hard rock nummers. Het gaat niet even snel zoals bijvoorbeeld een Paranoid, maar het heeft dezelfde kracht als een hard rock nummer. Vooral enkele minuten van Won't Get Fooled Again en de volledige vijf minuten en tien seconden van Baba O'Riley vliegen er goed in.

Moest ik een top drie maken van favoriete en in mijn ogen betere nummers van The Who, dan staat Baba O'Riley op nummer één. Gevolgd met Won't Get Fooled Again en hekkensluiter Behind Blue Eyes. Leuke anekdote trouwens over Behind Blue Eyes. Als jongen afkomstig van de generatie die Limp Bizkit helemaal te gek vond, was het even schrikken toen ik de originele versie hoorde. De versie van The Who klonk helemaal niet wat heer Limp destijds maakte en ik vond de originele versie in het begin maar slecht. Dat was toen dat nummer al vijf jaar bestond en in die vijf jaar was ik dus gewend geworden aan die cover. Gelukkig is dat al vier jaar geleden en in die tussentijd heb ik heel wat gesleuteld aan mijn (muziek)smaak. Daarom ook dat Limp zijn versie een Guilty Pleasure geworden is die ik helemaal niet meer beluister, maar toch in mijn herinneringen blijft. Niet echt een schande dat je tot jouw veertiende een middelmatig nummer hebt bemind. Zeker niet als je weet dat je op die leeftijd nog altijd labiel bent.

Nu heb ik even gekeken of ik nog wat over het hoofd heb gezien, maar ik denk dat ik alles gezegd heb. Het album heeft in tegenstelling tot het debuut wel een geheel eigen persoonlijkheid en het is duidelijk dat The Who een eigen stijl heeft gekweekt die op audiogebied enorm grensverleggend was, een sfeer die me deed denken aan vele hippie platen en een kracht van een hard rock / heavy metal nummer. Helden!

Mijn tweede van The Who.
Op het eerste gehoor vind ik 'm minder dan Tommy.

Echt? Tjonge! Kan hoor, smaken verschillen, maar deze ROCKT veel harder!

Ik vind deze vele malen beter dan Tommy, van dit album blijven de nummers allemaal hangen.

Tommy kan ik wel 5 keer in de week beluisteren, maar weet dan nog niet hoe de nummers zijn en wat er daarna gaat komen. Van Tommy blijft bij mij niets hangen.

En Quadrophenia vind ik gewoon de beter uitgewerkte Tommy, gewoon een concept album die ze wilden maken die helemaal af is.

Nooit de moeite genomen om me in deze bad te verdiepen.Hoe verkeerd zat ik met dat besluit ? Nogal naar het blijkt.Dit is toch wel een verdomd fijn plaatje dat ik voor weinig wist te scoren.De energie die er afstraalt is aanstekelijk en ik merk dat ik alles meezing of neurie .Ik ga me maar eens verdiepen in Tommy en Quadrophenia.Ik lees daar ook goede berichten over.

Ik lees overigens een paar keer over "een blazerssectie" en "de blazers" bij het nummer "My Wife". Dat is John Entwistle! Hij verzorgde alle blaaspartijen op de albums, dus ook die op "Quadrophenia"!

Hier kan ik kort over zijn,veelzijdige prachtplaat die na al die jaren nog helemaal NIETS aan kracht heeft ingeboet.................. P.S. Waar Limp bizkit en the Summer of sam al niet goed voor zijn.

Dit album had ik lange tijd op LP maar enkele jaren geleden op CD gekocht (met bonustracks). Uiteindelijk vind ik dit net als Tommy een topper in het oeuvre van The Who. Er worden nieuwe wegen ingeslagen o.a. door het sublieme gebruik van de synthesizer zoals op Baba O'Riley en Won't Get Fooled Again, de twee tracks die ik heb geselecteerd. Het album heeft na al die jaren nog steeds niets aan kracht en vitaliteit ingeboet, dit blijft gewoon tijdloos klinken. Roger Daltrey zingt hier op zijn best, de composities zijn inventief en afwisselend en vervelen nooit en het geweldige drumwerk van Keith Moon moet ook vermeld worden. Overigens vind ik de bonustracks ook prima en passen ze zeker op dit album. The Who zat toen duidelijk op haar top net als vele rockbands in die periode (Rolling Stones, Led Zeppelin, Deep Purple).

