Blackfield - Blackfield II (2007)
mijn stem
325 stemmen
0
geplaatst: 23 januari 2007, 18:41 uur
Een sterke 2de plaat van het duo. Ik vind Blackfield II wat minder somber en ligt daarmee wat makkelijker in het gehoor, maar dat is een minimaal verschil...ze blijven somber. Maar dit 2de album bevat wederom sterke composities. Geef het een 4
0
geplaatst: 25 januari 2007, 23:04 uur
Ik krijg nu toch ook zin om een recentie over deze plaat te gaan schrijven, dus bij deze.
In 2004 besloot Steven Wilson om een zijproject genaamd 'Blackfield' te gaan doen, samen met Aviv Geffen. Toen ik dat hoorde was ik nog niet zo weg van Porcupine Tree als ik nu ben, dus verwachtte ik hier ook niet veel van. Echter, nadat ik Porcupine Tree zeer ben gaan waarderen, heb ik me ook aan dat ene album Blackfield gewaagd. Het was leuk, maar het viel me toch lichtelijk tegen.
Nu, in 2007, staat over niet al te lange tijd ons Blackfield II te wachten. Echter zijn er al exemplaren uitgebracht en was hij al zo hier en daar te horen. Ik had de eer om zo'n plaat ergens in een winkel te horen. 'Blackfield' was niet heel bijzonder, dus dan zal dit ook niet heel veel bijzonders zijn. Dacht ik.
Ik zat er echter naast. Vanaf het eerste moment dat ik deze plaat luister lijk ik mij in een andere wereld te begeven waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan. Al vanaf het eerste moment weet zijn gitaarspel me bij de keel vast te grijpen en me vast te houden. Exact hetzelfde gevoel wat ik heb bij Anathema's A Natural Disaster eigenlijk. 'Once' is een duidelijk voorbeeld van dit spannende, nog rustige gitaarspel. Opeens barst hetzelfde riedeltje een paar seconden helemaal los en worden we snel daarna getrakteerd op een refrein, waarop Steven Wilson belachelijk mooi en zuiver zingt (doet denken aan zijn zangspel van Lazarus bijvoorbeeld).
'Once' is slechts een van de weinige voorbeelden waarbij je opgesloten wordt door dat gitaarspel. Voor elk nummer geldt ditzelfde gevoel, hetzij door een gitaar, hetzij door een piano. Ook geldt voor elk nummer dat het zeer zuiver gezongen is. Het knappe is, is dat elk nummer toch verschillend klinkt, ondanks het feit dat ze dezelfde sfeer hebben. Zo klinkt 1000 people aanzienlijk rustiger en ligt het accent meer op de piano dan op de gitaar. Dan is Miss You weer een fanatieker en sneller nummer, maar ook vrolijker dan Once of 1000 People.
Al in al een bijzonder goed album en een aanzienlijke verbetering ten op zichte van 'Blackfield'. Sterker nog: dit komt aanzienlijk dicht in de buurt van het topniveau van Porcupine Tree zelve.
Hoogtepunten: Once, 1000 People, This Killer, Epidemic en My Gift of Silence. 4,5*
In 2004 besloot Steven Wilson om een zijproject genaamd 'Blackfield' te gaan doen, samen met Aviv Geffen. Toen ik dat hoorde was ik nog niet zo weg van Porcupine Tree als ik nu ben, dus verwachtte ik hier ook niet veel van. Echter, nadat ik Porcupine Tree zeer ben gaan waarderen, heb ik me ook aan dat ene album Blackfield gewaagd. Het was leuk, maar het viel me toch lichtelijk tegen.
Nu, in 2007, staat over niet al te lange tijd ons Blackfield II te wachten. Echter zijn er al exemplaren uitgebracht en was hij al zo hier en daar te horen. Ik had de eer om zo'n plaat ergens in een winkel te horen. 'Blackfield' was niet heel bijzonder, dus dan zal dit ook niet heel veel bijzonders zijn. Dacht ik.
