Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Ik heb een film-versie "Live in San Francisco 1970" van AHM weten te pindakazen. Erg mooi.

'de tweede kant' van de plaat vind ik boeiend, omdat het contrast tussen de afzonderlijke componisten hier mooi te horen is. Richard Wright is in dit geval de glorieuze winnaar, want zijn 'Summer '68' behoort tot de absolute topnummers van Pink Floyd wat mij betreft.

Een reis of een trip is een mooie vergelijking. Zo is het inderdaad. Ik kan me niet voorstellen dat ik bij muziek anno 2009 23minuten naar éénzelfde nummer kan luisteren. Je vertrekt vanaf minuut 1, en je komt terug op minuut 23, om de rest van de plaat te beluisteren

zo is het ,

een zeer vreemde plaat toen hij uitkwam , niemand maar ook niemand wist wat er van te zeggen , na meer dan 30 jaar is dit een meesterwerk !

Al is dit hier en daar een rommeltje van een plaat, Ik hou hier erg van, niet in het minst voor die mooie koe op de hoes!

Zonder gelul nu; Kant 1 is gewoon topperdetop, en kant twee is, nou ja, héél apart; Summer '68, ik was toen 10, is een hemels nummer, zo ook Fat Old Sun.

Dat psychedelisch ontbijt, daar lust ik ook wel een croissantje van, maar echt sterk is dat niet, dat moet ik toegeven.
Al bij al in al zijn imperfectie, vind ik dit album méér dan de moeite waard, maar ik ben dan ook een ware Pink Floyd Gèk.
En met mijn 4.5 waardering geef ik het iets te veel eer, maar ik kan het niet laten, ik hou hier gewoon van.
Puur objectief verdient deze geen 4.5, maar mijn score is dan ook erg subjectief, uiteraard!

ben het met je eens , ik vond alles zeer goed , alleen dat ontbijt van andy was goed om 1 keer te verorberen , niets meer

Pink Floyd's vette koe op de LP cover (of CD cover, hoe je het maar noemen wilt). De titelloze of artiestenloze uitziende LP verraad in geen 100 jaar dat deze effectief van Floyd afkomstig is. Later kwam bij sommige heruitgaven titel en artiest aan te pas.

De openingstrack is fantastisch te noemen. Ideaal filmmuziek die lekker de 24 minuten als het ware afknabbelt. Van paardengeluiden tot van uit het nietskomend trein-op-spoor geluiden. Fantastisch.

If I ...., een rustige, als het ware popnummerklinkend psychologisch geval die neigend naar de Velvet Underground leunt. Toch doordrengt met voldoende Floyd. wires in my brain Yeah

opnieuw rustige opbouwend nummer, die summer '68 met een geweldige chorus in een prachtig en levendig rythme. Er zit veel meer klankenwerk in deze 68 dan in If.

De paasklokken komen eraan bij Fat Old Sun. Een goedklinkend nummer die ons de nacht influisterd om daarna met een druppelende stilte aan Alan's Psychedelic Breakfast te beginnen. het is maar hoe je het bekijkt zeker?? een stukje "verhaal" in een nummer verwerken. Kan saai klinken maar ik vind het toch steeds aangenaam het album volledig te beluisteren.

Het beste is voor mij Summer '68

If I were a good man, I'd talk to you more often than I do.

Wát een prachtig nummer is dat toch. Maar om eerlijk te zijn.. mis ik Syd Barrett wel een beetje.

Inmiddels zijn we aantal weken verder en heb ik in de tussentijd meerdere malen deze plaat een herkansing gegeven. Atom Heart Mother is uitgegroeid tot een nummer dat ik heel erg kan waarderen. Voor de rest blijf ik me vasthouden aan m'n eerdere commentaar.