In mijn ogen een topalbum van de Who (topconcert dit jaar)

Na de in 1969 verschenen rockopera Tommy begon Pete Townshend met het ontwikkelen van een nieuw project genaamd Lifehouse. Toen dit project voor een groot deel sneuvelde ontstond er wel een nieuw album waar een deel van de geschreven nummers op terug te vinden waren. Dit succesvolle album Who’s Next verscheen in 1971 en maakte gebruik van vernieuwende geluidstechnieken zoals de synthesizer. The Who’s populariteit bleef stijgen en hun opmerkelijke live performance waarbij gitaren en drumstellen sneuvelden droeg hier zeker aan bij.

Het album opent met de lange intro van het prachtige Baba O’Riley (vaak foutief “Teenage Wasteland” genoemd). Het geluid ontwikkeld met een synthesiser klinkt als de geluiden die op een kermis te horen zijn, de toevoeging van de piano en drums maakt de opbouw compleet. Roger Daltrey en Pete Townshend klinken goed samen in de verschillende delen van het nummer. Niet voor niks uitgegroeid tot een klassieker van The Who door het expirimentele geluid. Het vervolg met Bargain klopt helemaal, een liefdesnummer opgedragen aan God. De muzikale technieken brengen het hele nummer samen en munten uit in de versnelling op het einde van het nummer.

“I’d gladly lose me to find you
I’d gladly give up all I had
To find you I’d suffer anything and be glad

I’d pay any price just to get you
I’d work all my life and I will
To win you I’d stand naked, stoned and stabbed

I’d call that a bargain
The best I ever had
The best I ever had”

De song Love Ain’t for Keeping was in eerste instantie voor het Lifehouse project van Townshend ontwikkeld als een hardrock song. De uiteindelijke versie op Who’s Next is een stuk rustiger en bevat als één van de weinige nummers op het album geen geluiden ontwikkeld met de synthesizer. Een ontspannen nummer zo tussendoor op het album wat de snelheid er gelukkig niet uithaalt. Het vervolg met My Wife wordt gezongen door basgitarist John Entwistle (het enige bandlid dat zijn instrumenten niet sloopt). Het nummer gaat over een dronken man die bang is dat zijn vrouw denkt dat hij vreemd is gegaan omdat hij voor een bepaalde tijd weg is. Op een mooie wijze gezongen door John waarbij hij het merendeel van de bespeelde instrumenten tot zijn rekening neemt.

Het nummer Song is over begint vrij rustig met ondersteuning van de piano. Townshend en Daltrey nemen de zang voor hun rekening waarbij zowel de synthesizer als het drumwerk van Keith Moon een goede vorm geven aan het nummer. Een lange song die met prachtig drumwerk wordt afgesloten. Getting in Tune kent verschillende tempowisselingen wat een swing geeft aan het nummer door het drum- en gitaarwerk. Afwisselend en sterk geproduceerd.

“I’ve got it all here in my head
There’s nothing more needs to be said
I’m just bangin’ on my old piano
I’m getting in tune with the straight and narrow”

Going Mobile is opgenomen zonder leadzanger Roger Daltrey en wordt gezongen door Pete Townshend. Ondanks dat het nummer nooit live is vertolkt past het goed op het album waarbij het thema van een mobiel huis centraal staat. Het vervolg met Behind Blue Eyes mag er wezen, een nummer dat met het geluid van een akoestische gitaar opent waarbij het explodeert naar het einde toe. Een tekstueel sterk nummer waarbij de gitaar riff op het einde de overgang naar het slotnummer Won’t Get Fooled Again in gang zet. Eén van de sterkste nummers van de plaat opent met synthesizer geluiden waarbij de vele afwisselende geluiden goed naar voren komen. Het nummer zit sterk in elkaar en brengt een duidelijk bericht naar buiten. Afsluitend met opnieuw de vele geluidseffecten maakt het nummer een einde aan het album.

” I’ll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I’ll get on my knees and pray
We don’t get fooled again“

Niet voor niks is dit album van The Who uitgegroeid tot een klassieker. Het Lifehouse project mag dan niet voltooid zijn door Pete, de selectie van de nummers met toevoeging van een aantal nieuwe nummers doet het album toch aanvoelen als één geheel. De experimentele geluiden en goed geschreven songs vormen een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en de opmars van de synthesizer.