Ik zat er echter naast. Vanaf het eerste moment dat ik deze plaat luister lijk ik mij in een andere wereld te begeven waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan. Al vanaf het eerste moment weet zijn gitaarspel me bij de keel vast te grijpen en me vast te houden. Exact hetzelfde gevoel wat ik heb bij Anathema's A Natural Disaster eigenlijk. 'Once' is een duidelijk voorbeeld van dit spannende, nog rustige gitaarspel. Opeens barst hetzelfde riedeltje een paar seconden helemaal los en worden we snel daarna getrakteerd op een refrein, waarop Steven Wilson belachelijk mooi en zuiver zingt (doet denken aan zijn zangspel van Lazarus bijvoorbeeld).
'Once' is slechts een van de weinige voorbeelden waarbij je opgesloten wordt door dat gitaarspel. Voor elk nummer geldt ditzelfde gevoel, hetzij door een gitaar, hetzij door een piano. Ook geldt voor elk nummer dat het zeer zuiver gezongen is. Het knappe is, is dat elk nummer toch verschillend klinkt, ondanks het feit dat ze dezelfde sfeer hebben. Zo klinkt 1000 people aanzienlijk rustiger en ligt het accent meer op de piano dan op de gitaar. Dan is Miss You weer een fanatieker en sneller nummer, maar ook vrolijker dan Once of 1000 People.
Al in al een bijzonder goed album en een aanzienlijke verbetering ten op zichte van 'Blackfield'. Sterker nog: dit komt aanzienlijk dicht in de buurt van het topniveau van Porcupine Tree zelve.
Hoogtepunten: Once, 1000 People, This Killer, Epidemic en My Gift of Silence. 4,5*
0
geplaatst: 9 februari 2007, 09:49 uur
Kasperbert schreef:
Ik krijg nu toch ook zin om een recentie over deze plaat te gaan schrijven, dus bij deze.
In 2004 besloot Steven Wilson om een zijproject genaamd 'Blackfield' te gaan doen, samen met Aviv Geffen. Toen ik dat hoorde was ik nog niet zo weg van Porcupine Tree als ik nu ben, dus verwachtte ik hier ook niet veel van. Echter, nadat ik Porcupine Tree zeer ben gaan waarderen, heb ik me ook aan dat ene album Blackfield gewaagd. Het was leuk, maar het viel me toch lichtelijk tegen.
Nu, in 2007, staat over niet al te lange tijd ons Blackfield II te wachten. Echter zijn er al exemplaren uitgebracht en was hij al zo hier en daar te horen. Ik had de eer om zo'n plaat ergens in een winkel te horen. 'Blackfield' was niet heel bijzonder, dus dan zal dit ook niet heel veel bijzonders zijn. Dacht ik.
Ik zat er echter naast. Vanaf het eerste moment dat ik deze plaat luister lijk ik mij in een andere wereld te begeven waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan. Al vanaf het eerste moment weet zijn gitaarspel me bij de keel vast te grijpen en me vast te houden. Exact hetzelfde gevoel wat ik heb bij Anathema's A Natural Disaster eigenlijk. 'Once' is een duidelijk voorbeeld van dit spannende, nog rustige gitaarspel. Opeens barst hetzelfde riedeltje een paar seconden helemaal los en worden we snel daarna getrakteerd op een refrein, waarop Steven Wilson belachelijk mooi en zuiver zingt (doet denken aan zijn zangspel van Lazarus bijvoorbeeld).
'Once' is slechts een van de weinige voorbeelden waarbij je opgesloten wordt door dat gitaarspel. Voor elk nummer geldt ditzelfde gevoel, hetzij door een gitaar, hetzij door een piano. Ook geldt voor elk nummer dat het zeer zuiver gezongen is. Het knappe is, is dat elk nummer toch verschillend klinkt, ondanks het feit dat ze dezelfde sfeer hebben. Zo klinkt 1000 people aanzienlijk rustiger en ligt het accent meer op de piano dan op de gitaar. Dan is Miss You weer een fanatieker en sneller nummer, maar ook vrolijker dan Once of 1000 People.
