Slayer - Reign in Blood (1986)

Slayer wordt vaak in een adem genoemd met Metallica, Megadeth en Anthrax als The Big Four uit de thrash, maar hun stijl verschilt natuurlijk.

Toen Reign in Blood verscheen waren er ook al Pleasure to Kill van Kreator, To Mega Therion van Celtic Frost en Seven Churches van Possessed. En kort na Reign in Blood kwam Darkness Descends van Dark Angel uit. Ook albums die niet bepaald liefjes klinken.

Slayer onderscheidde zich vooral op dynamisch vlak, door de korte nummers afgekeken van de hardcore scene te combineren met keiharde thrash en dat alles in de beste productie tot dan toe. De korte speelduur op vinyl hielp daar ook bij. Geen enkel ander album knalde zo uit de speakers.

Vandaag ook weer eens met de koptelefoon op. 3 jaar na jouw post heb ik precies hetzelfde gevoel Kronos. Hierna: Pleasure to Kill en dan Darkness Descends. Terug naar Reign in Blood: ik heb laatst de Beastie Boys documentaire op Apple TV gekeken (de moeite waard) en op basis daarvan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de invloed van Rubin op dit album niet onderschat mag worden. Daarnaast was Hannemann natuurlijk op zijn creatieve piek hier.

Hoe groot die invloed van Rubin muzikaal is geweest weet ik niet Zagato. Zowat alle ingrediënten die Slayer hier gebruikt waren in ieder geval reeds aanwezig in de hun bekende muziek scene. Araya verscheen in '83 in het clipje van Institutionalized van Suicidal Tendencies. In de NWoBHM was het vooral de energie en snelheid van punk die het genre nieuw leven inblies, maar begin jaren tachtig kwamen er crossover bands (zoals Suicidal Tendencies, D.R.I., Crumbsuckers, Cro-Mags, Dr. Know) die veel meer naar punk neigden met korte snelle nummers. Op Spreading the Disease van Anthrax en Speak English or Die van S.O.D. deden moshparts dan weer hun intrede. Van alles wat er al was combineerde Slayer het meest duistere, agressiefste en energievolste (dit laatste zowel muzikaal als productioneel) tot een mokerslag waarvan de golven nog altijd blijven uitdeinen.

Ik had het inderdaad niet over de muzikale invloed, die was bij de Beastie Boys ook niet groot. Maar wat in de BB documentaire naar voren komt is dat Rubin in staat was om de band in de juiste richting te duwen en buiten de lijntjes te tekenen. Ik vind de sprong van Hell Awaits naar Reign in Blood dusdanig groot dat ik vermoed dat Rubin's rol groter was dan alleen producer. Ik heb dat al eens eerder op MM geroepen maar daar waren de Slayer adepten het toen niet mee eens. Muzikaal is RiB vooral Hannemann's hoogtepunt, er is maar één nummer waar hij niet bij betrokken is (en Hannemann was een grote punkliefhebber).

Had vandaag eens zin om eens wat oude Slayer Cds uit de kast te halen die er al jaren stonden. Met te beginnen met deze. Ondanks de korte speeltijd ervaar ik de luister sessie toch als aangenaam langer. Leuk detail is dat er ergens in Oors muziekencyclopedie iets stond dat met name het nummer Angel of Death te veel verwijzingen zou hebben naar nazi kamparts Josef Mengele. Waardoor Warner het moederbedrijf van Def Jam aanvankelijk weigerde de plaat in de EU uit te brengen. Al kan ik niet echt een verwijzing vinden hierna als ik dat nummer hoor, maar dat zal wel aan mij liggen. Ander detail wat mij nu pas opgevallen is dat de CD bij sommige spelers in de eerste seconde wel eens kan haperen waardoor het eerste stukje gemist kan worden. Schijnt hoofdzakelijk voor te komen bij de oudere Def Jam Cds die zo rond 1987 zijn uitgebracht. met matrixnummers die beginnen met 1 24131-2 RE-1

Mijn exemplaar hapert op mijn drie gewone Cd spelers niet, alleen op een kleine draagbare budget speler doet deze fout zich voor.

Dit vond ik op internet over dit afspeelprobleem.

''This is the "non RE-1" pressing which has slight differences in audio (slightly quieter, slightly less bass) and a pressing error that causes many players (both software and hardware) to skip the first second of audio on track one.''

Terugkomend op de muziek, in slecht minder dan 30 minuten krijg je als luisteraar het gevoel dat je een grote brok trash krijg te verwerken door je oren heen en met als ultieme afsluiter Raining Blood.

Intussen las ik ook ergens dat de muzikanten inmiddels ook al rond mijn eigen leeftijd zijn, maar zo voel ik mij nog niet. Maar gelukkig is mijn haar nog net zo lang als 25 jaar geleden en geniet ik momenteel bij het typen van dit bericht nog steeds van hun muzikale werk.