De bombastische titeltrack is eigenlijk een beetje filmmuziek, en de leden hebben ook toegegeven dat het een perfecte soudtrack is. Dat nummer is natuurlijk het absolute hoogtepunt van dit album. Een compleet symphonie orkest werd ingehuurd om een nummer als Atom Heart Mother in zijn volle bombast op plaat te krijgen. Dat nummer zou ik nog wel een keer live willen horen. Maar ik ken geen Pink Floyd album, waarop ze deze titeltrack live hebben gespeeld. Jammer eigenlijk, want dat nummer is eigenlijk Pink Floyd ten voeten uit in 1970. Een beetje zoekende, en nog een beetje richtingloos. Maar je hoorde al wel welke richting het wat opging.

@ Ricardo

Je kunt op de bekende torrentsites Liveversies uit 1970 van Atom Heart Mother pindakazen. Bootlegs met aardig hoge kwaliteit.
Goede tip ik heb een versie van Atom Heart Mother die maar liefst 30 min duurt. Zeer goede versie.

Ik ook. Heel, heel erg.

Ik niet, ik mis hem niet, ik mis Rick Wright meer.

Ik mis vooral Gilmour/Waters-Pink Floyd heel erg, als we nou toch op die tour gaan...

Ik mis niemand op dit album.

Dit album is een Pink Floyd op zoek naar wat later hun echte topperiode zou worden... Toch wel leuk om deze band te horen zoeken naar hun uiteindelijke vorm...

De AHM-Suite is geweldig. Vind ik het mooiste van het hele album.

If blinkt uit in zijn eenvoud. Summer 68 en Fat Old Sun zijn Floyd Songs ten top. Allan Psychedelic Breakfast laat ik meestal voor wat het is, het boeit me echt niet

3,5 ster voor deze prima Floyd plaat.

heel sterke plaat, heel wat beter dan zijn opvolger meddle vind ik persoonlijk. atom heart mother zelf is een juweeltje, ik begrijp niet waarom de bandleden hier achteraf beschaamd voor waren!

Waren ze daar serieus beschaamd over?

eerlijk gezegd stel ik mij daar ook de vraag over

Beschaamd is wat overdreven, maar het is natuurlijk lang niet hun beste plaat. Het is een beetje een brug tussen de periode met Barrett en de succesvolle periode in de jaren 70. Je herkent inderdaad een aantal dingen die in de topperiode terugkomen, maar heel boeiend vind ik het allemaal niet.

De plaat die nog een brugfunctie had tussen Barrett en het latere Pink Floyd was A Saucerful of Secrets. Daar heeft deze plaat niets mee te maken. Vanaf dit album ging de band een eigen koers varen die los stond van wat ze eerder hadden gemaakt. Atom Heart Mother is zo klassiek dat ik daar totaal geen Barrett in terug hoor. Vervolgens komen drie tracks voorbij die model hebben gestaan voor het latere Pink Floyd. Als iets nog een heel klein beetje doet denken aan de gekheid van Barrett is het Alan's Psychedelic Breakfast, maar ook hier is te horen dat er naar perfectie is gestreefd die strakker is dan wat de oprichter van de band in petto zou hebben gehad. Waardoor dit album grotendeels een eigen smoel heeft die los staat van de oprichter. In mijn ogen een zeer geslaagd experiment dit Atom Heart Mother. Niets om je voor te hoeven schamen, een sterk staaltje van interesante muziek.

Syd Barrett heeft formeel gesproken toch alleen maar meegedaan op de eerste twee studio albums van Pink floyd, voor de goede orde?

Op A Saucerful of Secrets was Barrett slechts te horen op 2 tracks. Corporal Clegg en Jugband Blues.

Atom Heart Mother (het nummer) vind ik denk ik samen met Echoes het beste wat ik ken van Pink Floyd.

Echoes is waarschijnlijk nog net effe iets beter (lees gelikter, strakker, perfecter) maar dit is hun zwaarste psychedelische trip, daar kan Dark Side of the Moon nog een puntje aan zuigen! (alhoewel ik dat album als geheel meer kan waarderen).

