Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Zeer sterk album met het openingsnummer als uitschieter.

4 *

Geen pudding maar een vrouw op leeftijd met een pacemaker op atoomenergie vormde de titel van een plaat die door diverse tijdloze klanken een verheven indruk achterliet. Atom Heart Mother. Klassiek, progressief, symfonisch, licht, donker en onheilspellend. Prikkels, natuurzuiver op verschillende niveaus van bewustzijn afgevuld in een calciumrijk pak van het meest natuurlijke op de planeet, het wezen de koe. Kan iedere dag en op elk moment. Alan's Psychedelic Breakfast. Een herinnering waarin men buiten de sfeer van de haastmaatschappij om, in het ochtendgloren momenten van uitzonderlijke schoonheid kan zien. Katalysator voor diepgewortelde visioenen.

Wanneer komt je boek uit over dit album. Kan haast niet meer wachten.

Hoi Gerards Dream. Dank je, tja, je kunt er gewoon eindeloos over filosoferen. En dan ben ik nog maar 22. Je was er snel bij met reageren, ik was nog even de nodige aanpassingen aan het maken.

Atom heart mother is voor mij een plaat die niet tot mijn favoriete Pink Floyd verzinsels behoort.Het met een orkest en al gefabriceerde titelnummer is als idee aardig en er zitten zeker boeiende stukken in,maar het kan mij niet 23 minuten boeien.De kortere stukken bevallen mij beter.Gilmour's Fat Old Sun is zelfs zeer fraai.Prachtige melodie en smaakvol gezongen door de gitarist.Tijdens zijn laatste solotournee speelde hij dit ook,en vond het 1 van de hoogtepunten.Heerlijk nummer,wat je weg laat dromen naar een lome zomerdag,waar niets moet.
Alan's Psycedelic Breakfast is natuurlijk een verhaal apart.Enerzijds is het typisch Floydiaans om zoiets op een plaat te knallen en zou je de humor er van in moeten zien, anderzijds is het natuurlijk volledig absurt om dit 13 minuten aan te moeten horen.Hadden ze nog 2 boeiende nummers erop gezet in plaats van deze ongein,dan had mijn beoordeling zeker hoger geweest.

Heb je wel eens na een zwaar klassiek album geluisterd? Daar zitten ook delen in die niets zeggen, edoch als je het totaal neemt kom je al snel tot de conlussie dat ze nodig waren om die sfeer te bereiken. Zo is dat ook met dit album van Pink Floyd. Het is zoals ik dat pleeg te noemen: de dubbele laag.

Is dat dezelfde film welke ik in gedachten heb, die met Banderas? Tell me more...

Gerards Dream, ik heb nooit naar een zwaar klassiek album geluisterd,ik heb daar vooralsnog nog niet de behoefte aan gehad. Maar het is mijn gevoel wat spreekt.Ik ben van mening dat een song van pakweg 3 minuten vaker meer de kern raakt,dan een lang stuk muziek.Zo ook dus met het stuk Atom Heart Mother.Ik vergelijk het met iemand die begint te praten,erg langdradig wordt en vervolgens verstrikt in zijn betoog. Alan Pschycedelic breakfast is geen muziek,dit is meer een soort hoorspel. Het nummer Echoes (jou zeker ook bekend) vind ik wel een boeiend stuk.Dit klokt over de 20 minuten,maar wordt nooit vervelend.Hier klopt het gewoon allemaal.

Dat is waar dat een korte song soms pakkender kan zijn dan een lange track. Toch vind ik het wel lekker om me te laten onderdompelen in een langere track waarin ik dan even van de wereld ben. Wel dient zo'n langere track wel wat te hebben en dat is op Atom Heart Mother voor mij zeer zeker het geval.

In het geval van Atom Heart Mother vind ik de kortere songs zeker niet pakkender dan de lange. Ze passen in het geheel en horen er op thuis maar zijn veel minder complex dan de lange en voor mij daarom niet minstens zo fascinerend.

Geweldig experimentele plaat, naar mijn mening zelfs een van de beste platen in het ouvre van de heren.

Prachtig sfeervol schijfje, niet hun beste, maar ideaal om het op een late avond te beluisteren. Begeleid door een orkest, maar hun psychedelische roots zijn hier nog altijd aanwezig, zeker in het nummer "Summer '68".
De hoes toont overigens aan dat de heren van Pink Floyd ook nog gevoel voor humor hebben.

Daar heb je helemaal gelijk in, dat de hoes over de nodige humor beschikt. Achter een dergelijk ontwerp verwacht je niet zo'n goed album.

Aangezien Floyd altijd als een psychedelische band werd neergezet was hun idee om een hoes te maken met het meest aardse wat ze konden verzinnen. Dat werd dus dit ontwerp. Op zich meer een statement dan een echte dijenkletser inderdaad

Terwijl een dijenkletser wel te maken is van het leer van de koe. Hoe vreemd kan het lopen in de muziekwereld?

Wat vigil zegt klopt wel zo'n beetje. Ik heb ook iets dergelijks gelezen. Floyd wilde zich bezig houden met diverse soorten muziek en niet gestigmatiseerd worden door datgene wat ze tot dat moment hadden gemaakt. (Ik kan me daar na Ummagumma wel iets bij voorstellen). Er moest iets heel gewoons op de cover komen. En dat werd dus de koe. Deze koe had nog een naam ook: Lulubelle III. Het bijzondere aan de hoes is dat er geen enkele verwijzing is naar de naam van de groep of de naam van het album. Iets dat PF later zou herhalen. Naar mijn beleving had deze hoes destijds haast een cultstatus.

