The Slits - Cut (1979)

1979 was een goed jaar voor reggae en ska in de witte (kwaliteits)pop. Natuurlijk had voorheen Eric Clapton eraan gesnuffeld met zijn hit I Shot the Sheriff en dan waren daar G.T. Moore and The Reggae Guitars die in 1974 met een titelloos debuut en in 1975 met Reggae Blue hadden bewezen dat Britse pop goed samenging met de muziek uit Jamaica. In 1978 is het The Clash dat Pressure Drop van The Maytalls covert.
In 1979 is de crossover echter compleet. Fischer-Z, Madness, The Police, The Ruts, The Selecter plus The Specials hebben succes en er zijn veel meer namen, zoals valt te ontdekken op de in juli 2024 verschenen compilatie Roots Rock Rebels: When Punk Met Reggae 1975 - 1982.

Extra opvallend waren The Slits, een naam die al enkele jaren rondging en "pas" in september 1979 op elpee debuteerden. Niet alleen opvallend vanwege de hoes - ik zag die in Muziek Expres afgebeeld en mijn prille hormonen werden geactiveerd - maar ook omdat het hier een drietal vrouwen betrof over wie ik las dat hun debuut heel sterk was.
In haar biografie Bekentnisse vertelt Nina Hagen dat ze in 1977 vanuit Hamburg in Londen komt en daar kennismaakt met punk, voor haar een nieuw fenomeen - al leek het qua mode sterk op hetgeen ze in de DDR al kende. Ze ontmoet spoedig de dames van The Slits, waaronder Ariane Forster, dochter van de Duitse Nora Forster die rond diezelfde tijd een relatie kreeg met Johnny Rotten. De groep begon het jaar ervoor als Ariane slechts veertien jaar is en de twee dames ontwikkelen een hechte vriendschap.

Drie jonge talenten met een eigen stijl: 'We are not punks, we are the Slits!" citeert frau Hagen hen. Dat is te horen op Cut, waarop levenslustige reggae wordt gecombineerd met lenige vocale capriolen die vaak meerstemmig zijn. Er is een vliegende start via achtereenvolgens Instant Hit en So Tough. Met Spend, Spend, Spend wordt het langzamer, maar de zanglijnen, het gitaarspel van Viv Albertine en het spel van gastdrummer Budgie (drumster Palmolive is inmiddels vertrokken naar The Raincoats) houden het levendig. In Shoplifting wordt punk benaderd inclusief hoog gekrijs; het zijn de baslijnen van Tessa Pollitt die de reggae-invloeden benadrukken.
Op kant 2 meer fraais, waarbij single Typical Girls, die in oktober '79 niet hoger dan #60 haalde, een dubbele A-kant met de briljante cover Heard It Through the Grapevine vormend. Die is als bonus te vinden op de cd-heruitgave van 2000.

Fris, speels en origineel, nog altijd. Vreemd dat het succes van de groep zo bescheiden bleef; de elpee piekte in dezelfde week als de single, te weten #30.
In '79 debuteerden veel newwavegroepen. Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met deze stroming kwam vanaf The Motels. Volgende halte: Gang of Four.