4*

Dit album heeft zich dan eindelijk opgewerkt tot een hoge score. Het is (voor mij) echt een groeialbum. Ik kan me niet herinneren dat ik al eens eerder van 1,5* uiteindelijk bij 4* ben uitgekomen (natuurlijk wel met tussentijdse verhogingen).

Op wikipedia staat het volgende:

"Ook de drie voornaamste songwriters op het album (David Gilmour, Roger Waters en Nick Mason) geven later zelf veel kritiek op hun werk. Waters verklaarde achteraf allerminst trots te zijn op Atom Heart Mother. Gilmour verklaarde tegen de grootste muziektijdschriften als Rolling Stone Magazine dat de ideeën aanvankelijk goed waren, maar de uitvoering bijster slecht. Ook Mason blijkt achteraf met grote schaamte terug te blikken op het album Atom Heart Mother. Hij zou het zelfs voor een miljoen pond niet live willen spelen."

Blij waren ze achteraf duidelijk niet met Atom Heart Mother. Zelf ben ik ook niet zo'n fan van AHM. Het nummer vind ik wat... rommelig... Ik weet niet of dat het goede woord is, maar echt bekoren kan het mij niet. 't Is wel knap, maar duidelijk niet mijn favoriet. Met name Fat Old Sun en ook Summer '68 vind ik een stuk mooier. Ach ja, smaken...

Ben het helemaal met je eens. Zeker het moment waarop alle 'thema's' van AHM samenkomen klinkt ontzettend rommelig. Het idee was goed en ik denk ook dat het de eerste serieuze stappen naar symphonische rock van PF waren, maar het klinkt gewoon niet goed. Op zich heeft het nummer nog steeds zijn schitterende momenten.

De middelste drie nummers zijn allen zeer mooi, maar niet heel erg speciaal en het ontbijt is op zich wel leuk om af en toe naar te luisteren, maar het is alles behalve een nummer dat ik dagelijk luitser.

Ik vind dit toch wel de minste PF-plaat, ik draai hem ook nauwelijks. 3,5 *

Dit is een net een prachtplaat.

De titeltrack is geniaal in mekaar gezet.
23min lang spannende muziek met heerlijke melodieuze stukken en lekkere donkere/duistere delen.
Het feit dat het af en toe 'rommelig' (raar verwoord van jullie vind ik, maarja...) klinkt doet alleen maar de meerwaarde stijgen.
Een lekker lang nummer maar niet met een gladde productie: er zitten ruwe delen Floyd in.
Gecontroleerde chaos.

De drie volgende songs vind ik enorm interessant.
Het laat een Pink Floyd horen die we niet veel te horen krijgen.
Het zijn bijna lome, zwoele songs.
Het blijft redelijk basic, met zoete zang en lekker genietbare nummers.
Ze geven je de kans te bekomen van de bombastische opener, en laten je puur genieten met een bepaalde sfeer die onbeschrijfbaar is.

De afsluiter is ook terug machtig!
Niet zo boeiend als de opener, maar genietbaar tot en met!


Sterk, wat zeg ik: prachtig, album!

Net opgezet en heel eerlijk gezegd blijf ik me er over verbazen dat dit werk destijds door de recensies en later door de leden van Floyd zelf werd afgebrand. Niet alleen vind ik dit een van de betere Floyd-platen (eigenlijk zelfs wel beter dan het alom bejubelde Animals en The Wall), ook in originaliteit is dit een knappe plaat. Waar A Saucerful of Secrets en Ummagumma nog door proberen te borduren op het Syd Barrett-succes, slaat PF hier voor het eerst een volledig nieuwe straat in (wat overigens een erg gedurfde stap was): psychedelica heeft plaats gemaakt voor atmosferische, progressieve rock, de eenvoud heeft plaats gemaakt voor (lekkere) bombast.

Zonder dit album is Pink Floyd denk ik nooit de Pink Floyd geworden zoals we het van Dark Side of the Moon kennen en in die zin is dit misschien wel een van de belangrijkste platen geweest in de historie van de band.