The Stranglers - Aural Sculpture (1984)

om te huilen zo slecht: alles van The Stranglers na hun eerste 2 albums. Alleen 2,5 ster voor de leuke singles Skin Deep en No Mercy.

Ik vind dat andré hier inderdaad wel een beetje gelijk in heeft, maar om te huilen? Nee dat vind ik ook weer een beetje overdreven.
Dit is zeker geen hoogvlieger voor The Stranglers, op een paar leuke nummers na.

Om te huilen vind ik het zeer zeker niet... brilliant ook niet. Maar wel een goed album. The Stranglers hebben hier duidelijk voor de meer veilige poprichting gekozen, en met nummers zoals "No Mercy", "Skin Deep", "North Winds", "Let Me Down Easy" en in mindere mate "Punch and Judy" doen ze dat schitterend. En "Ice Queen" is ook wel aardig...

Zeker geen slechte Stranglers-plaat, maar je kan dit natuurlijk niet gaan vergelijken met "No More Heroes","Rattus Norvegicus", "Black & White" of "The Raven"... sinds "Feline" kozen de heren duidelijk voor de popkoers, en daar is an sich niets mis mee, want wat blijkt: ook in dat watertje blijken ze goed te kunnen zwemmen... hier staan verdorie prachtige popsongs op... Maar ik geef meteen ook toe dat ik nog het meeste van die Stranglers songs houdt die iets meer wegrocken en meer experiment bevatten.. Daarom ben ik ook blij dat de recentste Stranglersplaat (Norfolk Coast) meer aansluiting vind bij bovengenoemde platen, dan bij pakweg "Dreamtime", "Feline" of deze "Aural Sculpture"...

ik vindt het nummer skin deep een lekker nummmertje de rest ken ik eigenlijk niet zo

In vergelijking met het oude werk is dit een vrolijke ongecompliceerde plaat. Ik vind de singles No Mercy en Skin Deep sterke songs. Ice Queen doet het ook goed en de rest luister gewoon lekker weg. Leuk plaatje, niks meer en niks minder.

Ben 'em nog eens aan het beluisteren, en an sich is het natuurlijk een zeer leuke popplaat, zoals Janz ook al schreef: "niets meer niets minder". Heb toch mijn "3" nog naar een 3,5 verhoogd...

En ja.. Ice Queen is een topsong.. dat ik dit niet vroeger hoorde
Voor de rest geldt mijn eerder gemelde comentaren

aardige plaat. De zanger heeft iets aparts, goede stem ook. No mercy vind ik het beste nr.

ik ken alleen
something better change , no more heroes , golden brown , no mercy . en dat zijn goede songs

Skin Deep moet dan toch ook zeker eens aan je oorschelpen passeren, hun beste nummer!

Zeker orbit, ´Skin Deep´ is zeker een heel goed nummer, maar ´No Mercy´ vind ik minstens even goed.
En als het over het beste Stranglers nummer ooit gaat,....ik zou het niet weten, ze hebben zo veel waanzinnig goede nummers gemaakt, ook buitenom wat commercieel bekend staat.
Voor mensen die deze band nog niet zo heel goed kennnen, schaf een verzamelaar aan, en bevalt die, schaf dan gerust wat reguliere albums van ze aan en het zal je verrassen hoe goed ze zijn.

Op plaatkant 1 staat een rijtje sterke nummers, maar op kant 2 komt echt de klad erin. Op 'Mad hatter' is het achtergrondkoortje van Paul Young (met o.a. Jimmy 'Gonna make you an offer you can't refuse' Helms), die later als London Beat hits hadden heel dominant aanwezig.
Die bonus tracks op de geremasterde cd-versie komen bij mij over als vulsel, maar voor de fan zal het zeker wel een must have zijn.

Plaat die destijds een verpletterende indruk op mij achterliet. Jaren niet meer gedraaid en dit jaar maar weer eens uit het stof gehaald.....en wat blijkt? Nog steeds een KLASSE-plaat die, aan de waardering te zien, m.i. te weinig krijgt......

