The Shins - Wincing the Night Away (2007)

Echt wel goed album, mijn lievelingsnummertjes zijn Australia, Phantom Limb en Turn On Me!

Ik kan niet kiezen wat de beste nummers zijn op dit album. ik vind alles wel heel erg goed.

Ja, dat heb je vaker met goede albums

toch zak ik een halfe punt voor dit album.
en dit komt door een ander bandje die voor mij op het moment nog veel beter zijn dan The Shins.. en dat zijn Silver Sunshine.
net het trippy effect meer dan de shins wat de muziek meer meesleepbaar maakt en echt oneindig kan beluisteren

Hij moest als geheel even groeien, maar ben er nu uit: prachtige plaat!

The Shins - Wincing The Night Away.

Aan het begin van dit jaar dacht ik: Laat ik weer eens een leuk albumpje pindakazen. Toevallig kwam het derde album van The Shins op dat moment uit en stond het op nummer 1 in de Musicmeter-rotatielijst. Toen ik ook naar het stemgemiddelde keek, dacht ik: “Dat moet wel goed zitten.” De eerste reacties op het album waren positief en ik wilde gewoon weer eens een leuk albumpje in huis hebben.

Ondertussen had ik het album binnengekregen en begon ik met luisteren. Vreemd soort pop - want dat stond bij genre boven het album - maar wel zeer fris en vaag. De opener Sleeping Lessons is meteen al een beetje vaag, maar tegelijkertijd ook “lentefris,” ik kreeg er een gevoel bij van net wakker worden en de nevel boven de velden zien hangen als voorbode van een mooie dag. Maar verder een niet bepaald spetterend begin van een CD die echt doorgaat tot in de herfst.

Daarna krijg je het Australia met al zeg ik het zelf een redelijk goed gekozen titel omdat je de Australische hitte en vrolijkheid uit je boxen voelt komen. Al zeg ik het zelf een van mijn favorieten van deze CD.
Na een korte regenbui die Pam Berry heet ben je dan aangekomen bij Phantom Limb. Ik zou niet weten wat de titel inhoud, maar ’t is gewoon een heerlijk nummer om naar te luisteren.
Phantom Limb is gelijk ook het meest toegankelijke nummer op de CD en niet voor niets ook de eerste single. En naar pop-single-maatstaven een beeldschoon nummer.

Dan komen de Sea Legs. Een vrolijk liedje waar de percussie een hoofdrol in speelt. De fluit die soms een loopje speelt in dat nummer doet me denken aan de zomer en met windstilte op een spiegelglad wateroppervlak in je zeilbootje zitten. Hierbij moet je uitkijken voor een windvlaag waardoor je af en toe toch op je zeil moet letten.

Helaas staat dit nummer 1 positie te vroeg want Pasen komt normaliter niet na de zomer. Jawel Red Rabbits doet me serieus denken aan Pasen en eieren zoeken. Lekker door het gras hoppen met dit stuiternummertje op de achtergrond. De stuiterfactor in dit nummer wordt echter niet door een basedrum veroorzaakt (zoals in bijvoorbeeld Boten Anna) maar door een moeilijk te plaatsen ander muziekinstrument.

Het vervolg op het zeilverhaal is dan natuurlijk Turn On Me, nadat je tijdenlang op het water hebt gedobbert kun je eindelijk aanleggen en aan het eind van de steiger gaan zitten om van een prachtige zonsondergang te genieten. Soms voel je de wind van de muziek door je haar gaan en je kan gewoon niet geloven dat sommige nummers zo simpel, maar zo mooi kunnen zijn.
The Black Wave zorgt dan wel voor een donkere en stille nacht, maar je kunt de sterren aan de hemel tellen. Het is het donkerste en saaiste nummer van de hele CD en naar mijn mening is de nacht ook het saaiste en donkerste deel van de dag. Dat klopt dus ook weer.

Na de prachtige zomer krijg je de herfst met al haar kleuren. Zo ook Spilt Needles. Dat nummer klinkt gewoon oranje, bruin, geel en rood. Als de zanger dan uithaalt met die geweldige ingehouden stem naar het stukje met: “You’re only a golden boy” (of iets in die richting). Prachtig. Voor mij een van de mooiste songs ooit geschreven. Een dergelijk geweldige opbouw als een storm in de herfst. En de dan het weer rustig worden, de kalmte, de ingehouden spanning en alles bij elkaar maakt dit gewoon een meer dan 5 sterren nummer. Wat een klasse.

Dan heb je een nummer dat heel erg lijkt op een vaarwelsong, maar niets is wat het lijkt. Er komt nog een laatste nummer! En dat is echt de afbouw. Je gaat toch maar eens slapen en denkt bij jezelf, laat die komeet maar neerkomen, ik heb een prachtige CD geluisterd met een paar magische nummers.