5*

Dit is een geweldig album, waar de nodige klassiekers op staan. Dat begint al direct met het stevig rockende ”Baba O’Riley”. Een direct herkenbaar liedje, en niet alleen van de CSI reeks, al heeft die wel voor een revival van de muziek van The Who gezorgd. Het album als geheel vind ik behoorlijk gevarieerd. Het is niet alleen maar stevig rocken zoals in ”Bargain”, maar er is een mooie balans tussen de hardere en zachte liedjes. Ook binnen de nummers wordt er mooi afgewisseld tussen elektrisch en akoestisch. Het gitaarspel van Townsend is natuurlijk om door een ringetje te halen. De stem van Daltrey is fantastisch en de ritmesectie Moon en Entwistle swingt de pan uit. De ballad (met mooie stevige climax overigens) ”Behind Blue Eyes” is heel mooi en het afsluitende ”Won’t Get Fooled Again” vind ik een van de beste liedjes van The Who, vooral muzikaal is dat liedje fantastisch opgebouwd. ”Who’s Next” is een van die must have rockalbums en behoort wat mij betreft tot het beste wat de jaren 70 te bieden heeft. Tijdloos!

[quote]Ronald5150 schreef:
Dit is een geweldig album, waar de nodige klassiekers op staan.

Dit album maar weer eens luisteren..... staat in de kast, maar is lange tijd aan mijn aandacht ontsnapt......

Veel lof hier over dit meesterwerk van the who,kan er weinig aan toevoegen,alleen dit;
Niet alleen the who op zijn top, ook een hoogtepunt in de rockhistory!

Tot 10 jaar geleden was The Who voor mij vooral een onbekende echo uit de jaren 60. Als 12 jarige had mijn vader mij wel eens Tommy laten horen, maar dat trok ik toen niet zo goed. Teveel hippie-achtig gedoe, naar de mening van een 12 jarige Cosmic Kid.

Jaren en jaren later leerde ik via Arrow Classic Rock nummers kennen zoals Won't get fooled again en Baba O'Riley en dat vond ik al veel beter. Het zou weer jaren duren voor ik mijn tanden zou zetten in een complete cd van The Who. Geholpen door de goede recensies op deze site viel mijn oor al snel op Who's next.

Al gauw groeide dit album uit tot 1 van mijn favoriete cd's aller tijden, 1 van die albums die ik mijn leven lang zal koesteren. De diverse nummers beschrijven is hierboven al veel beter en met meer kennis van zaken gedaan, dus daar zal ik niet snel mijn handen aan branden. Wel wil ik vermelden dat dit album een ongekende energie bevat, zeker voor een studio-cd. Er zijn weinig cd's die zo tijdloos en energiek klinken als deze Who's next. De 3 bekende nummers zijn natuurlijk terechte rockklassiekers maar elk nummer is eigenlijk raak. De opbouw en het veelvuldige en gevarieerde gebruik van de synthesizer zijn diverse schoten in de roos. Ik heb de versie met de 7 bonustracks en die voelen als 7 zeer goede toegiften na een uitstekend concert.

2/3 jaar geleden heb ik alsnog Tommy aangeschaft. De mening van de 12 jarige Cosmic Kid moet ik wel bijstellen, maar deze Who's next vind ik nog steeds 2 klasse beter

Net als bijvoorbeeld Blue Oyster Cult is ook The Who een band die op een of andere manier onder het stof heeft gelegen, gaandeweg mijn ontwikkeling naar de (muzikale) volwassenheid.
Dankzij MusicMeter gaat The Who echter de komende tijd eindelijk toch eens aandacht krijgen. Ben best nieuwsgierig.

momenteel in de auto en jeetje wat een dijken van nummers staan hierop zeg. Dit album is één groot feest!!!

Op dit album staan alleen maar goede nummers. Ik heb dit vandaag maar weer eens opgezet omdat:
a: Het een ontzettend goed en mooi album is.
b: Ik thuis twee albums van The Who (op cd) heb, 'Tommy' en deze, en er nog op geen een daarvan heb gestemd.
Op dit album is het eigenlijk heel moeilijk om twee favoriete tracks uit te kiezen. Eigenlijk zou je er als user op dit soort albums meerdere moeten kunnnen aankruisen (vind ik). 'Behind blue eyes' blijft echter de allermooiste albumtrack.

Geheel mee eens. Ik vind het zelfs hun beste nummer ooit!!

Die cover van Limp Bizkit op 'Results may very' uit 2003 vind ik eerlijk gezegd erg jammer tegenover deze originele uitvoering van The Who.

Voor vele ' jonkies ' was de cover van Limp Bizkit wel een eye opener als je het origineel liet horen. Ik werkte toen in een rockkroeg en Limp Bizkit was destijds hot. Als dit werd aangevraagd, draaide ik wel eens het origineel. Je zag ze soms kijken : huh??? Vooral het middenstuk was anders dan ze gewend waren. Liet ik nog eens wat horen van dit album dan was, oh dat is van CSI ��
Overigens wordt het nummer wel geweldig gespeeld met Bryan Adams op zang tijdens het Royal Albert Hall optreden in 2000. Zijn stem en vertolking doen dit nummer wel recht aan.

