Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Zeer psychedelische stukken worden afgewisseld met muzikale en melodische stukken. Ik herken de muzikaliteit van Pink Floyd, ware het niet dat psychedelische muziek vaak mij totaal niet raakt (uitzonderingen daar gelaten).

Atom Heart Mother kwam als een enorm onevenwichtig album op mij over, geniale stukken muziek werden afgewisseld met een rotzooi aan klanken. Ik kom uit op een gemiddelde van 3*.

Dat is niet bepaald een aanbeveling...

Ik vind dit ook maar een mager Floyd album, later zouden er betere volgen.

Welke dan ?

Persoonlijk is dit eigenlijk een van mijn favoriete albums van Pink Floyd (na DSOTM en Animals). De titeltrack is geweldig, mooi gedaan met het orkest. Jammer genoeg is de band zelf niet meer blij met dit nummer. Ook de nummers daar na zijn erg goed, maar de titeltrack springt er natuurlijk uit.

Meddle, Dark Side Of The Moon en The Wall.

Meddle en Animals. Wish You Were Here is een twijfelgevalletje.

Hoe smaken zo kunnen verschillen. The Wall komt nog niet tot aan de enkels van deze.

Meddle en Moon wel en zeker Wish

Meddle en The Wall ken ik wel, maar Moon en Wish...........Nooit van gehoord.

Shangri-la schreef: Ik vind dit ook maar een mager Floyd album, later zouden er betere volgen.



Meddle, Dark Side, Wish You Were Here, Animals, The Wall (net aan), Division Bell

Zo'n beetje alles tot en met 1983 veegt de vloer hiermee aan, vind ik persoonlijk.

Meen je dat nou serieus? Op Animals, The Wall en Final Cut staat wat mij betreft geen enkel nummer dat ook maar in de buurt komt van Summer '68, laat staan het titelnummer.

Ik vind het gewoon een erg unfocused geheel. Het is verre van matig of slecht (Alan's Psych Breakfast vind ik zelfs top), maar de eenheid van de latere albums hoor ik hier nog nergens in terug. Fat Old Sun vind ik ook een hoogtepuntje, maar daarvan had de gitaarsolo een stuk langer gemogen.

Ik vind het speelsere (wat jij unfocused noemt) juist wel leuk van de vroege Pink Floyd. Wat dat betreft vind ik dit album ook minder dan de nog oudere albums, maar nog steeds een fijne plaat. Is voor mij ook een van de eerste platen van PF die ik ontdekte, misschien speelt dat ook een rol.

Bij het titelnummer zie ik een dodenmars voor me, in de regen danwel zonder enige hoop dat het leven ooit beter zal worden.
Deze plaat stemt mij even vrolijk als "Animals", voorwaar een hele prestatie.

Zonder gekheid, zo'n moeilijke plaat vind ik het niet.
Is redelijk beluisterbaar, erg sfeervol en vergt niet al te veel van de luisteraar.
De niet-muzikale stukken gaan misschien nergens over maar irriteren mij ook niet.

Voor mij 1 van de 5 PF albums die je zonder risico aan kan schaffen.

Officieel de saaiste plaat binnen de symfo en de saaiste plaat van Pink Floyd.

Ik vind vooral kant nogal langdradig en het koortje hoogst irritant.
Fijn er mee ge-experimenteerd werd, maar ik vind het niet geslaagd.
Verder is het ge-experimenteer, zoals velen zeggen, niet echt immens. Ik ken veel gewaagdere platen uit deze periode.

Kant 2 is iets beter, maar ook nog steeds nogal saai en vlakjes.

Kant 2? Met het plaatje naar onderen gericht doetie bij mij nix hoor.

Vroeger, toen er nog geen cd's waren, deden ze iets heel gedurfds: ze deden muziek persen op een vinyle ronde schijf, in groefjes.
Dan had je zo'n apparaat met een soort mechanische arm, met een naaldje erin.
Dat naaldje liet je dan vallen doen in de groef en gaf je het geheel een rotdraai met klok mee.
Klonk er in ene muziek. Wel vreemd maar wel lekker.
Dan had je de onder- en de bovenkant, noemen we voor het gemak, kant 1 en kant 2, of kant A en kant B, wat je maar het lekkerst vind bekken.
Op kant 1, danwel A stond dan wat muziek en op kant 2 danwel B stond nog meer muziek.

In het geval van Atom Heart Mother, staat dat ding van 23 minuten op de bovenkant en de resterende liedjes op de onderkant van de zwarte ronde schijf.

Snap je?

Kweet nie wat je bedoeld hoor echt niet.

