Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Die citaten zijn behoorlijk oud inmiddels en met dat concert in 2008 blijkt Gilmour er inderdaad andere gedachten op na te houden.

Ik heb het titelstuk net nog weer eens afgespeeld, helemaal niets mis mee, in geen enkele zin. Dat koor aan het begin doet mij af en toe nog weer sterk aan het oude werk van The Alan Parsons project denken, maar ook daar is niets mis mee en Pink floyd was duidelijk een paar jaar eerder. Nee, dan heeft Waters solo wel mindere albums gemaakt.

Laten we het met de heren als volgt afspreken: zij maken naar beste kunnen de albums, wij zullen vervolgens wel zeggen wat we er van vinden. Ieder zijn rol in deze en het gemiddelde dat we aan sterren geven mogen zij weer als compliment in hun zak steken.

Naast uiteraard de klandizie door het aanschaffen van de cd, per slot van rekening moeten ze het daarvan hebben. Misschien laten ze zich af en toe expres wel negatief uit over een album: elke publiciteit is meegenomen zal er worden gedacht. Ook negatieve. Want positieve reacties op je eigen werk halen zelden de pers.....

De opnames van Atom Heart Mother liepen niet echt goed. Ron Geesin nam het orkest voor zijn rekening maar dat was een ramp om te doen. De ritmes versnelden of vertraagden heel erg. Ook moesten de leden achtergrondzang opnemen maar ze wisten compleet niet waar ze in het nummer zaten. Het ging volgens mij ook alleen maar om het titelnummer, ze hebben dit ook maar een paar keer live gespeeld, dit is een versie zonder koor en orkest:

Atom Heart Mother (1/3)
Atom Heart Mother (2/3)
Atom Heart Mother (3/3)

Een prachtige versie, mooie beelden ook. Laat iedereen vooral even kijken vandaag.

Ja, dat opnames problematisch verlopen, technisch, muzikaal, op het menselijke vlak of wat dan ook, wil nog niet zeggen dat het eindresultaat bedroevend is. Er zijn ontelbare klassiek geworden albums waarbij de opnames bepaald niet van een leien dakje zijn gegaan.

Misschien heeft het hele opnameproces bij de leden van PF meer geleid heeft tot grote frustraties en ergernis dan dat ze over het eindresultaat vallen.

Het is heerlijk psychedelisch. En het titelstuk is weliswaar blikvanger maar met de overige nummers is ook helemaal niets aan de hand, zoals bijvoorbeeld het prachtige Summer '68.

Azijnpisser Robert Christgau had denk ik wel een punt in zijn review: ''Believe it or not, the, er, suite on the first side is easier to take than the, gawd, songs on the second. Yeah, they do leave the singing to an anonymous semi-classical chorus, and yeah, they probably did get the horns for the fanfares at the same hiring hall.''

Het is niet de meest professionele blazerssectie, om het zacht uit te drukken. Wel vind ik de melodieën schitterend. Op de één of andere manier werkt het gewoon, en dat is wat telt. Ik heb me alleen altijd afgevraagd in hoeverre het titelnummer de verdienste is van Pink Floyd. Ze spelen eigenlijk de begeleidingsband van het koor en de koperblazers. Ron Geesin is echt een componist, dus ik denk dat het grootste gedeelte van de compositie op zijn naam moet komen. Hij is in ieder geval verantwoordelijk voor de orkestratie.

Floyd speelde vroeger inderdaad vaak 'Atom Heart Mother'. Aanvankelijk tourden ze zelfs met koperblazers en koor (waar ze geld mee verloren). Pas later zijn ze er negatief tegenaan gaan kijken.

Geesin zelf heeft er eens het volgende over gezegd:

Dus in feite geeft hij me gelijk, of begrijp ik het nu even verkeerd?

Jou niet persoonlijk in elk geval...

Nergens niet om, maar op mijn LP van Atom Heart Mother (Engelse persing, Harvest/EMI 1970) staat Geesin's naam gewoon achter de 4 namen van de mannen van Floyd...

Dat klopt inderdaad. Ik zou alleen zeggen dat zijn naam vooraan en in hoofdletters moet staan, bij wijze van spreken.

Ja, hij is ook co-auteur van het nummer Atom heart mother.

