The Shins - Wincing the Night Away (2007)

schitterende indiepopnummers maar waar gaan in godsnaam die teksten over!

Dat is mij af en toe ook een raadsel, wel weet ik dat ik de teksten erg mooi vind!

Deze CD doet het bij mij ook goed. Heerlijke nummers maar geen een vind ik van het niveau New Slang. Doordat er op Oh Inverted World weer een paar nummers staan die ik gewoon skip en bij deze niet krijgt deze CD wel even veel sterren. The Shins (Y)

Ik vind dat er helaas een te groot verschil zit tussen de fantastische Singles en de rest.
Niet dat die nummers zwak zijn, maar gewoon een stuk minder. 3.5*

Sleeping Lessons, amen.

Fijne plaat, weinig op aan te merken, maar de songs zijn gewoon niet zo klassiek als op Oh Inverted World en Chutes Too Narrow.

Zorgvuldig geproduceerd, maar geef mij maar dat gerammel van het debuut.

Vandaag voor het 1st naar Wincing the night away geluisterd.
Op het eerste gehoor ben ik nog niet geheel overrompeld, maar het heeft me wel geprikkeld.
De teksten daarentegen, kan ik nog geen vat op krijgen, maar dat kan ook aan mij iggen.
Verder zijn er nummers met mooie arrangementen en experimentele uitstapjes, deze spreken mij het meest aan.
Het album weet dan ook pas vanaf Sea Legs mijn aandacht vast te blijven houden.

Sleeping lessons; Komt m.i wat laat op gang, maar daarna heb je ook wel wat voor terug.
Australia; Volumeknop open, dak van je auto eraf en gas erbij. Hoewel de vrolijkheid van het nummer en de tekst ws. niet geheel synchroom lopen. (Give me your hand en let's jump out the window lalala)

Deze lalalaas en nananaas en oehoehoes komen vaker voor op dit album. Enig sarcasme is de heer James Mercer niet vreemd volgens mij.

Pam Berry; Voordat ik er goed en wel bij was, was het voorbij. Nog niet helemaal weten te pakken dus.
Phantom Limb; Ook dit nummer geeft niet meteen zijn geheim aan mij prijs en hier komt ook die oehoehoes in voor. Dus mijn nieuwsgierigheid is wel gewekt.

Sealegs; Voor mij heeft dat nummer net een onsje meer, mooie arrangement en vanaf nu laat dit album mij niet meer los, op Girl Sailor na dan nog.
Red Rabbits; Ik begin warempel nog enthousiast te raken. Dit nummer weet mij mee te nemen. Hoor ik hier een "Paul McCartney" met een flinke dosis inspiratie?
Turn on me; Maakt mij benieuwd hoe dit live over zou komen. Durf zelfs te zeggen, dat ik me afvraag wat Bruce Springsteen met dit nummer zou doen. Die is trouwens ook goed met lalalaas en nananaas.

Black Wave; Een van mijn directe favorieten. Sfeervol en meer losser van de songstructuren. Dit levert een ruimtelijk plaatje op.
Spilt Needles; Een van de weinige nummers, waarvan de tekst op me inwerkt. (mooi; Another hole inside the hole your in). Wat zou The Edge met dit sfeervolle nummer doen?
Girl Sailor; Het nummer waar ik het minst mee heb en die ohohoos. (die had ik nog niet gehad, dus word ik toch alsnog nieuwsgierig)
Als laatste A Comet Appears; een mooi, rustige afsluiter, waarvan de schoonheid nog niet onder mijn huid is gekropen.

Al bij al, is dit een schijfje dat ik voorlopig nog regelmatig in mijn speler zal doen, in verwachting dat e.e.a nog moet nestelen.

Met dit album maakte ik kennis met ''Indie''. Toen ik het voor het eerst luisterde was ik er weg van. Het was ook rond zomertijd en daar past het album het best bij. Ik heb dit album zeer vaak geluisterd en ook 2 zomers lang waardoor ik moet vaststellen dat dit echt een favorietje is.
A Comet Appears vind ik echt een mooi nummer.
5*

'Phantom Limb' is fantastisch, de rest trek ik echt niet

Het is volgens mij de missing limb naar R.E.M whoeeeewheeeehoooooehwheeehooooeeehoeeeehoeeeeeeh

Sleeping Lessons is een mis-start van de eerste orde. De rest is 5* waard. Wat een hemelse melodieën, waar je na 5 keer horen een leven zonder mee niet meer voor kan stellen.

Vorig jaar heb ik dit album een aantal kansen gegeven. Er staat wat leuk spul tussen. Maar ook een hoop nietszeggende tracks. Grote uitzondering is natuurlijk Phantom Limb. Echt een nummer geworden wat ik nog heel regelmatig luister. Voor de rest weten de electronica elementen e.d. mij niet te bereiken.

Misschien moet je wat dichter bij je speakers gaan zitten?

Wauw. Wat ben ik flauw vandaag.

Het blijft me toch een tegenvaller na het lichtjes fantastische 'Chutes too Narrow', één van die zeldzame platen die van voor tot achter weet te begeesteren. Hier heb je naast de 2 fantastische singles en het bijna even straffe Red Rabbits & Sea Legs teveel nummers die maar wat voortkabbelen zonder ooit echt gensters te slaan. En vooral: daar waar de kracht van 'chutes' zich nog vooral vertaalde in de erg geslaagde afwisseling in stijlen tussen de afzonderlijke nummers wordt hier met name de 2e helft van de plaat één niet bijster interessante eenheidsworst. Bottom line: ze kunnen veel beter.

