Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Dit album is eigenlijk een 2 deling want sommige nummers zijn erg goed en sommige matig,het titelnummer vind ik het beste op dit album.Maar ik blijf bij 3.5* voor Atom Heart Mother.En Zigstar wat vind jij eigenlijk van dit PF album?

Wel, het is er een die ik niet vaak draai, dus durf er nog niet echt een score op te plakken. Wel vind ik het een van de mindere van de floyd, maarja... het is de floyd, dus wat betekent 'minder' dan eigenlijk .

heb jij effe geluk de titeltrack is de helft van het album!

Ik zie dit als een aanbeveling! Wellicht toch maar een keer aanschaffen.....

Ben deze nu aan het draaien, maar is bij nader inzien toch wel iets beter dan ik in eerste instantie dacht(heb hem al jaren in bezit en al tijden niet gedraaid natuurlijk)ik kon deze plaat vroeger niet zo waarderen,en heb hem daardoor ook maar weinig gedraaid,maar er staan toch lekkere dromerige nummers op,en valt bij nader inzien toch wel mee,vooral het titelnummer is echt een erg goed nummer.Ik moet de eerste 4 albums van Pink Floyd toch maar eens wat vaker gaan draaien geloof ik ,want misschien valt er toch wel wat meer in te ontdekken dan ik in eerste instantie dacht.De 5 bekende albums vanaf Meddle heb ik overigens al jaren org in bezit,en heb de eerste 4 albums van Floyd er later dan ook bij gekocht.Stem verhoogd naar 4*.Bij nader inzien is dit album in zijn geheel niet eens veel minder dan Meddle,Meddle bevat m.i meer vullers dan deze,het verschil in de diverse nummers is op dit album niet zo groot vind ik.

Deze, meddle en animals vind ik misschien sterker dan WYWH en DSOTM.
Atom heart Mother is een geweldig nummer, nu maar even de rest goed luisteren.

Vooral erg WEIRDE muziek staat op dit album, en ik hou er van; de lange titelsongs met dat groot orkest dat af en toe de kop opsteekt, het ingetogen IF, het ronduit psychedelische Summer'68...

Ik verhoog bijgevolg van 3.5 naar 4, want dit album groeit echt naarmate men het vaker gaat beluisteren!

**** En de hoes is kinderlijk simpel en daardoor uniek!

Ik krijg bij het beluisteren van het titelnummer af en toe het gevoel dat ik prettig krankzinnig aan het worden ben (een beetje Comfortably Numb?).

hahahahahaha : "The Lunatic is in your head"....

Dit is meer een aanbeveling om jouw zuurverdiende Money aan 1 of ander goed doel te doneren.

Rudiger, waar zitten je oren toch ?

het openingnummer is pure trip-muziek, zoals het hoort en zoals de enige echte floyd dat als meesters kunnen.
het nummer vraagt er bijna om om beluisterd te worden onder het genot van een dikke joint.
wat dat betreft best jammer dat ik dit niet ontdekt had toen ik pak em beet 17 was.
niet de beste van floyd ( dat blijft denk ik toch the wall) maar geen slechte plaat.

ik ga hem van de week nog een keer opzetten, mischien nog kans op een 4-tje.

Ja sorry Patrick maar ik kan hier niks mee .
Ik heb dit album vaak genoeg `n kans gegeven in mijn cd speler , maar helaas ik vind het gewoon `n uitglijder van deze superband , want die titel hebben ze wel verdiend .
wat maakt `n minder album nou uit vergeleken bij al die klasse albums die ze hebben gemaakt.

Zelfs het formidabele, gewèldige Summer '68 weet je niet te appreciëren?
Dan kom je gauw iets hoger uit dan die povere 1, denk ik, nou ja, ik weet, Rudiger dat alles voor Meddle voor jou niet veel betekent, jammer, ik respecteer dat, maar ik vind dat nou net een nog interessantere PF periode dan die erna... keep on smiling!

Er is niet 1 Floyd album die 1 ster verdiend , mede daarom verhoog ik het naar 3,5 .
De gitaar partijen klinken gewoon goed op het openingsnummer , ik ben ook niet anders gewend van Gilmour , alhoewel ik het nummer wel te lang vind .
Zwakste nummer blijft voor mij het laatste .

mogen we dan ook een aanpassing bij 'piper at the gates of dawn' verwachten?

Die heb ik 1,5 gegeven Zigstar.

Ik vind the Piper at the Gates of Dawn,ook na meerdere luisterbeurten niet mijn ding,de 3 daar door mij genoemde beste nummers van dat album zijn nog af en toe wel te pruimen,maar op Ummagumma na het minst lekkere album om eens uit de kast te gaan trekken, en eens te gaan beluisteren vind ik.Goed gedaan rudiger want dit album is inderdaad beter dan je denkt,daar was ik een paar dagen geleden ook al achtergekomen,toen ik hem na lange tijd weer eens enkele keren heb beluisterd.Eigenlijk vind ik na meerdere luisterbeurten alleen het debuut album en het Ummagumma studio album van Pink Floyd niet mijn ding,maar dat wil dan nog niet gelijk zeggen dat het dan ook slechte albums zijn hoor.

Vandaag nog maar een keer aangehoord , ik blijf bij 3,5 ster , volgende keer rook ik er `n dikke vette joint bij , misschien ga ik dan naar 4 .
Grootste euvel blijft nog steeds het laatste nummer , ik zit nl niet te wachten op `n kijkje bij Mac Donalds in de keuken .