Een album uit de tijd dat 'the Floyd' nog erg aan het zoeken was naar verschillende invalshoeken voor hun sound. Er werd(radicaal?) gebroken met het gefreak van Ummagumma en met behulp van orkest voor een andere benadering gekozen. Hele tijd geleden dat ik deze de naald heb laten proeven maar ik weet wel dat ie het met de ogen dicht erg goed kán doen.

Heerlijke plaat: fantastische opening, daarna sterke (kortere) nummers en een aparte afsluiting, perfect voor de PF-sfeer!

Ik ben nog maar net 15 maar dit is toch mijn favoriete album, voor mij is het eerste nummer...

U bent een bijzonder kind

Toen ik 15 was luisterde ik ook graag naar floyd

Ik ook.

Al was dat meer het nieuwe werk en vind ik nu alleen de eerste 2 albums nog echt goed.

Op eerdere albums vind je de naam van het album ook niet terug op de hoes (behalve bij More).

Na Abbey Road het tweede grote project van Alan Parsons als engineer en het opstapje naar Dark Side Of The Moon.

De titeltrack is iets om hooguit eens per jaar te beluisteren. Niet oninteressant, maar ook niet echt het meesterwerk dat het pretendeert te zijn. Vandaar dat kant 2 er bij mij een stuk grijzer uitziet: "If" is prachtig in al zijn eenvoud, ook tekstueel. "Summer '68" is bij tijd en wijle mijn favoriete Floyd-nummer, vanwege de schaamteloze pop-sfeer en de pesterige lyrics. "Fat Old Sun" weet een fijn gevoel van weemoed op te roepen. "Alan's Psychedelic Breakfast" is een fraai staaltje soundscapism.

Gisteren weer eens gedraaid, deze minder bekende plaat van PF. Daarna Dark side of the moon opgezet en het blijkt dat Atom Heart Mother, het titlenummer althans, een voorstudie is van wat later op DSOTM verder uitgewerkt wordt en waarmee langzamerhand de definitieve PF-sound gestalte krijgt. Het enigszins trage tempo, de emotievolle gitaarsolo''s, de afwisseling in harmonie en disharmonie, de wisselingen in kleur en sfeer en ook het typische keyboardspel, zo bekend van DSOTM zit allemaal ook al in Atom Heart Mother. Alleen de zang ontbreekt daar nog, afgezien van het koor. Leuk om deze door velen ondergewaardeerde plaat toch een plaats te kunnen geven in het PF-oeuvre

Jeetje, deze plaat heb ik al 35 jaar denk ik (ondertussen op cd) en nog steeds vind ik 'm goed.
Het titelnummer moet je een beetje voor in de stemming zijn, een beetje bevreemdende muziek maar wel echt een prachtige sfeer, af en toe relaxt en dan weer onheilspellend.
Maar het gevoel dat dit nummer bij me op weet te roepen dat heeft maar weinig andere muziek gedaan.
Gewoon geniaal hoe in het laatste gedeelte uiteindelijk alle passages van het eerste nummer weer opnieuw in flarden langskomt, fantastisch!
Ik vind vooral ook het geluid, de sound van dit nummer erg goed.
Als je dit kent dan weet je bijvoorbeeld ook waar de organische sfeer van The Future Sound Of London vandaan komt.
Met dit werk waren ze hun tijd echt ver vooruit.
Verder vind ik If en Fat old sun heel mooi, dit vind ik wel een van de mijlpalen in het werk van the floyd.
Al hadden ze hierna nooit meer iets uitgebracht (gelukkig is dat niet zo) dan had ik hun door dit album evengoed een van de grootste bands in de popgeschiedenis gevonden.

Ha Foggy, ik had hem ook al 35 jaar geleden. Inderdaad toen al zeer indrukwekkend. Op vinyl. Sinds ik de cd heb valt de geluidskwaliteit mij eigenlijk wat tegen, op mijn exemplaar tenminste. Veel minder dan op DSOTM of de geremixte versie van Echoe´s. AHM klinkt gewoon wat dof. Jammer, want het muziekstuk, zo mag je het toch wel noemen zou echt een heldere remix waard zijn.

De plaat met de koe in de wei. Puur jeugdsentiment. Héél apart in het PF oeuvre.
De lange titelsong - één elpeekant destijds (dàt had iets, een elpee nog moeten omdraaien om de achterkant te beluisteren, toen sprak men nog van BEluisteren, door de taaldevaluatie van jullie Nederlanders gaan jullie tegenwoordig een plaat "luisteren", godstamebij hoe die taalverloedering verder evolueert, maar ik wijk lichtjes af...) die lange titelsong dus, vond ik schitterend; bezwerend, mysterieus en soms grandioos door de zware wat bombastische orchestratie.
Summer '68 is een werkelijk schitterende song die onbegrijpelijkerwijze niet op de dubbel verzamelaar staat...
Hilarisch is het maffe "Alan's Psychedelic Breakfast", muzikaal niet echt een hoogvlieger, leuk en op het krankzinnige af.

Ik blijf de plaat van de koe in de wei koesteren... dingen uit je jeugd, voor een nostalgicus pur sang is dat wel vaker zo.

Dan heb je vast een geremasterede cd. Floyd's originele cd's klinken beter.
Van de meesten heb ik het origineel, van sommigen de remaster. En die remasters klinken allemaal minder overtuigend.

Prima verwoord Patrick , heb ik zelf niks aan toe te voegen , alleen dat jij sneller verandert van avatar dan Willeke Alberti van partner .