Atom Heart Mother, het vierde album van Pink Floyd, uitgebracht in 1970 heeft in ieder geval een iconische albumhoes.

Het titelnummer is echt geweldig, behoort tot een van de betere nummers van Pink Floyd. Spannend, donker, experimenteel, maar wel met structuur. Het orkest is een mooie meerwaarde. De 3 volgende nummers zijn rustig en erg mooi. Het enige minpunt is Alan´s Psychedelic Breakfast, dat is onzinnig. Dat is een best groot deel van het album. Daarom geef ik het album 4 sterren.

Ik snap wel waarom alle bandleden dit als één van hun slechtste werken beschouwen.
Anderzijds is het zo geniaal (vooral het gelijknamige titelnummer) waardoor ik het wel enorm goed vin. Alleen dreig ik de concentratie soms te verliezen naarmate het album vordert.

Is dit album ooit heruitgegeven? Ik dacht het niet. Wordt toch wel heel erg tijd voor een remaster met veel meer hoog en laag. De productie klinkt nu toch wel wat dof. tenminste op mijn cd'tje. Trek eens uit elkaar die instrumenten zou ik willen zeggen. Figuurlijk dan.

Ik denk niet dat het helpt.

Pesies, is niet nodig ook, want de sfeer blijft zo lekker authentiek bewaard. Dat remasteren ben ik wel een voorstander van, alleen als het om Pink Floyd gaat is dat helemaal niet nodig. Voor mij de band met de beste productie uit die tijd zowat denk ik.

Met de productie is mijns inziens ook niets mis. Volgens mij is deze subtiel gedaan. Volgens mij is het ook een album met een dubbele bodem. Over de luidsprekers gespeeld heb je verhaal A. Luister je hem via de koptelefoon dan heb je verhaal B. Dit komt het best naar voren in het drieluik Alan's Psychedelic Breakfast. Ga hier alstublieft niet aan sleutelen. Je verpest daardoor de authentieke sfeer wat ricardo terecht aangaf.

Meestal wel, maar niet voor dit album. Bijvoorbeeld de drums op kant 1 vind ik vrij dof klinken. Geldt ook voor de bas. Het koor zou best wat voller kunnen klinken, meer naar voren.
Als je hoort hoe andere klassieke albums opgeknapt zijn door een remix, waarom dan niet AHM?
Kant 2 klinkt trouwens beter.
Voor andere Floydplaten lijkt het mij overigens niet nodig.
.

En och, dat je niet an een productie zou mogen sleutelen....wat een onzin. De muziek staat op een moederband. Daar gaat het om. Hoe het voor de plaat gemixt wordt is een keuze van het moment een een bepaalde persoon. Je kan die keuze nu best anders maken, je verandert immers niks aan de basis: de muziek zelf.

Ja, hoor zelfs meerdere keren al. Allereerst de originele cd uitgave die inderdaad niet best klonk. Dan daarna de enigste remaster ronde uit 1994, zo rond de Division Bell toer, toen de gehele backcatalogue opnieuw op cd is uitgebracht waarbij de boel is geremasterd door Doug Sax onder supervisie van James Guthrie.
Deze remaster is dezelfde als die gebruikt is voor de Shine On box (of eigenlijk is het omgekeerd volgens mij) en voor de latere Oh By The Way box met alle albums.

Ok, thanks Chris. Ik heb blijkbaar die eerste cd uitgave. Is het verschil met de latere uitgaven te merken? Dan loont het voor mij om daarnaar op zoek te gaan.

Ik zou het niet weten want heb nooit die oude versies gehad. Het heeft bij mij ook zo ongeveer tot 1992 geduurd voordat ik een cd-speler had. En sindsdien ben ik vaak heel geduldig geweest met het aanschaffen van backcatalogue cd's. Echter toen 1994 de Pink Floyd catalogus werd heruitgegeven op cd vond ik het wel tijd worden en heb toen in korte tijd alles aangeschaft. Persoonlijk denk ik niet dat er ooit nog weer een oppoetsronde komt behalve als het om 5.1 mixen gaat. Maar ja, de enige die op die manier is verschenen (en dan ook nog alleen op SACD wat een dood format is) is Dark Side Of The Moon.

Ik heb de 1994 remaster-editie met daarin een geplastificeerd uitklapvelletje waarop in het engels en duits een recept beschreven staat.
Traditional bedouin wedding feast, (waarvoor je o.a een kameel en een geit nodig hebt).
Het duitse recept luid: Original Frankisches Kuh Hirn Frustuck, totaal ander recept dus.

Het zijn totaal onzinnige Breakfast Tips.