Al in al een bijzonder goed album en een aanzienlijke verbetering ten op zichte van 'Blackfield'. Sterker nog: dit komt aanzienlijk dicht in de buurt van het topniveau van Porcupine Tree zelve.
Hoogtepunten: Once, 1000 People, This Killer, Epidemic en My Gift of Silence. 4,5*
Ik krijg nu toch ook zin om een recentie over deze plaat te gaan schrijven, dus bij deze.
In 2004 besloot Steven Wilson om een zijproject genaamd 'Blackfield' te gaan doen, samen met Aviv Geffen. Toen ik dat hoorde was ik nog niet zo weg van Porcupine Tree als ik nu ben, dus verwachtte ik hier ook niet veel van. Echter, nadat ik Porcupine Tree zeer ben gaan waarderen, heb ik me ook aan dat ene album Blackfield gewaagd. Het was leuk, maar het viel me toch lichtelijk tegen.
Nu, in 2007, staat over niet al te lange tijd ons Blackfield II te wachten. Echter zijn er al exemplaren uitgebracht en was hij al zo hier en daar te horen. Ik had de eer om zo'n plaat ergens in een winkel te horen. 'Blackfield' was niet heel bijzonder, dus dan zal dit ook niet heel veel bijzonders zijn. Dacht ik.
Ik zat er echter naast. Vanaf het eerste moment dat ik deze plaat luister lijk ik mij in een andere wereld te begeven waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan. Al vanaf het eerste moment weet zijn gitaarspel me bij de keel vast te grijpen en me vast te houden. Exact hetzelfde gevoel wat ik heb bij Anathema's A Natural Disaster eigenlijk. 'Once' is een duidelijk voorbeeld van dit spannende, nog rustige gitaarspel. Opeens barst hetzelfde riedeltje een paar seconden helemaal los en worden we snel daarna getrakteerd op een refrein, waarop Steven Wilson belachelijk mooi en zuiver zingt (doet denken aan zijn zangspel van Lazarus bijvoorbeeld).
'Once' is slechts een van de weinige voorbeelden waarbij je opgesloten wordt door dat gitaarspel. Voor elk nummer geldt ditzelfde gevoel, hetzij door een gitaar, hetzij door een piano. Ook geldt voor elk nummer dat het zeer zuiver gezongen is. Het knappe is, is dat elk nummer toch verschillend klinkt, ondanks het feit dat ze dezelfde sfeer hebben. Zo klinkt 1000 people aanzienlijk rustiger en ligt het accent meer op de piano dan op de gitaar. Dan is Miss You weer een fanatieker en sneller nummer, maar ook vrolijker dan Once of 1000 People.
Al in al een bijzonder goed album en een aanzienlijke verbetering ten op zichte van 'Blackfield'. Sterker nog: dit komt aanzienlijk dicht in de buurt van het topniveau van Porcupine Tree zelve.
Hoogtepunten: Once, 1000 People, This Killer, Epidemic en My Gift of Silence. 4,5*
ik lees wel een hoop Wilson, terwijl Geffen toch minimaal gelijkwaardig is (tekstueel gezien helemaal)
0
geplaatst: 9 februari 2007, 10:36 uur
tekstueel is het dan een balans tussen Geffen en Wilson, maar muzikaal is het toch echt PT MK#2, zonder de ellenlange tussenstukken.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
0
voltazy
geplaatst: 9 februari 2007, 15:37 uur
charlezzz schreef:
tekstueel is het dan een balans tussen Geffen en Wilson, maar muzikaal is het toch echt PT MK#2, zonder de ellenlange tussenstukken.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
tekstueel is het dan een balans tussen Geffen en Wilson, maar muzikaal is het toch echt PT MK#2, zonder de ellenlange tussenstukken.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
die ellenlange stukken mis ik eigenlijk wel een beetje
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:01 uur
charlezzz schreef:
tekstueel is het dan een balans tussen Geffen en Wilson, maar muzikaal is het toch echt PT MK#2, zonder de ellenlange tussenstukken.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
tekstueel is het dan een balans tussen Geffen en Wilson, maar muzikaal is het toch echt PT MK#2, zonder de ellenlange tussenstukken.
dat werd tijdens de concerten in '04 alleen nog maar duidelijker, ondanks dat de begeleidingsband volledig Israelisch is.
