The Shins - Wincing the Night Away (2007)

Bij The Shins:

Bij The Shins - Chutes Too Narrow (2003):

Jaha, het nieuwe album is gelekt! Het klinkt vertrouwd en bovenal erg goed. Er is nog geen album cover; het album kan dus nog niet worden toegevoegd.

Klinkt potverdorie erg goed! Oh Inverted World is moeilijk te overtreffen, maar ik vind de nieuwe plaat geloof ik nu al beter dan Chutes Too Narrow.

Inderdaad goed, he? Red Rabbits draai ik meteen na de eerste luisterbeurt al helemaal grijs. Gelukkig staan er genoeg nummers op die op het eerste gehoor best 'standaard' klinken, waardoor ik nu dus denk/hoop dat het groeiplaatje is...

Red Rabbits is volkomen onweerstaanbaar!

Jammer dat er van het nieuwe album nog geen hoes is. Nog meer mensen he-le-maal verslaafd aan het nieuwe album? Hij is echt weer net zo goed, zo niet beter, dan de eerste twee. Met name de energierijke en perfecte nummers Red Rabbits en Phantom Limb doorstonden al circa 50 individuele luisterbeurtjes.

Voor mij het album van het jaar (wanneer komt ie eigenlijks uit?). Dit jaar nog niet zo verslaafd geweest aan een cd als deze. Ben benieuwd hoe de plaat ontvangen wordt.

Phantom Limb is trouwens de eerste single

Bij The Shins - Chutes Too Narrow (2003):

Waarom staat de nieuwe plaat van The Shins ''Wincing The Night Away'' nog niet op MuM? Oké, die plaat is nog lang niet uit (januari 2007 pas als ik het goed heb), maar de echte fans hebben hem natuurlijk allang in huis (én zullen hem kopen op de dag dat-ie in de winkel ligt), daarom vind ik dat er best al over geschreven mag worden. Ik heb er ieder geval wel een mening over, maar ja waar heb ik geen mening over? Ik hoop dat er aan mijn oproep gehoor wordt gegeven en er snel een topic komt voor de nieuwe plaat van deze prachtband.

Maar om toch nog maar eventjes sneaky on topic te gaan en over deze vorige Shins te spreken, zodat dit berichtje niet wordt verwijderd (en het meer is dan slechts een pamflet voor discussieruimte): "Chutes Too Narrow'' is natuurlijk een géniale plaat, maar ik vind hem eerlijk gezegd wel de minste van de drie.
''Oh, Inverted World'' is naar mijn smaak het grootste meesterwerk dat ze tot dusverre hebben afgeleverd (met ''Girl Inform Me'' als misschien wel meest perfecte popsong ooit gemaakt!) en die nieuwe plaat ligt dus precies in het midden. Maar eigenlijk vind ik alles wat The Shins gemaakt hebben meer dan geniaal, het ontloopt elkaar dus nauwelijks. En ''Saint Simon'' is, zoals Lukas en Zijn evangelisten niet genoeg kunnen beprediken, eng goed.

En dan nu als den donder naar het topic voor ''Wincing The Night Away''!!

Wat let je om hem zelf toe te voegen?

Oh sorry, ik wist niet dat dat kon. Heb altijd gedacht dat de beheerder van deze site dat doet.

Voor deze keer vergeef ik het je!

Ik heb hem nu geplaatst, maar hij verschijnt nog niet. Gaat daar tijd overheen? Of zou hij meteen moeten verschijnen?

Hij moet eerst door de mods goed gekeurd worden.

Sorry, excuses voor al mijn onhandige gelanterfant. Ik wist niet dat een album pas geplaatst kan worden als het artwork bekend is. Totdat het artwork bekend is (en dat zal vast niet lang meer duren) kunnen we het hier dus over deze plaat hebben. Dat zal ik dan dus ook maar doen.

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik in eerste instantie nogal teleurgesteld was met ''Wincing the Night Away'', in tegenstelling tot de andere twee albums pakte hij me niet vanaf het begin. Wat me vooral opviel was dat de sixties-vibe van die eerste twee albums ingeruild lijkt te zijn met een meer eighties-sound. Meer R.E.M. dan Beach Boys zogezegd. Daar is op zich niets mis mee, ik hou erg van dat geluid en de daarbij passende sfeer, maar voor mijn gevoel leek dit niet zo bij The Shins te passen. Ook de songs op zich kwamen op mij nogal geforceerd over, er bleef niet veel echt hangen. Ik vond eerder stukjes van nummers sterk, dan de nummers op zich. Dat stemde mij bedroefd, want gaf het idee dat het zoveel mooier had kunnen zijn.