Okee, dan nu even rationeel. Het album is op zich een heel goed geheel, maar zoals ik al eens eerder liet doorschemeren, is de mixage en de volgorde van de tracks wat minder. Red Rabits had beter iets meer naar voren gekund wat mij betreft, dan heeft de CD toch net dat beetje meer lading.
Dan, alles wat ik over Spilt Needles zei; dat mensen een dergelijk mooi nummer kunnen maken. Daar is echt maar een woord voor: Bloedmooi. Spilt Needles is een nummer waar je verliefd op kunt worden. Jammer dat niet elk nummer op deze plaat die lading heeft, bijvoorbeeld Phantom Limb, dat is allemaal heel losjes en heel lieflijk, maar het heeft niet de charmes van Spilt Needles.

Deze CD moet ik toch maar weer eens wat vaker gaan draaien, want nu ik ‘m tijdens het schrijven van dit stukje weer opheb denk ik toch bij mezelf: “Dit blijft toch pure klasse.”
Ik heb dit schijfje minder gedraaid omdat ik veels teveel nieuwe muziek aan het ontdekken was, zo zijn er nog veel meer goede bands in mijn leven gekomen. Weliswaar allemaal wat harder, maar dat pakt mij dan toch iets meer. Misschien zijn The Shins niet mainstream genoeg voor mij. Mijn smaak is toch naar Musicmetermaatstaven zeer mainstream. Maar goed, ik geef dit album bij deze nog een paar kansen en dan zal ik zien of ik er weer een 4,5* van kan maken.

Geen woord over het briljante slotnummer!?

Ik heb de pindakaas op een CD-tje gesmeerd.

@ Otherfool

Zal ik die zo ook nog eens even uitgebreid toelichten?

Ik zou het maar even doen, ja!

kijk rond op stage6.divx.com (net als youtube maar dan beter) en pindakaas hun leukste videoclips dan ook maar. want ze worden daar officeel door hun label gratis aangeboden. en je hoeft daar ook niet lid voor te zijn. geld ook voor heel veel andere videoclips.
Gratis en een hele goeie qty

Nog veel beter dan de vorige Shins cd en nog steeds helemaal tegek!

Heerlijke cd voor in de auto!

Ze hebben gelukkig naar mijn verzoek geluisterd. De heren verschijnen op Lowlands!

Niet alleen in de auto, maar een heeeeerlijke zondagochtend plaat.

heerlijk optreden op Lowlands!

heerlijk optreden ook op Pukkelpop! het straalde gewoonweg af van het gezicht van de zanger dat hij zich amuseerde op het podium

Ik heb dit album, al een tijdje voordat hij officieël uit was, heel veel geluisterd. De laatste tijd merk ik dat ik 'm weer veel draai; vooral in de trein is dit een heerlijk album. En alhoewel ik Chutes Too Narrow beter vind, gaat deze wel in mijn top 5 van dit jaar eindigen.

Sleeping Lessons is gewoon een lekkere opener. Het rustige begin, de opkomende gitaar... jup, de nieuwe van The Shins wordt weer leuk. Hoe leuk merken we in het volgende nummer; Australia (bekijk ook de clip!). Want wát een heerlijk nummer is dit zeg. Ik ben er echt verliefd op geworden. Pam Berry vind ik interessant, al is het natuurlijk een 'lange' intro van het volgende Phantom Limb. Ik kan er kort over zijn; schitterend. Echt, zo'n mooi nummer. Grappig detail; hier heb ik een vriend van me mede-Shins-liefhebber gemaakt. Sea Legs pakt me for some reason niet zo, maar stoort ook absoluut niet. Gewoon redelijk. En dan is het tijd voor Rode Konijnen! Red Rabbits is tof! Heerlijk stoney, het maakt me vrolijk en blij.

Derde single Turn On Me gaat na dik 2 minuten lekker 'los' en lijkt mij een prima keuze voor die derde single. Black Wave vind ik vaag, het doet me denken aan Your Algebra van Oh, Inverted World (niet echte overeenkomsten, maar ik vind ze allebei nogal 'donker' voor een nummer van The Shins). Vaag dus, maar wel lekker. Net als Spilt Needles, echt een gaaf nummer. Stiekem hoop ik dat ze er nog een single uit gaan persen en dit nummer die single wordt. Girl Sailor doet me denken aan een combinatie van Australia en Sea Legs, een prima song. Het mooiste moet nog komen, onder de naam A Comet Appears. Telkens als ik dit nummer opzet, word ik stil. Wát een ongelooflijk prachtig mooi nummer. Ik houd van overdrijven, maar echt... een schitterend liedje en een perfect einde voor één van de leukste albums van dit jaar. 4,5*.