Uit het boekske:
nr. 1,4,7 tekst en muziek S Wilson
nr. 3,5,8,9,10 tekst en muziek Geffen
nr.2,6 tekst Geffen en Wilson muziek Geffen.
Dus dat zou ik toch wel gelijkwaardig willen noemen, sterker nog...
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:21 uur
vigil schreef:
Uit het boekske:
nr. 1,4,7 tekst en muziek S Wilson
nr. 3,5,8,9,10 tekst en muziek Geffen
nr.2,6 tekst Geffen en Wilson muziek Geffen.
Dus dat zou ik toch wel gelijkwaardig willen noemen, sterker nog...
(quote)
Uit het boekske:
nr. 1,4,7 tekst en muziek S Wilson
nr. 3,5,8,9,10 tekst en muziek Geffen
nr.2,6 tekst Geffen en Wilson muziek Geffen.
Dus dat zou ik toch wel gelijkwaardig willen noemen, sterker nog...
vanwege de lagere lonen is het goedkoper een israelite pt muziek te laten schrijven dan een engelsman
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:22 uur
voltazy schreef:
die ellenlange stukken mis ik eigenlijk wel een beetje
(quote)
die ellenlange stukken mis ik eigenlijk wel een beetje
mwa. ik niet echt.
PT met Norton Anti-Symfo 2007 eroverheen is prima te doen!
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:29 uur
vigil schreef:
ik lees wel een hoop Wilson, terwijl Geffen toch minimaal gelijkwaardig is (tekstueel gezien helemaal)
(quote)
ik lees wel een hoop Wilson, terwijl Geffen toch minimaal gelijkwaardig is (tekstueel gezien helemaal)
Ik lees eerlijk gezegd maar 1 zin in mijn review waar Geffen er toe doet ('....waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan'). Maar inderdaad, een groot deel van de krediet moet ook naar Geffen. Als ik zo lees wie wat heeft geschreven vind ik echter dat de nummers waar Wilson aan bijgedragen heeft de mooiere nummers zijn.
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:41 uur
Kasperbert schreef:
Ik lees eerlijk gezegd maar 1 zin in mijn review waar Geffen er toe doet ('....waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan'). Maar inderdaad, een groot deel van de krediet moet ook naar Geffen. Als ik zo lees wie wat heeft geschreven vind ik echter dat de nummers waar Wilson aan bijgedragen heeft de mooiere nummers zijn.
(quote)
Ik lees eerlijk gezegd maar 1 zin in mijn review waar Geffen er toe doet ('....waar Steven Wilson Koning is en ik zijn onderdaan'). Maar inderdaad, een groot deel van de krediet moet ook naar Geffen. Als ik zo lees wie wat heeft geschreven vind ik echter dat de nummers waar Wilson aan bijgedragen heeft de mooiere nummers zijn.
opzich maakt het ook niet uit, als de cd maar top is!! en laat dat nu net het geval zijn.
0
geplaatst: 9 februari 2007, 16:44 uur
vigil schreef:
opzich maakt het ook niet uit, als de cd maar top is!! en laat dat nu net het geval zijn.
(quote)
opzich maakt het ook niet uit, als de cd maar top is!! en laat dat nu net het geval zijn.
Zeker
0
geplaatst: 9 februari 2007, 17:07 uur
Jongens, ik ben bijna klaar met mijn werk en kan hem zo gaan luisteren. 
0
geplaatst: 9 februari 2007, 18:24 uur
voltazy schreef:
op je werk stiekem op MuMe
(quote)
op je werk stiekem op MuMe
Heb je mn baas al ingelicht?
0
voltazy
geplaatst: 9 februari 2007, 19:36 uur
logisch, ben meteen op de fiets naar limburg gestapt
0
geplaatst: 10 februari 2007, 12:06 uur
Cygnus schreef:
Na 2 luisterbeurten zet nog even laag in... 3,5 ster
Na 2 luisterbeurten zet nog even laag in... 3,5 ster
Heer F. lichtelijk teleurgesteld??
