Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Euh.. Het was gewoon een vraag (zoiets herken je aan het vraagteken), geen conclusie....

Goede tip, uitstekende uitvoering inderdaad.

Hier ben ik het helemaal mee eens. Op dit album was de band nog zoekende naar de sound die ze graag wilden spelen.

Echoes past inderdaad een stuk beter bij deze band.

En de korte nummers van deze plaat vind ik ook de beste nummers, tenminste van dit album dan.

Wel mooi dat ze hierop geexperimenteerd hebben met een compleet symphonie orkest. Dat maakt het juist ook een top band.

Van alles proberen, en uiteindelijk tot het nagenoeg perfecte album komen.

Dit is wat mij betreft het zwakste Floyd album. De vingeroefeningen voor Medlle en Dark Side.

Terugkijkend was het wel een periode dat veel bands de uitdaging aangingen om met een symfonieorkest aan de gang te gaan .
Moody Blues , Procal Harum , Yes , Deep Purple en later ook Emerson , Lake & Palmer .
Veelal bands met een symfonische progessieve inslag .
Het hoort kennelijk in de ontwikkeling van een groep als Floyd . Het zwakste Floyd album vind ik dit niet , maar het is zeker geen favoriet .
De experimentdrift boeit me wel , maar ik vind Meddle een stuk constanter en de groep blijft meer bij hun eigen ik .
En dat maffe slotnummer hier ..... het is meer iets als een geintje of een soort van verzet ergens tegen , of toch een soort van kunst . Ik kan er werkelijk niets mee .

Goed Floyd album op het laatste opvul nummer na dan .
Volgende week heb ik een afspraak in de studio om een album op te nemen waarop te horen is dat ik mijn schoenen aantrek , mijn nagels zit te knippen , mijn haar aan het fohnen ben en de wasmachine aanzet .
Schijnt dat het verkoopt als een tierelier .

40 jaar geleden verkocht het nog wel . Misschien met zo'n debiel eigentijds ritme uit de computer ...... maak je vast nog wel een kans .

Veel succes er mee, al vind ik het gespetter van thee, koffie, of wat dan ook toch wel erg prettig klinken op deze plaat.

Dat wil ik wel horen
Vind het nummer hier al erg mooi. Als Alan's Psychedelic Breakfast werkt het heel erg goed.

Ik vind Fat Old Sun serieus een van de mooiste en meest ondergewaardeerde Pink Floyd nummers. Zo ontzettend chill...

Atom mother heart -- Wat een ongelofelijke trip door weer en wind. Zo waait en zo is het windstil. Zo'n weer wil ik het hele jaar. Het titelstuk bevat alles wat het oor nodig heeft om te overleven in de wereld van vandaag. Ik vindt dit zo geweldig , eigenlijk gaat dit boven alles. Neem de tijd om de plaat te doorgronden, er is heel veel te ontdekken. Zie de koe op de hoes: blauwe lucht en vers groen gras, do you need more.

Het titelstuk is inderdaad meesterlijk en misschien wel m'n favo Floyd track.

Die hoes, dat is toch een soort archetype (de koe heeft zelfs een naam: Lulubelle III. Bron: Wiki). Bij mij in ieder geval wel. Als een weiland met koeien voorbij schiet, hoor ik de blazers van Atom Heart Mother al in mijn hoofd.
De drie songs daarna zijn groots in hun eenvoud. Summer '68 was lang mijn favoriet, ook weer vanwege het koper. En het ontbijt van Alan Stiles? Ach, dat is zo vergroeid met deze plaat. Hoort er gewoon bij.

Ik ben mezelf de laatste tijd een beetje aan het verdiepen in de eerdere albums van Pink Floyd, zo ben ik hier beland. Wat is Fat Old Sun een prachtig nummer zeg, zo! De zang, die gitaar. Prachtig en een geweldig nummer.

Jazeker! Dat moet wel het meest ondergewaardeerde Pink Floyd nummer zijn samen met The Final Cut.

Fat Old Sun is inderdaad prachtig, misschien wel een beetje ondergewaardeerd. Maar ja dat is ook niet zo gek met het tijdperk vanaf Meddle tot en met The Wall. The Final Cut is inderdaad ook een erg lekker nummer, mooie teksten, mooie zang en weer een heerlijke gitaarsolo.

The Final Cut??
Dat is een ander album wat niet te vergelijken is met dit meesterwerk.

Dat het niet te vergelijken is wat anders. Alleen Eveningguard kaartte het nummer aan omdat het eveneens een ondergewaardeerd nummer is volgens hem. Natuurlijk heeft het niks met dit album te maken.

Wellus, het album is enkel ondergesneeuwd door The Wall.

"The Final Cut" is geen nummer maar een album. Naar mijn mening een overgewaardeerd album maar die discussie hoort hier eigenlijk niet thuis.

The Final Cut is wel degelijk een nummer, namelijk de titeltrack van het gelijknamige album. En het ging over meest ondergewaardeerde Pink Floyd songs/nummers - die hoort daar blijkbaar bij volgens Eveningguard. Maar de discussie hoort hier niet thuis, dat klopt.

Je hebt gelijk; het is ook een nummer.

Zwaar onderschat album van Pink Floyd. Het behoort tot mijn favorieten maar de makers zelf vinden dit hun dieptepunt

Atom Heart Mother is Pink Floyd's uitstapje naar klassieke rock en samenwerking met een orkest. Het is een zeer lange suite, die mij echter niet gaat vervelen. En ondanks het klassieke element zit er toch die Pink Floyd spanning in waar ik zo van houdt.

If is een prima afwisseling na de zware titeltrack. Gewoon een lekker zacht nummer met een prima melodie.