AURAL SCULPTURE

Hun tweede voor Epic liep niet van een leien dakje. Twee verschillende opnamesessies: een zonder en een met producer Laurie (Paul Young) Latham. Resultaat is een mix van sterke en minder overtuigende songs, verspreid over zowel het album als de bonustrack lijst. Dit is het eerste album waarop de Stranglers gastmuzikanten toelieten (achtergrondzang en blazers).


Ice Queen opent op glad ijs. Mooie metaforen in de tekst en zeer aanstekelijk arrangement: glijdende bas en blazers. Het nummer vriest zich vast in je hoofd.

Skin deep is zonder meer een klassieker met een mooi vocaal arrangement. Een juweeltje van een singel die veel te weinig deed in de hitparades.

Let me down easy vind ik op het randje. Hier zijn het de vocalen (Paul Youngs achtergrondkoor) die het nummer redden van de ondergang. Hypnotiserend wel.

No Mercy is een grapje volgens mij. Stranglers go motown. Met fraaie koperblazers (eigenlijk gewoon synths op dit nummer) en een tekst met weerhaakjes.

Uptown is misschien het enige nummer dat wat doet denken aan de Stranglers oude stijl: wurgende aanpak, maar gladde productie anno 1984.

Spain vind ik een knaller van een song. Fraaie Spaanse vrouwenstem en vooral heel catchy gitaarwerk. Had een singel kunnen zijn ipv Let me down easy.

Laughing vloeit geruisloos verder uit Spain en verwijst in de tekst naar de pas vermoorde Marvin Gaye (met een hint naar Sexual Healing). Prachtlied.


7 tracks van de 11 selecteren is geen gemakkelijke opdracht. Punch & Judy vind ik eigenlijk behoorlijk slecht (zeg ik niet gauw van een Stranglers song). Souls lijkt me net iets te veel een vingeroefening en sluit beter aan bij hun DREAMTIME album. Mad Hatter is een grappige afsluiter (Madness meets Paul Young), maar weegt te licht. En jammer genoeg sneuvelde ook North Winds (de enige track met JJ Burnell op vocals) omdat het net als Souls een beetje naast het album valt van sfeer.

voetnoot: de remaster met bonustracks heeft een kortere versie van Souls (onder de 2 minuten): een slordigheid van de platenmaatschappij. En ook voor Hot Club werd niet voor de originele mix gekozen. In one Door en Achilles Heel zijn aanraders.

Goh, dit is toch wel een van mijn favoriete Strangler-albums! Zal wel een afwijkende smaak hebben. Beetje gladde productie, maar de songs vind ik zeker niet slecht, lekker zwartgallig.
,,And when you hold her close to you, just when you're feeling good it's true: life showes no mercy!''

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

Mooi vormgegeven en alles staat erop ... maar ...

Souls (10) duurt 2.41 ipv 3.24.
Volgens insiders omdat een verkeerde master werd gebruikt
die het nummer sneller doet uitfaden dan op het originele album.

Hot Club (16) is de obscure Riot Mix.
Dat is niet de versie zoals die op de 12" van No Mercy te horen is.
Die versie kan je alleen vinden op: The Stranglers - The Best of the Epic Years (1997)

Place de Victoires (17) is de wat vreemd getitelde, instrumentale versie
van Let Me Down Easy (3) zoals die op de 12" te vinden was.

Tracks 18 en 19 zijn geen echte Stranglers nummers,
maar een hobbyproject van bassist Burnel en toetsenist Greenfield.
Het zijn delen 3 en 4 in een 5delige cyclus over de lotgevallen van Vladimir.

Op deel 1 (zie Feline) en deel 5 (zie 10) deden gitarist Cornwell
en drummer Black wel weer mee, maar deel 2 verscheen zelfs nooit op een
Stranglers plaat, maar wel op Fire & Water van Burnel & Greenfield.