0
geplaatst: 10 februari 2007, 12:41 uur
vigil schreef:
Heer F. lichtelijk teleurgesteld??
(quote)
Heer F. lichtelijk teleurgesteld??
Een teleurstelling kan ik het absoluut niet noemen, Heer S. Hij heeft nog een paar luisterbeurten nodig, denk ik.
Maar vooralsnog vind ik hem niet beter dan zijn voorganger, die een halve ster hoger staat.
0
geplaatst: 13 februari 2007, 05:06 uur
Toen ik de titel voor het eerst zag dacht ik aan een hip-hop band. Ik was dan ook wat verbaasd een fijne gitaarband aan te treffen. De gelijkenis met Anathema van "A natural disaster" (zoals Kasperbert beschrijft) viel me direct op. Het verbaast me ook niet dat leden van Porcupine tree hierachter zitten. Deze plaat is me in het algemeen iets teveel hetzelfde maar dat zal na verschillende luisterbeurten wel opklaren. Begin bij 3.5*
0
geplaatst: 14 februari 2007, 10:32 uur
héél mooi, mijn wereld staat op zijn kop. Ik voel me misselijk en gelukkig als ik dit luister
0
nijme255@adsl
geplaatst: 14 februari 2007, 17:31 uur
Plaat raakt me niet zo als de laatste van Porcupine Tree.
Al blijft het goed dat er nog steeds zulke eerlijke muziek gemaakt wordt!
Al blijft het goed dat er nog steeds zulke eerlijke muziek gemaakt wordt!
0
geplaatst: 14 februari 2007, 17:38 uur
nijme255@adsl schreef:
Plaat raakt me niet zo als de laatste van Porcupine Tree.
Al blijft het goed dat er nog steeds zulke eerlijke muziek gemaakt wordt!
Plaat raakt me niet zo als de laatste van Porcupine Tree.
Al blijft het goed dat er nog steeds zulke eerlijke muziek gemaakt wordt!
Ik vind dat je deze niet met de laatste van PT moet vergelijken... Blackfield is totaal anders...
0
geplaatst: 14 februari 2007, 18:22 uur
Cygnus schreef:
Ik vind dat je deze niet met de laatste van PT moet vergelijken... Blackfield is totaal anders...
(quote)
Ik vind dat je deze niet met de laatste van PT moet vergelijken... Blackfield is totaal anders...
blackfield moet je idd niet met de laatste van pt vergelijken (wel met de op twee na laatste en de op drie na laatste
)
0
geplaatst: 14 februari 2007, 18:45 uur
charlezzz schreef:
blackfield moet je idd niet met de laatste van pt vergelijken (wel met de op twee na laatste en de op drie na laatste )
(quote)
blackfield moet je idd niet met de laatste van pt vergelijken (wel met de op twee na laatste en de op drie na laatste
)Houden we het wel een beetje overzichtelijk, heer C?
0
geplaatst: 14 februari 2007, 21:36 uur
Gisteren viel hij dan eindelijk in de brievenbus... en ik vind hem top! Heb hem al een keer of vijf gehoord inmiddels, ook op hoog volume in de auto. Ben erg onder de indruk van het volle geluid en met name ook de vocale harmonieën zijn prachtig (waardoor This Killer mijn favoriet op dit moment is).
Na dit beperkt aantal luisterbeurten vind ik de cd als geheel wat consistenter aandoen dan Blackfield I, waarbij ik ook vind dat de nummers op Blackfield II gevoelsmatig niet zo héél erg kort duren als sommige op Blackfield I (of lijken de mooiste liedjes gewoon kort...?)
Na dit beperkt aantal luisterbeurten vind ik de cd als geheel wat consistenter aandoen dan Blackfield I, waarbij ik ook vind dat de nummers op Blackfield II gevoelsmatig niet zo héél erg kort duren als sommige op Blackfield I (of lijken de mooiste liedjes gewoon kort...?)
* denotes required fields.