The Slits - Cut (1979)

I Heard It Through The Grapevine is echt een hele fijne cover. Echt harde punk is het niet, het doet me een beetje denken aan dingen als On My Radio van de Selecter.

Is de rest van het album ook zo leuk?

Dat het niet representatief is voor het album zoals ik dat ken geldt voor mij wel heel letterlijk: het staat er niet op! (ik heb de LP, en die stopt bij nummer 10). Ik was ook uiterst verbaasd dat er een mij niet bekende cover was gespot op een van mijn hogere gewaardeerde albums van een nummer dat ik erg goed ken!

Dit album was in die tijd nogal ´gehyped´. Je moest weten wat het was op zijn minst, zo eentje ook waarin over geschreven werd in OOR en er werd later nog veel aan gerefereerd. De stijl van het album zou ik niet direct plaatsen in de Ska. Hoewel ik de associate kan voorstellen vanwege zang en ritmes, hier en daar neigend naar reggae, is het meer punk, maar dan zonder scheurende gitarren. Voor ska is het te ongestructureerd, te onbesuisd. De productie is ook veel rommeliger.

Toch wel een van meest aparte punkalbum dat ik ken. Hoekig, poppy, rauw maar te gelijk ook bijzonder dansbaar. Dat dit maar 21 stemmen heeft...

Mn ma zit nu al een paar dagen te klagen –als ik deze plaat opleg, dat de zang zo vals klinkt.

Ontkennen ga ik niet, het is soms gewoon zo, het valt voornamelijk op in Adventures Close To Home, toch een van de mindere songs op deze plaat. Maar zoals bij vele bands en artiesten is het voor mij het totaalpakket dat mij boeit, ik kan bijvoorbeeld geen plaat goed vinden voor de muziek alleen terwijl de zang me tegenstaat. Het hoort op een of andere manier gewoon bij elkaar.
Zo ook bij deze, deze muziek vereist geen feilloze zang.
Dit komt zo mooi uit bij een nummer als FM (Frequent Mutilation), het klopt gewoon, toch?
De sterkte van dit plaatje ligt in het midden, de eerste 3 songs zijn niet echt onvergetelijk te noemen.
De termen die eerder al gevallen zijn ,hoekig, poppy, rauw, dansbaar, ska en reggae zou ik ook toedichten aan deze plaat. Het klinkt toch apart hoor. Geen punk, daarvoor is het te ‘zacht’. Te weinig ‘ketelmuziek’ zoals mijn ma zou zeggen.

Veel diversiteit hier, zo is Spend (x3) bijna reggae/dub met punk-attitude.
Shoplifting valt met de deur in huis, ’n korte samengebalde song en voor mij het eerste hoogtepunt(je), de gejaagde gitaar, van staccato naar gierend, mooi.
Het volgende meesterwerkje is FM, zoals eerder aangehaald een nummer dat gewoon klopt.
Onmiddellijk hierna het volgende prijsnummer: Newtown. Wat mij betreft de mooiste op dit plaatje.
Als je bij dit nummer niet van hoekigheid qua gitaar kan spreken, dan kan dat nergens.
Meng daarbij die reggae-feel die dit nummer uitstraalt en je krijgt een pareltje..
PingPong Affair daarna doet me niet zoveel. Neen , dan eerder Love and Romance, of hoe je je nieuwe liefde wil schreeuwen van de daken.
Typical Girls is een scherp ska-nummertje maar helaas een beetje te ‘typical’.
De cover van I Heard It Trough The Grapevine is echt een hele fijne cover, mooi gedaan..

Erg verdienstelijk plaatje, niet zo goed als bijv. The Raincoats met het gelijknamige album, toch ga ik ‘m aan de collectie toevoegen als ik de kans krijg, of als ik geld heb...…

Kijk, zit ik altijd zo te mopperen op bonustracks, die de opbouw van albums meestal verpesten of totaal overbodig zijn, en bij The Slits had ik nu eens WEL heel blij geweest met een bonustrack... en die staat er dus niet op. HET Slits-nummer is imo Man next door, dus gauw even pindakazen allemaal, want niet te missen...

Dit album staat nu hier in de spot.

Qua muzikaliteit niet het hoogste, niet het beste maar de drang, de energie maken deze plaat essentieel voor elke non-conformist.

Dat is het nu net hé, het is gewoon zo plezant en tof en anders. Muziek hoeft niet 'mooi' te zijn om ervan te kunnen genieten.

Erg leuke en originele sound. En ik vind het eigenlijk nog knap gemaakt ook. Kan zo even geen gelijk klinkende artiesten bedenken.
Kan er weinig anders over zeggen dan dat dit ook nu nog een enorm verslavende plaat is, echt een fijne ontdekking dit De coolste band op mijn mp3 speler.