André schrijft dat hij niets meer moet weten van The Stranglers ná hun punk periode (eerste twee platen), maar ik vind de new wave periode van The Stranglers toch ook wel geslaagd. Even dieper op in gaan:

Ice Queen 4,5* : "Liefde is een kaartspel met jokers en pokers. Liefde is een steekspel van geven en nemen. Liefde is een kaartspel van dames en heren", om Lisa Del Bo te citeren. Het beeld van een kaartspel wordt gebruikt om de gespannen relatie met een koel, afstandelijk meisje te duiden. Muzikaal ook een van de toppers op de plaat. Die glijdende bas, de trompetten en trombone op het einde zijn fijne momenten.

Skin Deep 5* (aangeduid met sterretje): Het beste nummer van de plaat. Perfecte new wave song met een heel lekker ritme. Gedomineerd door synths, maar ook vocaal heel sterk. De "Ooooowooohooo" nodigt uit tot meezingen. En de tweede stem ("Better watch out! Better watch out!) in pure Beach Boys stijl (zoals op 'Sloop John B' bv.)

Let Me Down Easy 3,5*: De minste van de drie singles. Niet slecht te noemen, maar op een bepaald moment wordt het eentonig. Nogal zware lyrics ook die als volgt zijn samen te vatten: "Na het zware leven dat ik heb geleid, wil ik een zacht einde en ik kijk uit naar het spiritueel leven erna".

No Mercy 5* (aangeduid met sterretje): Het bekendste nummer van de plaat. Iedereen kent wel het catchy gitaarriedeltje, maar de diepe bas en de rest van de instrumentatie (trompetten, xylofonen) maken het af. Perfecte popsong natuurlijk. Het thema spreekt voor zich. In het leven en in de liefde krijg je niets cadeau. Favoriete tekstregel: "And when you hold her close to you, just when you're feeling good it's true... life shows no mercy!"

North Winds 4*: Een lied over de verschrikkingen van de oorlog. Om de horror te vergeten kijkt de protagonist naar de zee en luistert naar de golven en de wind. Het nummer begint heel leuk met die piano, maar het wordt al snel iets te theatraal en de zwartgallige Nick Cave-style lyrics gaan niet zo goed bij het arrangement van de song. Maar voor het overige luister ik hier wel graag naar.

Uptown 3*: Een kort uptempo nummer en één van de mindere nummers. De metafoor van paardenrace wordt gebruikt om het effect van cocaïne te illustreren, "I"m racing uptown".

Punch & Judy 2*: Duidelijk het minste nummer van de plaat. Vervelend nummer over een kerel met de naam Punch en een griet die door het leven gaat als Judy. En wat ze allemaal uitspoken met mekaar. Punch doet dit, Judy doet dat. Who cares? De sax op het einde vind ik ook maar niets. Snel skippen, want nu wordt het weer beter...

Spain 4*: Dazzler haalde het catchy gitaarwerk al aan, maar ik vind vooral dat orgeltje zalig. En de manier waarop ze 'Spain, Spain , Spain, Spain!" scanderen. En wie weet eigenlijk waar die Spaanse chick het allemaal over heeft?

Laughing 4*: De eerste tonen van dit lied doen me idd sterk aan 'Sexual Healing' denken. Het traagste nummer van de plaat ofte 'Stranglers go soul'. Sterke lyrics inderdaad over de zinloze manier waarop Marvin Gaye aan z'n eind kwam.

Souls 4*: Ook een van mijn favorieten toch. Zeker de langere versie met de fade in aan het begin en fade out op het einde (omgekeerd zou nogal stom zijn, natuurlijk ). Dromerig nummer waarvan de lyrics misschien niet zó sterk zijn, maar de melodie nestelt zich toch maar mooi in m'n hoofd.

Mad Hatter 2,5*: Tweedle Dum... tweedle dee. Stranglers go Disney hier. Wel aanstekelijk en grappig nummer, maar ook weer niet om al te vaak naar te luisteren. De xylofoon en de trombone zijn opnieuw van de partij.

Conclusie. Geen echt hoogvlieger, maar met vijf lekkere wave nummers (tracks 1, 2 ,4 8 en 10) komt deze plaat toch aan een ruime:

3,5*

Topplaat! Niets mis mee.

