Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Het is alweer mijn 8e PF album zie ik. Jammergenoeg gelijk ook de minste. Je herkent duidelijk de bekende filmstijl, zoals die later in Meddle en Obscured By Clouds ook weer terugkomt. Je merkt ook duidelijk dat ze hier nog de echte vrijheid hadden en wat minder geleid zijn door de commercie.

Het album begint redelijk naar gewone maatstaaf, maar matig naar Pink Floyd maatstaaf. Atom Heart Mother vond ik te simpel, zeker voor hun doen. Het wist me zelden te raken en het was net iets te makkelijk. Het luistert overigens wel lekker weg. Het is gewoon nergens echt goed.

If heeft een mooie sound en doet eigenlijk weinig fout, behalve dat de tekst zo zoetsappig is. Een soort liefdeslied en dat hoort gewoon niet bij Pink Floyd. Ook past het niet bij de rest van het album.

Summer '68 vind ik maar een matig nummer. Ik vind het veel te vrolijk en past totaal niet in de sfeer van het album. Om het nog compleet te maken wordt er nog een soort meezingerachtig "Pa pa pa" ingestopt.

Fat Old Sun is mijn favoriete nummer van dit album. Het is niet zo simpel, heeft een geweldige zang en bovenal is het geweldige gitaargeluid hier duidelijk aanwezig.
Overigens opmerkelijk dat de klokken van Fat Old Sun zo goed in het andere nummer passen (ik heb het dan uiteraard over High Hopes). Ik wist ook niet eens dat het "klokkenstukje" uit High Hopes van dit nummer was.

Alan's Psychedelic Breakfast is een apart nummer. Het begint erg opmerkelijk. Een stijl die ik nog nooit eerder had gehoord. Hier is het experimenteren met geluiden het best hoorbaar. Het (instrumentale gedeelte) eindigt met een paar schitterende klanken en het is toch wel het stukje dat dit album op de valreep tot een voldoende tilt.

@Chevy93, wat ik in jouw revieuw herken, herken ik ook in hoe ik het album zie.
Ieder nummer mist wel iets...
Zelf denk ik doordat het komt dat de middelste 3 nummer solo-projectjes zijn van de 3 echte songwriters in dit tijdperk van de band.
If is een nummer van Waters, dat het melodieuze van Gilmour hier duidelijk mist.
Summer '68 is opzich een leuk idee voor een nummer maar Wright kan er niet echt een leuk nummer van maken, laat staan een echt Pink Floyd nummer.
Fat Old Sun van Gilmour vind ik ook het mooiste nummer van de plaat. Gilmour weet er meer muziek in te stoppen. Alleen mis ik, net als bij de laatste 2 platen van PF (waar Gilmour de baas is), het echte PF.
Alleen met je beoordeling van het titelnummer ben ik het minder eens. Het was voor PF ook een expiriment om met een orkest te werken. Wel is het swingend genoeg om een Rocknummer van Pink Floyd allure te zijn.
In de afsluiter herken ik eigenlijk alleen de eerste post-rock, wat minder zware thema's maar het idee is hetzelfde denk ik

Het album valt of staat toch vooral door het openingsnummer. Voor mij blijft het album nog net overeind staan. Maar dat komt toch vooral omdat ik de afsluiter zo goed vind.

Velen vinden het openingsnummer maar niets en te simpel maar voor mij blijft het tot op de dag van vandaag één van de betere Floydnummers. Ook omdat ik nog altijd maar weinig vat kan krijgen op het nummer en het elke keer weer verrast, dit in tegenstelling tot een Echoes.
Nee, met dit album ben ik nog altijd niet klaar, het is en blijft een heel vreemde plaat. (Ik moet bv helemaal niet hebben van het laatste nummer maar dat kan altijd nog veranderen)

Het eerste nummer vind ik geniaal. Ik zie niet in wat daar nou zo simpel aan is.

Echoes is vele malen beter dan AHM. Echoes is een beetje wat AHM altijd had willen zijn, maar het nooit is geworden. Een soort betere re-make.

Maar dan compleet anders en zonder orkest.

Inderdaad. Wat chevy zegt slaat nergens op.

Ik heb nooit het woord orkest in de mond genomen...

Dat zegt ook niemand. Ik zeg alleen dat de vergelijking tussen 'Atom Heart Mother' en 'Echoes' nergens op slaat. De enige overeenkomst is dat ze beiden erg lang duren.

Dat vind jij. Misschien dat jij na ruim 3000 albums een duidelijk verschil ziet. Voor mij zijn het 2 nummers die redelijk gelijk zijn.

De compositie en invulling is toch niet echt met elkaar te vergelijken. Hoe vind jij dan dat ze op elkaar lijken?

Inderdaad het zijn twee verschillende muziek stijlen.

Atom Heart Mother = haast in te delen bij de klassieke muziek qua structuur.

Echoes = door zijn structuur een voorbode van de kosmische muziek, die later werd overgenomen door acts als Tangerine Dream of Klaus Schulze.

Ik hoor de overeenkomst écht niet. Denk alleen al aan het feit dat Gilmour's gitaar geen begeleiding verzorgt op 'AHM', wat wel het geval is op 'Echoes'. En dan bijv. koor vs. 'gewone' zang.