Het kan wel eens kloppen, je citaat van Geesin van daarnet. Hij heeft een punt door te stellen dat opeens bleek dat er meer mensen kunnen componeren dan alleen de leden van Pink floyd. En misschien dat daarom jaren later Atom heart mother een gemakkelijk 'slachtoffer' is voor de oude Pink floyd leden.

Daarom zeg ik, laat het (in de regel) onbevoordeeld beoordelen maar aan ons over. De motieven van leden van een band om iets wel of niet goed te vinden zijn niet gelijk aan de onze. Wij kunnen onderling verschillen van mening om allerlei redenen maar niet omdat we bijvoorbeeld zo'n hekel hadden aan de technicus die altijd te laat kwam bij de opnames, of, zoals hier, een orkestleider die eigenlijk meer credits verdient dan de leden van Pink floyd zullen willen toegeven.

Dit is het eerste Pink Floyd album wat ik zelf helemaal luister, nou luister ik vooral Hip-Hop en vind ik dit een zeer leuke afwisseling iets minder drukke muziek bijna helemaal instrumentaal. de laatste track is leuk dit omdat je een ontbijt hoort enzo. Zeer geslaagd album. 4*

Atom Heart Mother vond ik in het begin toch wel even wennen aangezien ik eerst albums als The Wall en Dark Side Of The Moon had geluisterd. Toch wist ik zeker dat ik terug ging naar de oude Pink Floyd omdat ik de vroegere sound wou weten.

Ik begon met Atom Heart Mother, de rede is eigenlijk ook vanwege de album cover die mij wel aantrok. Na een eerste luisterbeurt was het voor mij even wennen aangezien ik de sound een beetje raar vond en het niet goed kon plaatsen.

We zijn 5 jaar verder en ik vind het uiteindelijk een dijk van een plaat, niet het beste werk van Pink Floyd, maar wel werk waar ze trots op kunnen zijn.
De titelsong is een heerlijke mengelmoes van alles door elkaar heen, datgene wat ik juist heerlijk vind. IF is voor mij ook een onwijs goed nummertje, puur omdat de stem van Waters en de teksten zo prachtig zijn. Summer 68 en Fat Old Sun vond ik daar in tegen wat tegenvallen maar dat wordt weer goed gemaakt door Alan's Psychedelic Breakfast. Apart maar toch een lekker nummertje, eigenlijk iets wat je in de vroege ochtend zou willen draaien.

Atom Heart Mother is geen slechte plaat en ik stoor me ook niet aan het feit dat de opnames iets wat dramatisch waren verlopen. Het klinkt zoals het naar mijn idee moet horen, dus ik kan alleen maar genieten.

Ik geef het een welverdiende 4.0

ik heb de originele elpee uit 1970 en deze klinkt echt geweldig

.

Summer 68, wat een fantastisch nummer. Wederom zorgt Richard Wright bijna onopgemerkt voor het stralende hoogtepunt.
Alweer een Pink Floyd plaat die toch best te pruimen is!

De hele B-kant is puur genieten, op welk moment dan ook. Alan's Psychedelic Breakfast reken ik tot mijn favoriete nummers aller tijden. Maakt me altijd gelukkig!

Er zijn van die albums die je al je hele leven kent. Voor mij is dit zo'n album. Zo'n beetje elke noot, elk geluidje en elk instrument van het openingsnummer zit in mijn hoofd. Maar soms besef je ineens weer waarom dit ook alweer zo goed is.

Vorige week draaide ik (n.a.v. de Pink Floyd-battle) drie Pink Floyd-albums na elkaar: the Final Cut, A Momentary Lapse of Reason en deze. De eerste wist me aardig te bekoren. De tweede heb niet eens helemaal uitgedraaid en toen zette ik Atom Heart Mother op. En toen hoorde ik weer de Pink Floyd die ik zo graag hoor. Experimenteel, bombastisch en nog zonder boze teksten van Roger Waters (dit bedoel ik niet louter negatief). Dat eerste nummer tovert altijd een enorme glimlach op mijn gezicht, het blijft een van de mooiste dingen die ik ken.