Dat was dus slechts de eerste indruk, maar tegenwoordig gaat er geen dag voorbij zonder dat ik dit album minstens twee keer achter elkaar draai. Wát een prachtige plaat!!

Ik ben het ook helemaal eens met Yak die stelt dat Oh, Inverted World natuurlijk niet te overtreffen valt (die plaat blijft voor mij het engst aan perfectie grenzen), maar ''Wincing the Night Away'' wél stukken beter is dan ''Chutes Too Narrow'' (en die was natuurlijk ook al behoorlijk geniaal, dus dat zegt wel wat). Deze nieuwe plaat is dus de een-na-beste van The Shins, maar alle drie zijn natuurlijk verschrikkelijk goed!

Mijn favoriete nummers van ''Wincing the Night Away'' zijn ''Phantom Limb'', ''Girl Sailor'' en het hier al veelgeprezen ''Red Rabbits''.
Enige moeite had ik in eerste instantie met ''Spilt Needles'' vanwege het vreemde geluid (dat leken écht The Shins niet meer te zijn) en ''Pam Berry'' vanwege het fragmentarische (het nummer lijkt ergens naartoe te werken maar houdt na 55 seconden al op, de luisteraar in teleurstelling achterlatend).
Beide songs hebben zich echter inmiddels hélemaal geopenbaard en ik zou het album niet zonder ze willen stellen. Ze zijn vreemd maar mooi en eigenlijk helemaal perfect zoals ze zijn.

Het enige nummer van het album dat ik niet zo geniaal vind en dat ook niet echt lijkt te gaan groeien is ''Sea Legs''. Het klinkt wel mooi en aangenaam, maar lijkt als song nogal leeg te zijn. Ook de zanglijn vind ik een beetje tenenkrommend makkelijk voor hun doen. Ik begrijp de functie van het nummer wel voor deze plaat, maar vind het toch echt weinig aan.
En dat terwijl ik van dit nummer het meest had verwacht, aangezien de nummers 5 van de vorige 2 platen mijn favoriete nummers van die albums waren. Misschien was de band zich ook bewust dat ze uitblinken in nrs 5 en hebben ze daarom teveel hun best gedaan. Maar dat is wellicht een beetje vergezocht....

Het is ze echter helemaal vergeven, want een plaat zo bijzonder als deze wordt er niet vaak gemaakt. En, zoals we gewend zijn van The Shins, staat er geen noot teveel op, maar zorgt de korte speelduur eerder voor fascinatie met de repeat-knop dan ook maar iets wat op verveling lijkt.

Ja, JonnieBrasco, jij zei op 23 oktober:
''Gelukkig staan er genoeg nummers op die op het eerste gehoor best 'standaard' klinken, waardoor ik nu dus denk/hoop dat het groeiplaatje is...''
Tien dagen later zeg je:
''Nog meer mensen he-le-maal verslaafd aan het nieuwe album?''
Dat vat de magie van dit album voor mij helemaal samen!

Heb 'm gelijk weer even opgezet. Ken je dit ook, Kaaas? Zeer de moeite waard!

Wow! Neen, wel van gehoord, maar ik ken het niet. Evenmin als dedeze die hier ook staat. Denk je dat deze releases gewoon in de winkel te koop zijn? Vast niet, is vast erg zeldzaam. Ik ga het maar downloaden.

Ik heb het beginriedeltje van Red Rabbits nu als beltoon.
Ja, slecht he?

Eindelijk, daar staat hij dan. Het nieuwe album van The Shins! Want hij was al in de zomer van 2005 opgenomen las ik ergens. Ik heb dit album al een maandlang veelvuldig gedraaid, en ik kan verzekeren dat het niet onderdoet voor de eerste twee albums (welke je daar ook beter van vindt). Wennen is het wel weer even, want het geluid is weer ietsjes geupgradet (hier en daar een electronisch-achtige drum) en het album doet op het eerste gehoor tamelijk gevarieerd aan. Wat hetzelfde gebleven is, is die absurde drang naar melodie, hoewel het eerste nummer lekker tegendraads eentonig is. Maar is er een melodieuzere band dan The Shins?