Skin Deep en Ice Queen zijn zéker pareltjes. No mercy vind ik wel okee, ik was er nooit weg van. Ik kon jammer genoeg nooit lang genoeg naar de rest luisteren en zette hem na 1 en 2 vaak voortijdig af. Ik vrees dat ik hem wel nooit zal kunnen beoordelen, want als een soort automatisme blijf ik hem afknallen na de eerste 4 nummers. 1 en 2 zijn zeker 5* voor mij.

Dat Skin Deep een pareltje is, staat buiten kijf.
Met stip het beste nummer van de plaat.

Maar als je Ice Queen ook goed vindt,
zou het toch straf zijn dat het bij die twee zou blijven.
Probeer Spain en Laughing eens ...

The Stranglers maakten in hun carriëre te dikwijls de verkeerde singles keuze. Hier lijkt dat niet het geval, maar zoals dazzler zegt gladde productie anno 1984. Dat Let Me Down Easy een topsong is bewijst de heropgenomen versie van op Laidblack (2002).
Skin Deep staat buiten discussie uiteraard, al bij al toch een interessante plaat, de bonustracks maken veel goed. Interessant, voor wie de band een beetje volgt, zeker geen essentiële. Als fan zou ik een starter deze plaat nooit aanraden.

Ik kan me nog wel herinneren dat deze plaat volledig afgezaagd werd in de muziekpers in 1984, terwijl ik het direct een fraai album vond.
Vooral de eerste 5 nummers & Spain springen er wat mij betreft bovenuit alleen Mad Hatter had wat mij betreft niet gehoeven.
Ik plak er t.z.t nog wel een waardering tegen aan.

Ja, die pers schreef dan in termen van ... de punkers zijn soft geworden.
Terwijl The Stranglers als sinds The Raven (1979) een andere koers waren gaan varen.

Mad Hatter en Punch & Judy vind ik hier de zwakke broertjes.

Misschien moet je ook Laughing nog maar eens beluisteren,
dat nummer gaat over de pas vermoorde Marvin Gaye ... mooi mooi.

Laughing ook een uitstekend nummer Dazzler.
Wist niet dat het nummer over Marvin Gaye ging, even de tekst erbij pakken.

De zin ...

... Comitting the crime of taking your time ...

... wijst op het feit dat Marvin Gaye te veel tijd nam
om eindelijk een comeback te wagen.

Dat deed hij in 1982 eindelijk toch met Sexual Healing.
Laughing begint ook met een gelijkaardige percussie intro als Sexual Healing.

The Stranglers ... ... is altijd een beetje met een knipoog tussen de regels luisteren.

Het nummer werd trouwens net als het hele album geproducet door Laurie Latham,
die een jaar eerder No Parlez (met Wherever I Lay My Hat) van Paul Young had geproducet.

Prima album. De eerste vijf nummers zijn ijzersterk, met name Skin deep, No mercy en North Winds.
Het laatste met een haast huiveringwekkende visionaire beschrijving van de toekomst (?) van europa (´I wish I was a believer, I'd spend less time in being sad, so many laws against disbelieving, I don´t know who´s good or who´s bad´). Daarna zakt het niveau wat, met als negatieve uitschieter Punch en Judy. Spain en Souls zijn prima te verteren. De bonustracks vormen m.i. niet echt een waardeverhogende factor, vooral als Vladimir weer eens langs komt. Desalniettemin een dikke 3,5.

Achilles Heal, In One Door en Hot Club (maar dan wel in zijn originele versie)
zijn anders heel pittige b-kantjes vind ik. Maar in grote lijnen wel eens met Thomsen.

Zeer goed te pruimen album, nu nog steeds.

Nog eens beluisterd, tuurlijk is ie iets te glad soms, maar als The Stranglers de spijker raken, raken ze hem ook meteen vol op de kop! Dus toch een zeer waardevol album dit, ondanks wat matige tracks.

Op mijn MP3 speler gezet, heb even geen zin in herrie maar lekker klinkende popmuziek.
Wel die 8 bonussongs eraf gelaten....

Jammer, want In One Door, Achilles Heel en Hot Club hadden zo op het album gekund.

Wel goed dat je dit album nog eens een draaibeurt gaf. Uiteraard wel ...