Damn! Dit album is heerlijk! Ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven, eerst nog maar verder op me in laten werken, daarna wellicht een diepere mening!

Mijn kennismaking met Floyd. (kolere dat is alweer 15 jaar geleden )

De elpee, bij ons thuis beter bekend als "de koe", intrigeerde mij zowiezo al omdat mijn moeder altijd verhalen ophing van duistere studentenfeestjes waar onder invloed van allerhande genotsmiddellen, deze plaat werd 'beleefd'.
Daar moest ik dus meer van weten (Zag natuurlijk mijn kans rijk om ongestraft een flinke paf te klaren ). Het duurde wel even voordat ik het kon bevatten maar sindsdien heeft het titelstuk een onuitwisbare indruk achtergelaten. Onheilspellend, bombastisch, melancholisch, subtiel, beangstigend, toeters en bellen, koorzang enz. en dat allemaal in één muziekstuk. Ik wist niet wat me overkwam joh .
De overige nummers zijn misschien wel erop gezet om een beetje te bekomen van die dolwaze trip op kant A, en in tegenstelling tot menig poster hier kan ik het laatste nr. wél waarderen. Hou wel van die vreemde settings en soundscapes.
De oude elpee hangt nog steeds bij mij aan de muur en is vervangen door een cd, maar de beleving is er niet minder om.

Fantastische plaat.

Snap ook niet dat de leden van PF het zelf een gedrocht vinden, ik zou het voor geen goud willen missen.

idd, ik weet niet wanneer ze die uitspraak hebben gedaan, misschien was het een soort van zelfbescherming. Achteraf toch wel enigszins triest om te horen.

Het titelnummer begint me steeds beter te bevallen.

Nu alleen nog "A Piper at the Gates of Dawn" een waardering geven waarop dat baanbrekende en niet gedateerde album recht heeft.

Ik was 17 jaar en toog naar het kralingenpopfestival. De laatste band die daar speelde was Floyd. Ze speelde o.a. Atom Heart Mother (zonder koor en orkest uiteraard). Ik heb daar van nog een gedeelte op een bootleg staan. fenomenaal! Iets later dat jaar (kan ook het jaar daarop zijn geweest) ben ik naar de uitvoering met koor en orkest geweest. Nog fenomenalerer, om het zo eens te zeggen
Een van de dingen die me het sterkst zijn bijgebleven is het koor en dan met name het stuk waarin ze volslagen onbegrijpelijke woorden de zaal in los lieten. Geweldig! (deed en doet mij altijd denken aan Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving With a Pict).
Van Floyd heb ik ooit geleerd dat elk geluid in wezen muziek is, of kan zijn (woorden van gelijke strekking stonden toen in het programma boekje) Als je zo naar Alan's Psychedelic Breakfast luistert kan het zich moeiteloos meten met de titeltrack.

Het titelnummer en Summer '68 zijn geweldig. De rest vind ik minder.

Als mij zou worden gevraagd: "Welk album ga je mee nemen naar een andere bewoonde planeet in ons zonnestelsel?," dan zou deze van Pink Floyd wel eens mijn antwoord kunnen zijn. De reden hier voor is dat dit album zo breed van opzet is dat het zeer bruikbaar is om anderen kennis te laten maken met klanken die wij op aarde trachten muziek te noemen. Het is wellicht de minst toegankelijke plaat van Pink Floyd, maar is in mijn oren wel een goede staalkaart wat muziek is.

De openingstrack en tevens titeltrack Atom Heart Mother is zeer klassiek te noemen. Het enige beetje pop wat er in te herkennen valt zijn de drums van Nick Mason. De overige rock-instrumenten zijn welliswaar wel als zodanig herkenbaar, maar vervullen toch een klassieke rol. Tijdens de opname van deze track is werkelijk aan alles gedacht, want het koor wat er op zingt is de slagroom op het toch al goed gevulde gebakje. Door al deze voorafgaande factoren heeft Atom Heart Mother voor mij een prima brugfunctie tussen klassiek en "lichte" muziek.

Een track als If laat zien dat je ook met heel eenvoudige middelen muziek kan maken. Een gitaar, stem en sfeer. Meer is blijkbaar niet nodig. Die les wordt op Summer '68 doorgetrokken, waarbij een piano aan het geheel wordt toegevoegd en na even met de oren te hebben geklapperd zit ik middenin een goed klinkende song. Hier en daar een tikje bombastisch en dan toch daar dat moment voor zelfreflexie. Na dit ietwat bombastische gedoe even wat rust op een song die niet zou misstaan bij een kampvuur, al is het getiteld Fat Old Sun. Een mooi dromerig liedje om lekkere je gedachten op te verzetten.

En dan is daar één van mijn lievelings werken uit de popmuziek die op de proppen staat. Alan's Psychedelic Breakfast. Dit kunstwerkje uit de muziek maakt mij altijd aan het lachen. Enerzijds de met ernst bedoelde instrumentatie, anderzijds daar het gepiel met geluid en het verhaal van iemand die met zijn dronken hoofd een ontbijtje voor zichzelf klaar aan het maken is. Bij deze track zet ik altijd de hoofdtelefoon op, om zo het onderste uit de koffiekan te horen, en dat is behoorlijk interesant te noemen niet waar.

Door alle bovenstaande factoren is Atom Heart Mother van Pink Floyd wel één der albums die het antwoord kunnen geven wat goede muziek is. Daarom verdient het te worden opgenomen in educatief lesmateriaal om zo de toonkunst onder het volk te verspreiden.