Mijn favoriete nummers zijn Red Rabbits en Phantom Limb. Aan beide nummers klopt werkelijk alles.
Het perfect geproduceerde Red Rabbits wordt begeleid door een fantastisch sprookjesachtig electrisch pianomelodietje. Een melodie die perfect ondersteunt wordt door een kraakheldere bas, en vanaf halverwege aangemoedigd wordt door akoestisch gitaarslagwerk dat precies van juiste kracht is. Een solo (of eigenlijk duo) waarin gitaar en viool door elkaar heen krioelen gaat onbeschrijflijk mooi over in het laatste refrein. Die overgang is voor mij een stuk om naar uit te kijken en om van te smullen.
Phantom Limb komt akelig dicht in de buurt van de actieve vrolijke liedjes zoals we die veelvuldig op het eerste album Oh, Inverted World vonden.

The Shins is in mijn ogen zo'n band die een verraderlijke valkuil heeft: bij het eerste keer luisteren klinkt het door zijn kraakheldere melodieen heel erg toegankelijk, hoewel het dat niet is. De schoonheid en inhoud ontvouwt zich bij de meeste nummers pas na enkele luisterbeurten. Maar een goed album, zoals deze, heeft ook nummers die je meteen aanspreken. Overweldigd als ik in eerste instantie ben door de muziek, ga ik me nu maar eens oriënteren op de teksten... De albumtitel slaat in ieder geval op de slapeloosheidproblematiek van de zanger. Ik open op 4,5*

Een nieuwe cd van The Shins? En hij is al uit? Nu, dàt is pas goed nieuws!

Naar mijn weten komt dit album pas in januari volgend jaar uit.

Klopt, hij is blijkbaar al wel gelekt. Ik heb de releasedatum al ge-PM'd naar T.O.

Ik hoop dat 4 jaar wachten niet voor niks is. Ik ben in iedergeval razend beniewd.

JonnieBrasco, ik ben het echt hélemaal met jouw recensie eens. Ik draai het album ook helemaal grijs sinds-ie gelekt is. Ook al was ik bij eerste beluistering niet heel erg enthousiast (het geluid is even wennen en de nummers klinken in eerste instantie niet heel erg pakkend), het album bleek een zeer verslavende werking te hebben en inderdaad zeker niet onder te doen voor de andere twee albums (waarvan ik ''Oh, Inverted World'' ábsoluut de mooiste vind). En ook in vind Phantom Limb en Red Rabbits de absolute hoogtepunten van de plaat! Maar eigenlijk vind ik inmiddels elk nummer geniaal, met uitzondering van ''Sea Legs'' dat mij een beetje te makkelijk klinkt voor Shins-niveau.

Ik ben heel erg benieuwd! Phantom Limb belooft veel goeds in ieder geval, maar net als bij Bloc Party wacht ik netjes op de release. Dat worden een paar zware maanden, maar het is het zeker waard.

Klinkt goed, voorlopig ga ik met het gemiddelde mee. 4*

De afwezige op pukkelpop! Vorig plaatje was heel leuk. Fijne band. Meer van dat? In dit geval is dat goed.

ik weet het niet hoor mensen.

ben hem nu aan het luisteren en ik vind hem bij de eerste luisterbeurt toch niet hetzelfde doen als de vorige albums.
Het klinkt allemaal wel aardig, maar dat echte speciale is er voor mij een beetje af.

Nog maar een aantal keer luisteren, wie weet...