Maar buiten dat eerste nummer staat er nog meer moois op. Niet elk nummer raakt mij, maar elk nummer is wel charmant. "If" is voor mij het nummer dat mij doet bijkomen van de vorige track en staat daar dus volledig goed op zijn plek. "Summer '68" is een nummer dat zeker niet slecht is, maar ik heb er niet zo veel mee, ondanks de geweldige trompetten!. Maar dan komt "Fat Old Sun"; een nummer dat ik pas echt ben gaan waarderen toen ik de live-uitvoering ervan hoorde op "Live in Gdansk" van Gilmour. Die gitaar aan het einde is prachtig. En "Alans Psychedelic Breakfast" is natuurlijk ook leuk, maar misschien wat tijdgebonden.

Ik kan er nog vele woorden aan vuilmaken, over hoe mooi sommige gedeelten van het titelnummer zijn, maar dat doe ik niet. Ik zeg alleen nog maar dat dit een mooi, echt heel mooi album is.

Ik ken het album ook al ongeveer mijn hele leven. Ik pakte het album altijd uit mij vader's kast, omdat ik de koe op de hoes zo leuk vond. Werkelijk een prachtig album, ik ga het vandaag nog maar een keer uit mijn vader's kast pakken

Mij ook en als je er tegelijkertijd een eitje bij bakt met bacon uiteraard is het feest compleet

Ik vind dit werkelijk een geniaal album. Atom Heart Mother, het nummer, blijft me iedere keer weer boeien. Vooral rond de 14 minuten waarbij er weer wordt overgegaan op de 'main theme' is een kippevel-moment (orkest en koor samen). Ook wordt het nummer geweldig afgesloten. Het enige wat ik jammer vind is dat stuk waarbij er even herrie gemaakt wordt. Dit vind ik bij ASOS ook niet echt boeiend. Al gaat dat nummer over strijd en oorlog, en heeft de herrie enigszins nog waarde (aangezien dat een metafoor is voor de strijd die gevoerd wordt).

Summer '68 is ook prachtig. Doet een beetje denken aan The Beach Boys.

Ik snap echt niet wat je bedoelt. ASOS?

A Saucerful Of Secrets

Alan Styles (het onderwerp van het nummer Alan's Psychedelic Breakfast) is overleden.

Op deze bootleg is een vroege versie van het nummer, toen nog The Amazing Pudding geheten, te horen.

Net nog even gedraaid (ken het al 40 jaar). Blijft indrukwekkend. Waardevaste muziek!

Wat een goede plaat van PF !!! Ik kende deze nog niet, terwijl ik al zoveel van deze supergroep beluisterd heb.
Meddle heb ik vroeger grijsgedraaid en Dark Side of the Moon ken ik van begingroef tot eindgroef.
Atom Heart Mother : een album zonder zwakke momenten (zoals A saucerful of secrets: Corporal Clegg).
De nummers Summer '68 en Fat old sun: kippevel !!!! zo goed en mooi.
Het lange nummer Atom Heart Mother: een heerlijke trip door muziekstijlen, zweverig, dromend, confronterend, boeiend, experimenteel en vooral typisch Pink Floyd.
If : is misschien het mindere nummer op dit album, maar altijd nog van hoge kwaliteit.
Voorlopig krijgt dit album van mij een 4.0 waardering, maar het zou nog wel eens hoger uit kunnen vallen later.

Dit is technisch of compositorisch niet het sterkste Pink Floyd album. Toch vind ik het lekker luisteren, juist door het gebrek aan urgentie. Het brengt bij mij ook herinneringen naar boven uit de tijd dat ik hier op de middelbare school met mijn beste vriend naar luisterde.

Wat doet die koe daar eigenlijk? Heeft ie niets beters te doen dan op de voorkant van het beste PF-album te staan? Waar slaat die cover op? Is het kunst? Is hij net zo als de plaat heilig bedoelt?

Naar verluidt was er een koe met een atoomhart...... zoiets..... de titel van het album was een krantenkop.
En ach, krantenkop of koeienkop, zoveel verschil maakt dat niet.

Link

Ik heb hem daarnet even opgezet en ook dit is geen teleurstellende plaat. Het klinkt zodanig goed dat dit weleens potentie heeft om in mijn top vijf Pink Floyd platen te staan. Maar daarvoor moet het wel wat vaker opgezet worden en dat is net wat ik ook zoveel mogelijk ga proberen te doen.