Punk? Dit is toch net zo goed reggae, pop, rock, oftewel een mengeling? Dub, lees ik elders ook. Post-punk. En zelfs new wave. Ik ben er niet genoeg in thuis, dus... wie wel en stuurt ff een correctie in?

On topic: zeer leuke plaat (had deze ook al eerder es gehoord), maar niet ik wat ervan verwachtte na wat ik van ze zag ik de docu serie Punk... lekker enthousiast en quasi gek - doet me ergens wel denken aan Talking Heads.
Nog maar een keertje opzetten.
'Man next door' verdient het idd ook om gehoord te worden, maar het beste nummer vind ik het zeker niet, tot zover. Andere bonus track 'I Heard It Through the Grapevine' misschien wel, andere favorieten zijn 'Shoplifting' en 'Typical Girls'. En bonus track 'Love und Romance [Slow Version]' ook de moeite.

Dikke 8.

Wat een album cover, the 70's were wild

Het loont om zo nog eens tussen de album-updates te neuzen, wat een leuke en opmerkelijke ontdekking. Sowieso al een unieke verschijning, want zoveel vrouwelijke artiesten waren er nu ook weer niet actief tijdens die eerste post-punk golf (Als ik zo'n opmerking maak, dan bereid ik me altijd al voor op de wijsneus die mij er even op wijst wat ik allemaal wel niet over het hoofd gezien heb. Maar graag zelfs, post-punks tips ben ik altijd voor in)

Lekker eigenwijs album dit, excentriek gezongen en een mix aan stijlen; wat ZAP! en anders users hierboven ook aangeven, je kan er van alles in ontdekken. Enthousiast, opzwepend, humoristisch en inderdaad die relaxte reggae vibes (geproduceerd door Dennis Bovell lees ik, reggae gitarist die vaak samenwerkte met Fela Kuti en Linton Kwesi Johnson, interessant en mooi uitgepakte keuze!) , maar uit een punk perspectief.

1979 was een goed jaar voor reggae en ska in de witte (kwaliteits)pop. Natuurlijk had voorheen Eric Clapton eraan gesnuffeld met zijn hit I Shot the Sheriff en dan waren daar G.T. Moore and The Reggae Guitars die in 1974 met een titelloos debuut en in 1975 met Reggae Blue hadden bewezen dat Britse pop goed samenging met de muziek uit Jamaica. In 1978 is het The Clash dat Pressure Drop van The Maytalls covert.
In 1979 is de crossover echter compleet. Fischer-Z, Madness, The Police, The Ruts, The Selecter plus The Specials hebben succes en er zijn veel meer namen, zoals valt te ontdekken op de in juli 2024 verschenen compilatie Roots Rock Rebels: When Punk Met Reggae 1975 - 1982.

Extra opvallend waren The Slits, een naam die al enkele jaren rondging en "pas" in september 1979 op elpee debuteerden. Niet alleen opvallend vanwege de hoes - ik zag die in Muziek Expres afgebeeld en mijn prille hormonen werden geactiveerd - maar ook omdat het hier een drietal vrouwen betrof over wie ik las dat hun debuut heel sterk was.
In haar biografie Bekentnisse vertelt Nina Hagen dat ze in 1977 vanuit Hamburg in Londen komt en daar kennismaakt met punk, voor haar een nieuw fenomeen - al leek het qua mode sterk op hetgeen ze in de DDR al kende. Ze ontmoet spoedig de dames van The Slits, waaronder Ariane Forster, dochter van de Duitse Nora Forster die rond diezelfde tijd een relatie kreeg met Johnny Rotten. De groep begon het jaar ervoor als Ariane slechts veertien jaar is en de twee dames ontwikkelen een hechte vriendschap.

Drie jonge talenten met een eigen stijl: 'We are not punks, we are the Slits!" citeert frau Hagen hen. Dat is te horen op Cut, waarop levenslustige reggae wordt gecombineerd met lenige vocale capriolen die vaak meerstemmig zijn. Er is een vliegende start via achtereenvolgens Instant Hit en So Tough. Met Spend, Spend, Spend wordt het langzamer, maar de zanglijnen, het gitaarspel van Viv Albertine en het spel van gastdrummer Budgie (drumster Palmolive is inmiddels vertrokken naar The Raincoats) houden het levendig. In Shoplifting wordt punk benaderd inclusief hoog gekrijs; het zijn de baslijnen van Tessa Pollitt die de reggae-invloeden benadrukken.
Op kant 2 meer fraais, waarbij single Typical Girls, die in oktober '79 niet hoger dan #60 haalde, een dubbele A-kant met de briljante cover Heard It Through the Grapevine vormend. Die is als bonus te vinden op de cd-heruitgave van 2000.

Fris, speels en origineel, nog altijd. Vreemd dat het succes van de groep zo bescheiden bleef; de elpee piekte in dezelfde week als de single, te weten #30.
In '79 debuteerden veel newwavegroepen. Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met deze stroming kwam vanaf The Motels. Volgende halte: Gang of Four.