The Shins hebben mij nooit echt kunnen bekoren. Oh, Inverted World kon ik nog redelijke op prijs stellen maar dit vind ik ronduit saai. Er lijkt geen einde aan dit album te komen. Gewoon weg boring. Weinig diversiteit en een stemgeluid waar ik helemaal niets mee heb.

Australia, Sea Legs en Phantom Limb zijn toch wel schitterende nummers. Dat niveau kunnen ze voor mij niet het volledige album aanhouden, maar dat is niet erg want bij die nummers vind ik het niveau wel erg hoog. 3,5 sterren voor een mooi plaatje. Misschien kan het nog 4 worden als ik wat meer luister...maar voorlopig dus 3,5.

Ik heb de twee voorgaande CD's ontdekt na het kijken van oa. "Garden State" en "In Good Company". Wat bleek, niet alleen "Gone for Good" en "Those to Come" waren tof, beide cd's luisterden perfect weg. Na een tijd lang van overal en altijd, The Shins, was ik beide cd's beu en heb ik ze nu al een tijdje niet meer geluisterd.

Dan komt er opeens een nieuwe album en met hoge verachtingen starte ik de CD. --> 01. Sleeping Lessons... WOW! Misschien wel het beste nummer van de Shins tot nu. Prachtig. MIjn verwachtingen waren al erg hoog en nu alleen nog hoger.... De plaat draait verder en nummer 2 komt, rustiger, minder uitzonderlijk, maar wel aardig. Geen uitzonderlijk werk voor de band. Nummer 3, hetzelfde verhaal, Nummer 4, ook zo, Nummer 5 idem, enz....

Jammerlijk genoeg kon de totale cd mijn verwachtingen dus niet waarmaken. Het luistert allemaal goed weg, maar wist nimmer meer het niveau van Sleeping Lessons te halen. En in tegenstelling tot de eerdere albums die me destijds lentekriebels gaven in de herfst, wist dit album me alleen een glimlach en veel heimwee te bezorgen.

Daardoor blijft het album, voornu, steken op een bovengemiddelde ranking.

3.5*

Begint lekker (Sleeping Lessons is meteen mijn favoriet), maar daarna verzandt het in gezemel. Jammer voor de eerste vijf nummers.

Tijd niet gedraaid, maar toch beter dan ik in gedachten had.

3,5 --> 4,0

Tja, wisselende berichten over hoe de plaat zich tot zijn voorgangers verhoudt... ik kende de band voorheen niet en voor mij persoonlijk is dit toch wel de popsensatie van het jaar.

ik geef hem een 4,5 super cd.. vooral tijdens deze koude winterdagen.
Ik had Wincing the night away speciaal voor Lowlands ingeluisterd, maar ik moet zeggen dat ik ze daar een beetje vond tegenvallen. Begrijp mij niet verkeerd ze speelde alles perfect, maar dat was dan ook weer gelijk de tegenvaller.. ze brachten geen show. Hierdoor liep tijdens het optreden (op het één na grootste podium) de helft van het publiek weg. Toch zonde. Vooral omdat ik al mijn vrienden gedwongen had om er naar toe te gaan.

Net als bij The Move (heel lang geleden) moet je erg wennen aan het hoge stemgeluid van de zanger, maar dan...! Wat een heerlijke songs maken deze mannen. Ze verdienen een wereldhit.

Echt een mooi album, van elk nummer kan ik genieten. Het enige wat ik jammer vind, is dat het vrij eentonig klinkt.

Ik vind de albums van the Shins steeds beter worden, heerlijk album dit met A Comet Appears als favoriet. 4.5*

Een leuke popplaat met toch verschillende nummers. Het geheel ligt erg makkelijk in het gehoor.
Australia en Sea Legs vind ik de beste nummers.
Gewoon lekkere muziek zonder nadenken, just happy.
Misschien dat ik het oudere werk ook eens ga beluisteren
3,5*

Grappig dat mijn drie uitgesproken favorieten (Spilt Needles, Turn on Me en A Comet Appears, in die volgorde) diep in de middenmoot staan bij de favorieten, en zelfs lager dan het bijzonder matige Red Rabbits. Het komt echt zelden voor dat mijn favorieten zo verschillen van de overheersende mening... tenzij het niet echt mijn genre is.
Of misschien interpreteer ik de nummers van deze band wel anders... wie zal het zeggen?

Voor mij is WTNA het type groeiplaatje. Elke keer leer je weer een nummer beter kennen en groeit het respect. Inmiddels is mijn favoriete nummer: A comet appears waar ik in het begin Phantom Limb het beste vond. Het album is absoluut geen kopie van het vorige (iets betere) CTN. Er zit meer experiment in waaronder in Sleeping Lessons (ritmeverandering), Pam Berry, het upbeat Sea Legs en het aparte, niet thuis te brengen, Split Needles. Inmiddels 4.5*