Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard (1974)

Ik ben zeker geen Clapton specialist,
maar ik kocht deze week voor 1,50 euro
dit (dacht ik toch) standaardalbum uit 1974.
In fonkelnieuwe CDstaat nog wel.

Ik zit er nu al voor de derde keer naar te luisteren
en was meteen verkocht bij de magistrale opener.

Motherless Children swingt als een motor
en heeft een gitaargeluid dat doet watertanden.

De CD is heel professioneel geproducet, vind ik.
Heel mooi geluid: de gitaren centraal zonder dat ze domineren.
Alles wordt ook vakkundig ingespeeld.

Give me Strength is een wat luie country ballad.
Maar wel zalig vormgegeven ... een schommelpaard van een lied.

Willie and the Hand Jive had een titel die ik van ver al gehoord had.
Een Clapton jive, een beetje slow, maar onderhoudend genoeg.

Get Ready wil opnieuw wat meer rocken.
Een onversneden rhythm and blues song met zweterige vocalen ...

I Shot the Sheriff was even nummer 1 in de States.
Clapton definitief God en Bob Marley kon de wereld veroveren.

I Can't Hold out plaatst Claptons gitaar op de voorgrond.
Een muzikale stijl die mij net iets minder weet te bekoren.

Please Be with Me brengt de singer songwriter in Clapton aan bod.
Weer zo'n country lullaby met een ingehouden adem gezongen.

Let it Grow heeft een fraaie akkoestische gitaar
en met dat bloemenkoor ook iets van een zachte gospelbries.

Steady Rollin' Man gaat weer de rhythm and blues toer op.
Met wat vetter gitaargeluid en opnieuw mooie orgeltoetsen.

Mainline Florida is een sterke finale.
Clapton zelf en zijn gitaar kreunen er deftig op los.

Wat deze plaat zo goed maakt is het heldere,
beheerste en nooit vervelende gitaarspel van de meester.
Het songmateriaal is ook gevarieerd genoeg om te blijven boeien.
Erics vocalen zijn nooit echt krachtig, maar worden
hier handig en mooi in het totaalgeluid gemixt.

Niet mijn lievelingsmuziek, maar ik kan deze plaat bijzonder goed smaken.
Nog even laten groeien en wie weet ooit een (half) sterretje bij.

Nadat Eric Clapton met Derek and the Dominos ”Layla and Other Assorted Love Songs” uitbracht is ”461 Ocean Boulevard” zijn eerstvolgende soloalbum. Hoewel ik ”Layla and Other Assorted Love Songs” beschouw als het allermooiste album allertijden, is ”461 Ocean Boulevard” een prachtig album. Ik vind zelfs dat de sfeer van dit album mooi voortborduurt op Derek and the Dominos. Opener ”Motherless Children” is direct raak; een heerlijke gitaarriff met een aanstekelijke melodie. De cover ”I Shot the Sheriff” is zeer geslaagd, al vind ik het niet het beste nummer van het album. Hetzelfde geldt voor ”Willie and the Hand Jive”; een lekkere swing, maar meer ook niet. Het middenblokje met ”I Can’t Hold Out”, ”Please Be with Me” en ”Let it Grow” vind ik fenomenaal. De slidegitaar op ”I Can’t Hold Out” is prachtig en ik vind vooral de (samen)zang op ”Please Be With Me” en ”Let it Grow” hemels mooi. Een ander hoogtepunt vind ik ”Give Me Strength”. Een gospelachtig liedje met een hoopvolle boodschap. ”461 Ocean Boulevard” vind ik een van de betere, en zo niet tot de beste behorende, soloalbums van Clapton. Zijn gitaarspel is op dit album gevarieerd, smaakvol, maar vooral met gevoel gespeeld. Daarnaast is het bijzonder functioneel en zijn de liedjes niet slechts een middel om te pochen met gitaarpatserij. Tijdloze klasse wat mij betreft.

Overigens bevat mijn cd versie van dit album een extra track (als nr. 2) ”Better Make it through Today”, wat een geweldig liedje is. Ook wordt mijn cd versie afgesloten met ”Give Me Strength” i.p.v. ”Mainline Florida”. Mijn lp versie bevat wel bovenstaande tracklist.