Summer '68 is na Atom Heart Mother toch wel het beste nummer van de plaat. Zeer mooie melodie. In de 5 en een halve minuut die het nummer duurt zit er toch veel variatie in. Met een geweldige climax van blaasinstrumenten op het einde.

Fat Old Sun is echt zo'n nummer om heerlijk op weg te dromen terwijl het lekker voort kabbelt. Mooie tekst ook.

Alan's Psychedelic Breakfast tenslotte. Een ontbijt begeleidt door muziek: een goed idee en ook goed uitgewerkt wat mij betreft. De verschillende delen van het stuk worden goed ingeleid door geluiden van 'Alan's' ontbijt en het stuk is erg interessant. Geen topnummer maar toch leuk om naar te luisteren.

Voor mij een van de beste albums van Pink Floyd. En ja, The Dark Side Of The Moon komt erna omdat ik meer van de experimentele Pink Floyd houd.

Deze behoort juist tot een van mijn favorieten. Aan Atom Heart Mother lijkt nooit een einde te komen in positieve zin, Het neemt me overal mee naar toe, om uiteindelijk bij If uit tekomen.
Een wat minder zwaar nummer, lekker zacht met een toch erg lekkere melodie.
Bij de eerste Tonen van de piano in summer '68 ga ik weer wat door in het rustige sfeertje. En dan opeens 'de explosie' die mij het gevoel geven dat ik door de ruimte zweef.
Over Fat Old Sun hoef ik zeker niet te veel meer te vertellen, aan de voorgaande meningen.
En dan de afsluiter, Alan's Psychedlic Breakfast.
Een erg mooie aflsluiter over hoe Alan zijn ontbijt klaarmaakt, misschien niet de topper maar nog steeds erg sterk.
Misschien vinden andere dit album veel minder dan de rest, maar daar zijn meningsverschillen voor. Voor mij een erg sterk, en goed album.

Wat verschrikkelijk genant om te ze al mijn oude berichten... Waarom in godsnaam, haatte ik deze band?

Ach, beter zo dan andersom. Ik moet je eerlijk zeggen, het zou ook wel bijzonder zijn als je op zulke jeugdige leeftijd doorgewinterd liefhebber en kenner van het gehele oeuvre van Pink floyd zou zijn.

In de regel doe je daar wel wat langer over. En Atom heart mother is ook al niet gelijk de meest toegankelijke cd van Pink floyd.

Ik ben ook langzaamaan van 1,5* naar 4,5* gegaan.

Klassieker met de koe.

Snap wel dat ze het zelf niet zo geweldig vinden.....compositorisch niet echt spectaculair.....een beetje te simpel...amateuristisch.

Maar voor de fan is dit het verfrissende nieuwe begin van het grote 5 luik.(6 als je de wall wilt meerekenen.....maar dat is voor mij meer HET Roger Waters solo album)

Ik wil nog wel eens nalezen wat de heren (alle vier als het kan) precies over dit album hebben gezegd en wanneer, want ik ben bang dat er hier constant wordt gememoreerd aan een niet volledig bekende uitspraak die vervolgens ook nog eens helemaal uit z'n context blijkt te zijn gehaald.

Het begint er dan na verloop van tijd vanzelf op te lijken dat elk lid van Pink floyd het album dagelijks volledig afbrand, het verhaal gaat geheel z'n eigen leven leiden, terwijl eigenlijk helemaal niet bekend is hoe of wat. De argeloze lezer moet het ook nog eens allemaal geloven en inmiddels wordt er door titan 'een beetje te simpel' en 'amateuristisch' toegevoegd, waardoor het allemaal steeds dramatischer wordt. Naar verwachting zal het niet lang meer duren voordat Gilmour en Waters publiekelijk hun oprechte excuses zullen aanbieden voor het ooit uitbrengen van dit album.

De vele cijfers, de beoordelingen, die ik over het algemeen waarneem over Atom heart mother, gaan een geheel andere kant op. Niet ten onrechte, Atom heart mother is een prima album van Pink floyd.

Uitspraken van groepsleden over een album dienen overigens vaak met een korreltje zout te worden genomen: het laatste album dat is uitgebracht is meestal de beste en als 'minder' bestempelde cd's blijken vaak grotendeels het werk van een (ex-) lid van de band waar juist ruzie mee is.

Zo kun je verwachten dat David Gilmour zich niet erg lovend zal uitlaten over The Wall, Roger Waters niet over The Division bell.

Ik zie overigens dat de heren Mason,Gilmour, Waters & Wright het Epos Atom heart mother gezamenlijk hebben geschreven, net als Alan Psychedlics breakfast. De andere drie nummers
hebben één schrijver, gebroederlijk allemaal één.

Roger Waters haat The Division Bell inderdaad. ''Just rubbish ... nonsense from beginning to end.'' Onlangs nog noemde hij het ook 'a bunch of crap' of iets dergelijks.

Een tijdje geleden was er die Floyd documentaire op Nederland 3 (ik geloof dat het Which One's Pink? was). Daarin waren ze ook negatief over Atom Heart Mother. Ik heb ook verscheidene interviews gelezen waar dat uit bleek, maar ik weet niet meer uit m'n hoofd waar ik die gelezen heb, en waar ze uit afkomstig waren. Dan zou ik dus een speurtocht op Google moeten starten...

Ik denk overigens dat David Gilmour wel bijgedraaid is. Hij heeft het stuk immers in 2008 (prima) opgevoerd met Ron Geesin, orkest en coverband Mun Floyd. Waarom zou je dat doen als je er zo'n hekel aan hebt? Hij heeft het ook niet voor het geld of een albumrelease gedaan.

Op wikipedia staan verder wat illustratieve quotes van Waters en Gilmour zelf: Atom Heart Mother - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org