Dat zijn samen met het orkest de kenmerken die toch direct zouden moeten opvallen?

Zoals Gerards Dream al zei verschilt de structuur ook aanzienlijk, maar een analyse daarvan zullen we maar even achterwege laten voor het gemak.

Het is dan ook geen echte vergelijking, het is een vergelijking op gevoel. Ze voelen hetzelfde aan. Zo vond ik Into The Wild en Forrest Gump ook op elkaar lijken, maar bij nader onderzoek totaal verschillend zijn. Toch voelen de films hetzelfde aan.

"Echoes" was altijd het ultieme Floyd-nummer voor velen. Ook voor mij. Heeft iets legendarisch, iets mythisch. Maar ik denk dat ik toch moet bekennen dat ik "Atom Heart Mother" waarschijnlijk net iets liever hoor.

"Father's Shout" Het intro is een soort nieuwsgierige verkenning met blazers wat leidt tot het prachtige thema (die drum fills van Mason ook: zo plomp mooi!). "Breast Milky" Dan krijgen we een heerlijke cello met misschien eenvoudige hammond tokkeltjes, maar wel een heerlijk geluid (en wederom die simpele drum fills), overgaand in toch zo'n echte Gilmour gitaarmelodie. Geen solo, maar een prachtige melodie. Na bijzetting van het orkest worden we dan "Mother Fore" getrakteerd op een hemels (koor)zangstukje. Schitterende harmoniën (en melodie)! Dit bouwt ook weer langzaam op tot de hele band meedoet (wil ik toch Mason weer effe noemen... ). "Funky Dung" Dan tijd voor een lekker potje jammen. Weergaloos hammond geluid met super bluesy gitaar. De koorzangers mogen ook nog een beetje humor toevoegen aan de muziek (ik mag dat wel) en dan de terugkeer van het hoofdthema. "Mind your throats, please" brengt een psychedelische soundcollage (hoor ik daar een mellotron?) en een wirwar aan fades van stukjes uit de song tot zover. Bouwd weer superb op naar het main theme (met uiteraard weer geniaal lompe drum-fills): "Remergence". Dan verwacht je dat het gebeurt is, maar neen, er volgt toch nog een reprise van het cello-stuk en tevens van het gitaarmelodie-stukje, maar dan wel eerst even met een mooie slide, voordat Gilmour z'n gitaar echt laat janken (en Mason blijft maar toms raken). Dan uiteindelijk nogmaals het thema, met koor (is dat nou alleen het koor of zit er toch een tron-koor bij??) tot uiteindelijk echt het laatste accoord klinkt. OEF! Ultiem!!!

Op de cd komt "If" dan ook veel te snel. Ik heb toch echt wat meer tijd nodig om de eerste 23 minuten te verwerken (ook na honderd keer draaien).

Heel mooie beschrijving van het titlenummer, Echoes.
Ik voeg eraan toe: de muzikale structuur is ontleend aan veel klassieke muziek, vooral de manier waarop het hoofdthema enkele keren in net iets andere vorm terug komt.

Ik vond Wish You Where Here een bittere teleurstelling, maar toen ik het eerste nummer van dit album op de radio hoorde was ik behoorlijk verast. Ik vond het erg mooi! Aangezien vader een cd-box heeft van de band (die me maar niet pakt) zal deze er ook wel tussen zitten.

Hoe reageerden je ouders daarop?

Heet de cd box "Oh By The Way"? Dan bevat die alle studioalbums. Als WYWH je toch niet pakt - waar ik nog steeds niet goed van ben, zeker omdat je Godspeed You! Black Emperor op handen draagt (zonder Pink Floyd, geen GY!BE, wees daar maar zeker van ) - dan zal deze hier en het vroegere werk je misschien wel boeien.

Tip: A Saucerful of Secrets (track) vanop de gelijknamige cd.

M'n vader zei dat ik eindelijk een kant van Pink Floyd had gehoord die ik intressant vind.

huh, op de radio??

Jup, op radio 2. Niet heel het nummer maar wel een behoorlijk deel.

Goede ontwikkeling dan bij radio 2

Jup.

Ik wees meer op het feit dat je behoorlijk verast was.... Dat verraste mij...
Wat een krachtbron blijft Floyd toch.
Ps: ik vind... 'ik = stam zonder t' is toch echt basis hoor...

Ik fronsde toch ook even mijn wenkbrauwen toen je vertelde dat de titeltrack op de radio was te horen. Uitzonderlijk is dit, maar wel tof .
En inderdaad: werken als Atom Heart Mother, A Saucerful Of Secrets, etc zullen je meer boeien
Tip: Youtube eens Corrosion In The Pink Room

Slechte ontwikkeling helaas, want de programma's die dit soort dingen draaien zijn/worden allemaal weggesaneerd.

Ik snap éééécht niet waarom die latere kitsch-albums het halen van hun vroeger werk. Pink Floyd zal voor mij altijd eerst en vooral de band zijn van de psychedelische muziek van hun eerste 5 albums. Dit is één van de allermooiste (zo niet de mooiste?)

Daar kan ik het denk wel mee eens zijn, als ik dit zo hoor.

Ik vind die vier andere nummer na het titelnummer ook zeker niet minder dan het eerste nummer. Zo'n schattige, lieve, wondermooie liedjes mmmm...