luister maar flink door dan

Ik ben van mening dat alle goede dingen uit drie bestaan, en gelukkig heb ik de geschiedenis en een leger godvrezende helden achter me staan in deze stoutmoedige gedachte. We hebben iets met de drievuldigheid, of die nu heidens of heilig is, dat maakt ons in eerste instantie niet uit. We hebben iets tastbaars nodig, een onplaatsbaar gevoel...
De eerste twee pareltjes van the Shins lieten me voelen, wat zeg ik, het was een bewijs dat de geest van de jaren zestig niet enkel vast roestte in het hoofd van overjaarse hippies of dat de Volkswagen Kever in die tijden het asfaltdek aan gort reed in witzwart- films. Het was een bewijs dat de jaren zestig nooit echt weg geweest zijn, ze zijn gewoon verdrongen door de vloek van een alweer nieuwe generatie en dito tijdsbeeld, elk decennium krijgt opdoffers, krijgt eerst de nodige speelruimte, nestelt zich in de collectieve zandbak van het geheugen, hemelt zichzelf op en moet dan weer opkrassen. Het is het lot van elke flower power hippie, elke late seventies punker of jaren tachtig miami vice-wannabee om van de ene op de andere dag een slag in het gezicht te krijgen. Word wakker, de tijd heeft je ingehaald. De winterslaap eindigt.
Bestaat er dan nog een ankerpunt, een baken dat vanuit die modderige ondergrond der vergetelheid nog krampachtig licht uitstraalt?
Uiteraard is het antwoord ja. Elke hype, elke glorieperiode gaat door een golfbeweging, ze duiken onder de radar, lijken verdwenen, maar komen steeds terug. The Shins en de sixties hebben ook weer hun terugkeer gemaakt, de erfgenamen van the beach boys en the byrds. De zilverwitte stranden liggen er nog steeds, een zwerm vogels duikt weer op alsof ze nooit weg geweest is. er zijn nog steeds good vibrations, de melancholie bestaat nog steeds in elke muzikale millimeter, en als er iets is wat the shins altijd goed konden, was het wel het verpakken van emotie, melancholie en loepzuivere pop in elke vierkante millimeter, een muzikaal aannemersbedrijf als het ware, maar veel subtieler en zachter dan de gemiddelde betonmolen waarmee elke aannemer pronkt.
De nieuwe plaat opent met sleeping lessons, een psychedelische neongekleurde dagdroom waarin een stem zoekt naar warmte, een gloed spoelt zich over de droom, het is nog slechts een illusie van wakker worden, maar opeens scheurt er iets en breekt de dageraad aan, scheurtjes op een ruit die spoedig uiteenbarst, het levensritme stapelt zich op, versnelt. We worden helemaal wakker met de feelgood pop van Australia, down under huppelen we met kangoeroes en banjo spelende wasberen tussen de noten door, zo veel plezier, ze zouden het moeten verbieden. Rare jongens die Australiërs.
Pam Berry kruipt door het oog van een onweer en een nog geen volle minuut bijna statische dreiging, die snel overgaat en genezen wordt met phantom limb. Bijna vijf minuten muzikale verliefdheid, de lente is in onze contreien ver weg, maar het lentegevoel is gelukkig ondertussen al gelokaliseerd. Hulde voor de viool die een schitterende rol vertolkt in sea legs, een haperende muziekdoos die gekoesterd word door een nachtelijk strandsfeertje, onbezorgde helden zijn het soms toch wel. Lieflijker als Red Rabbits worden the Shins niet, een anthem voor romantici, slapeloze dagdromers en mensen die eeuwig de verstrooide tiener willen blijven. Het middelpunt, orgelpunt en hoogtepunt van het album.
Turn on me : de byrds anno 2006, eigenlijk dus 2007 want de plaat komt pas in januari uit.
Gelukkig, als het om mijn zielsgeluk gaat, wend ik mij tot andere middelen om mijn wachttijd in te korten. (hehe) Ik was ook enthousiast over het laatste drieluik (daar heb je er weer eentje), waarvan girl sailor nog het meest aanleunde bij het oude werk, maar vooral split needles was ook bijna vier minuten zweven, en ik had deze keer niet aan de spacecake gezeten.

Nu : Is deze beter of slechter dan 'Chutes too narrow' of 'Oh inverted world' Meneer Stevie?
Moeilijk, deze plaat heeft meer gelaagdheid, laat zich minder snel beoordelen. Feit is dat de shins bij mij weinig verkeerd kunnen doen, wat wel opvalt is dat er hier een paar nieuwe dingetjes aangewend worden, waren de vorige twee verloren gewaande blauwdrukken uit de jaren zestig, neigt de sound hier soms in de rustigere stukken naar de jaren zeventig (Pink Floyd zum beispiel) in de speelse naar de jaren tachtig( de meer poppy geluiden van the cure) en zelfs godbetert de eenentwintigste eeuw is aanwezig, want toevallig bestaan de goede dingen soms uit meer dan drie. Weeral een toeval om blij van te worden. Releasedate 23 januari, nog wat tijd om een bescheiden winterslaap te houden.

en meer luisteren doet mij niet meer voelen.
Voor mij nog steeds het minste dat ik ken van the shins.

dit wordt hoogstens een 3,5 voor nu, maar ik twijfel nog of die 3 toch beter past, want al het goede komt in drieën zoals ik hierboven lees

En de reden...een band die zich veranderd en al de spannende dingetjes van hun vorige album langzaam aan wegvaagt, dat is wat ik hoor. Nog poppy dan het al was, alles heel erg afgevlakt. Tsja, dat vind ik jammer.

Ik denk dat ik maar eens mijn nieuw gekocht Pet Sounds ga luisteren ofzo.

Dat vond ik juist opgaan voor Chutes Too Narrow in vergelijking met Oh Inverted World. Dit nieuwe album vind ik dichter bij hun debuutplaat liggen.