Daar moet ik hun versie nog eens voor horen. Is al jaren en jaren geleden dat ik die gehoord heb. Ik was er meen ik niet erg onder de indruk van kan ik me vaag herinneren. Maar het is ook wel verdomd lastig om zo'n nummer te coveren. En er vervolgens een betere versie van te brouwen. Bijna onmogelijk lijkt mij.

Nee klopt ,vind de cover van Limp Bizkit totaal niet geslaagd
Heeft wel zijn voordelen wat haythijs hiervoor al schreef

Zou zomaar kunnen. Aan de andere kant, als je een beetje interesse hebt in goeie rock, dan kom je vroeger of later ook wel uit bij deze Who plaat toch?!

ja zeker waar...

Ik ben ook pas 'laat' bij the Who ingestapt. Ik had er voorheen niet zoveel mee, was toch meer van the Stones dan Who. Ik ken er wel wat van en ook de beelden van bv Woodstock, maar kon bv niks met het kapotrammen van de instrumenten
Totdat ik via mijn grote muziekale liefde ( Earring) Erop gewezen werd. Zij waren inmens onder de indruk van The Who. Een van hun grootste inspiratoren. En als wannabe drummer moest ik natuurlijk ook wel Keith eens gaan bestuderen. Dan koop je eerst een dvd ( in 2000, royal albert hall) en later de albums gaan ontdekken. En dan valt het ineens op zijn plek, geweldige band. Persoonlijk sla ik ze sindsdien hoger aan dan de Stones, neemt niet weg dat ik hen ook altijd nog zeer hoog acht.

Op dit album staat overigens geen Relay, terwijl ik wel altijd een gevoel heb gehad dat dit nummer paste bij dit album. Was dat nummer ook een onderdeel van het lighthouse project waaruit Who's next ontstond? Of toch gewoon een losse singel die veel later tijdens een sessie is opgenomen.

Relay was oorspronkelijk inderdaad bedoeld voor het Lifehouse-project dat werd geannuleerd. Het verscheen op single in 1972 (met als B-kant Waspman). Het is op diverse compilaties terug te vinden.

Bijna alle singles en/of B-kantjes uit de periode 1971-1973 zijn nummers die overgebleven zijn uit het Lifehouse project. Relay, Join Together, Water, Let's See Action. En op Odds & Sods uit 1974 en de box set Maximum R&B staan ook nog wat leftovers. Je zou er zo een Who's Next deel twee van kunnen samenstellen. Of een soort van onvoltooide Lifehouse als je combineert met Who's Next. De verzamelaar 'Join Together' uit 1982 met alle singles en B-kantjes uit de periode 1970-1972 is ook heel interessant want voelt een beetje als een aanvulling op of deel twee van Who's Next.

Dank voor de info, Join the Band ook zon heerlijk nummer!

Ik heb dit album later op sacd gekocht, klinkt toch wel heerlijk. Het dendert soms je kamer binnen. Wat een brok energie en geweldige composities. De band staat qua aandacht dan misschien minder promiment in de spotlights dan andere generatie genoten, maar wat een band.
Ik herinner me ook nog het concert voor 9/11, waarop zij optraden. Ondanks dat Keith er dan natuurlijk al lang niet meer bij was, klonken ze nog steeds enorm dynamisch. De act van de avond daar met 3 songs van dit album als ik het goed herinner

Deze plaat is m.i. eren must have voor alle rockliefhebbers.
Mijn favoriete nummers zijn Bargain en uiteraard Won't Get Fooled Again.
2 juli naar de Ziggo Dome geweest om de heren live te bekijken en daar kreeg dit album ook erg veel aandacht.
Van de bonusnummers is Water erg goed, met wat Doorsiaanse invloeden. Ben ik trouwens de enige die in Water het intro van Pearl Jam 's Alive hoort?

Inderdaad, een must have ; het album is a real classic , hoewel ik nrs. 4 en 5 wel eens over sla ; zeker zorgt het voor wat afwisseling, samen met Gettin'in Tune, welke ik liever heb omdat daar naast een rustiger 'inslag' tevens wat gas en tempowisseling gegeven wordt.

Persoonlijke highlights naast de opener en afsluiter zijn Bargain en Going Mobile (peep peep).