Voor mij ook een tegenvaller dit album.

Op de vorige albums van The Shins wisten zij zich op een goede manier te onderscheiden van de vele anderen 'indie'-bandjes van dit moment, maar op dit album lijkt het of ze zich willen scharen tussen deze groep.

Weg is de mooie sfeer die op de eerste twee albums te vinden was. Op dit album leveren The Shins gewoon 11 standaard 'indie'-rock nummers af. Allen in het nummer Red Rabbits weten ze me nog enigszins te betoveren.

Jammer...

The Shins staan voor mij als aanstekelijke popsongs. Poppy en zeer toegankelijke songs in dit geval positief bedoeld : doordacht met pakkende melodieën maar nooit te melig. Het soort van pure pop waar the Beatles patent op hebben hoewel the Kinks en Beach Boys daar ook zeer bedreven in waren. In de jaren '70 was Abba een grootmeester in de pure pop, nadien kregen wij R.E.M., the Smiths en Crowded House als meester in de ogenschijnlijk eenvoudige maar pakkende popsong.

Nu zijn er the Shins die na twee prachtige albums alweer een album uitbrengen met 11 goed opgebouwde, frisse en afwisselende songs die niet snel vervelen. Het is mij dan ook een raadsel waarom the Shins nog steeds niet bij het grote publiek zijn doorgebroken. Ligt dat aan het gebrek aan promotie? "Australia" en "Phantom Limb" bv. zijn toch pure popparels.

De enige reden waarom ik dit album iets minder waardeer is de productie die toch wat te glad is vergeleken met de vorige albums. Naast pakkende popmelodieën wil ik ook een rauw randje.

3:10 en 3:22 bij Sea Legs, de zang. Btje dat oosterse.
Fascinerende band. Stem verhoogd.

Pure pop. Prachtige plaat met uitstekende arrangementen.

Waardige opvolger van Chutes to Narrow. Moet ik nog ooit gaan zien live.

supergoed album, waarvan Phantom Limb als briljante klassieker mee het graf in kan...

Phantom Limb is ook een geweldige titel als je weet dat het nummer over twee lesbische meisjes gaat.
Een 'phantom limb' is normaal gesproken een ledemaat, een arm of been ofzo, dat er niet meer is, maar je nog wel voelt.

Nou dat hebben ze dan mooi in beeld gebracht in diezelfde video, waarin de Azteken uitgeroeid worden door de Spanjaarden.

Hmm, de video heb ik niet gezien, maar dat heeft dan inderdaad niks met de tekst te maken.

Dat is meestal het geval met een clip. Dat is ook de reden waarom ik clips vaak geen toegevoegde waarde vindt hebben.

"... waarde vinD hebben", De Daniël. sorry voor mijn betweterigheid maar da's iets dat ik belangrijk vind.

Voor de rest ben ik akkoord. Ik kijk nooit naar clips omdat dat zeer weinig toevoegde waarde heeft.

en deze mannen mogen ook wel eens met nieuw materiaal afkomen!

Wat vind jij eigenlijk van het album Lennonlover? Tis inderdaad waar dat ze met iets nieuws moeten komen maar jij hebt op dit album nog niet eens gestemd....

Het eerste album was heel mooi. Het tweede was nog mooier. Prachtig...

Wincing the Night Away is iets anders. Elektrischer, zou ik zeggen. Heb het al een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat het me niet raakt. Ik zal nog een paar luisterbeurten nodig moeten hebben om het echt te kennen en mijn stem te kunnen uitbrengen. Voorlopig zou ik het een 2,5 à 3* geven.

Bij het eerste album was het de sound die het me deed. Héél mooi. Een paar nummers staken er bovenuit. De rest was gewoon maar leuk. Deze mening is tot op zekere hoogte hetzelfde gebleven (een paar nummers heb ik na een tijdje kunnen appreciëren, anderen zijn maar 'gewoon' gebleven). Maar de sound was dus erg mooi.

Tweede album was het weer die sound maar het was een beetje uitgewerkt. Maar daar waren de erg goeie popsongs, melodiën en gitaarriffjes die het me deden. Geniaal. Het beste album van de drie als je 't mij vraagt.

Met dit album proberen ze wat anders, iets 'moderner'. En zoals ik eerder al zei, het moet wat bezinken maar ik weet niet of ik het echt wel zal omarmen. Daarenboven raakt geen enkele song mij direct, dit in tegenstelling tot de twee eerste albums, zelfs Phantom Limb, he 'beste' nummer van dit album zogezegd, vind ik maar middelmatig.

btw: héél mooie top-10, Chronos.

Weer helemaal in een Shins stemming en dit album vandaag kapot gedraaid Toch eigenlijk wel onderschat door mij, deze plaat.

Wat mij betreft nog net iets beter dan Chutes too narrow, steekt nog net iets geraffineerder in elkaar, enz enz. maar de wereld hangt al van vergelijkingen aan elkaar, dus let's cut the crap: weer een prachtige plaat van the Shins die ik voorlopig vaak blijf luisteren. Wordt trouwens tijd voor een nieuw album !?