Ik begrijp nooit zo goed wat men met een betere gitarist bedoelt. Rory Gallagher weet bij mij altijd een gevoelige snaar te raken, Jimi Hendrix alweer iets minder en van Clapton word ik niet echt enthousiast maar of dat iets met beter te maken heeft? Ik vond Kevin Coyne altijd geweldig, de man had totaal geen techniek (hij gebruikte alleen zijn duim) maar die ramde een potje ruige blues uit zijn gitaar! Zie bijvoorbeeld Kevin Coyne - Marlene - YouTube

Het tweede studio-album van Eric Clapton verscheen op een moment dat de zanger/gitarist al een heel muziekleven achter had. Na lid te zijn geweest van de Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & The Dominos verscheen in juli 1974 het album “461 OCEAN BOULEVARD”. Na het succes van zijn debuut solo album “ERIC CLAPTON”, dat in augustus 1970 verscheen en redelijk succesvol was geweest, ging de in Ripley Surrey Engeland op 30 maart 1945 geboren Clapton bijna ten onder aan een heroïne verslaving. Toen hij daarvan was afgekickt, waren er een aantal jaren verstreken waarin hij geen nieuwe muziek had gemaakt. Hij vertrok naar Golden Beach Florida in Amerika en vertoefde een tijd op 461 Ocean Boulevard, alwaar hij aan nieuwe muziek werkte. In de maanden april en mei werden 10 songs opgenomen, 3 zelfgeschreven songs en 6 covers en één die werd geschreven door gitarist George Terry, die ook te horen op de het album. In de opener “MOTHERLESS CHILDREN” klinkt de gitaar van Clapton als vanouds, geweldige solo in de uptempo bluesy rocker. “GIVE ME STRENGHT” is een ballad zoals hij er in zijn verdere loopbaan nog verschillende van zou schrijven en opnemen. Het door Johnny Otis geschreven “WILLIE AND THE HAND JIVE” en het de klassieker “I SHOT THE SHERIFF”, natuurlijk origineel van Bob Marley, werden op single uitgebracht en in ons land bereikten beide songs de Top 40. In het door Elmore James geschreven “I CAN’T HOLD ON” is er een zeer mooie slide gitaar solo te horen en vind ik de subtiele toetsen bijdragen smaakvol. Het door Clapton zelf geschreven “LET IT GROW” is uitgegroeid tot een Clapton klassieker en in de prachtige achtergrondvocalen is onder andere Yvonne Elliman te horen. Elliman, die onder haar eigen naam ook platen uitbracht, is op meerdere Eric Clapton albums te horen. Het album sluit af met de heerlijke bluesrocker “MAINLINE FLORIDA” waarmee er een eind komt bijna 40 minuten kwaliteitsmuziek. Met dit album was Clapton definitief terug in de muziekwereld en ondanks grote problemen met alcohol in de jaren die zouden volgen (hij zou pas in het begin van de jaren ’90 definitief stoppen met stimulerende middelen), verscheen in 2016 zijn 20e studio album “I STILL DO” en een paar jaar later het kerstalbum “HAPPY X-MAS”. De planning is dat hij in juni van dit jaar een concert in de Ziggo Dome geeft, maar in deze coronaheersende tijden is het de vraag of de bijna 75 jarige muzikant dan op het podium in de Amsterdamse popzaal zal staan. In ieder geval hebben we de muziek nog…en dat is elke keer weer genieten!

De single in Amerika één week op nummer 1, het album daar zelfs vier weken #1, Clapton nu ook solo een superster. En terecht: uitstekend songmateriaal, heldere produktie, prima muzikanten (met Dick Sims op orgel voorop), en Clapton op z'n gemak met z'n zangstem en hoe hij die goed kan inzetten in deze laid-back-muziek, alles klopt. Dat het soms wat saai en/of inspiratieloos klinkt na de spetterende muziek van de vijf bands waar hij in de jaren 60 in zat, was een verwijt waar Clapton de rest van zijn carrière niet meer vanaf zou komen, maar ik geloof niet dat hij daar nog wakker van ligt. Voor mij een plaat van jeugdsentiment, maar nu ik hem weer draai valt me vooral op hoe goed hij eigenlijk is en hoe zijn impact dus die nostalgische waarde overstijgt.
        Let it grow deed Madjack71 en Wandelaar al aan Stairway to Heaven denken. Zelf heb ik dat er nooit aan afgehoord, maar in zijn autobiografie schreef Clapton zelf: "Een van de nummers waaraan ik was begonnen klonk aardig goed, en ik was trots op mijn inventieve teksten. Dat was Let it grow, en pas jaren later besefte ik dat het een rip-off was van Stairway to Heaven, het beroemde Led Zeppelin-nummer – een ontnuchterende ontdekking, gezien het feit dat ik hun muziek altijd zeer kritisch tegemoet trad." Dus voornoemde gebruikers hadden toch gelijk (of hebben hun berichten hier Clapton misschien op het idee gebracht?)