Klassieker score 4,5

De eerste verwijzing is de songtitel....
bron: wikipedia

Bedankt, weer wat geleerd en las ook op Wiki dat ze in 2019 voor de laatste keren opgetreden hadden. Aan hun kracht en motivatie lag het niet, heb ze ergens in de jaren '80 live mogen zien op Dynamo open Air en nog eens in de jaren '90 in de Doelen in Rotterdam.

Het metal goud hadden ze naar mijn gevoel al in de periode 1983-1990 binnengehaald. Alles wat ze daarna maakten komt niet meer in de buurt hiervan ondanks dat er degelijke productieteams achter zaten. Vooral de combinatie van punk gemengd met metal kon mij niet echt bekoren.
Het live album uit 1991 beschouw ik dan ook als een soort live verzamelaar waarmee ze een periode wilde afsluiten.

Tussenstand:

Reign in Blood
Hell Awaits
Show No Mercy
South of Heaven
Seasons in the Abyss

nu wil ik niet direct de eigenwijze purist uit hangen maar ik heb een tik met data en jaartallen.
Slayer heeft alleen in 1996 (heb ik op moeten zoeken, ik dacht 1994) en 2004 (was ik bij) op Dynamo Open Air gestaan. En in 1994 in Ahoy met Machine Head in het voorprogramma (ik kan me namelijk nog herinneren dat ik heel erg boos was daar daar als puber niet naar toe mocht van mijn ouders)

Slayer trad in de jaren 80 natuurlijk wel op ín Dynamo in Eindhoven.

Twee keer in 1985.

Dat klopt, maar niet op Dynamo open air. Er is zelf een redelijk goede video registratie van één van de optredens in Dynamo.

Slayer - Live at the Dynamo 1985 (Full Concert) - YouTube

Na 10 seconden afscheid genomen van dit album. Naar EH en aan de hartmonitor...

Oei.

Dat is toch gewoon top 2000 muziek, die openingstrack? Daarna wordt het pas echt leuk met Piece by Piece (mijn Slayer favoriet) en een overtreffende snelheidstrap in Necrophobic. Altar of Sacrifice vind ik een klassieker en Jesus Saves een van de minderen. Zijn niet de meest originele riffs waarmee men daar op de proppen komt. Die andere minderen (voor zover je daar met een 5* rating van kan spreken) zijn Reborn en Epidemic. De jaren van uitleven en uitrazen op Reign in Blood liggen al lang achter mij. Toch kan ik van de meeste nummers moeiteloos iets van de teksten citeren.

Herkenbaar Jeve, mijn cardioloog heeft mij ook sterk ontraden om naar "Reign in Blood" te luisteren. Doe ik dat toch dan is dat geheel voor eigen risico...

Sommigen reageren ook zo op Deep Purple. Niet alle ouderlingen kunnen mee met de nieuwe tijd. Dat is altijd zo geweest.

Dat zou kunnen Kronos. Toen "Reign in Blood" in 1986 uitkwam waarschuwde mijn oorarts mij als bijna dertig jarige man voor een gehoor beschadiging indien ik dat album zou gaan beluisteren. Nu, 35 jaar later, waarschuwt mijn hartspecialist mij voor een hartinfarct indien ik mij laat bombarderen door die takkeherrie van Slayer.
Alle medisch specialisten hebben mij echter altijd voorgespiegeld dat je zonder risico naar de beste rockband allertijden kunt luisteren. Als 16 jarige maar ook als je tegen de gezegende leeftijd van 90 jaar oud loopt. Dat is nou het verschil tussen Slayer en Deep Purple.
Ben ik met mijn 63 jaar een ouwe vent? Jij zegt het Kronos. Zit ik daarmee? Nou nee.

Of je nog jong van hart en geest bent, daar gaat het om.

Het schijnen trouwens niet de metal of hardrockplaten te zijn die dodelijk voor de oren zijn, maar doodgewone pop-platen (zoek maar eens op loudnesswar). De kidz worden dus niet doof van metal maar van Britney Swift en Bublé Whatshisname etc.

Ja, Slayer is hard en er is weinig ruimte voor rust, zelfde geldt voor veel metal-acts. Maar dat is waar metal ook wel om draait, vooral de wat kortere thrash-platen. Maar het is allang niet meer grappig om grappig te doen over metalplaten.

Net als die mensen die zeggen: "ik houd niet van metal, want de zang is gromgromgrom *maakt gromgeluiden*", waarmee ze waarschijnlijk deathmetal bedoelen en gemakshalve alle metal omdopen tot deathmetal.

Als je niet van metal houdt (of hiphop of noise of wat dan ook), ga dan niet zitten ginnegappen bij die platen, om je goede smaak te etaleren.

Slayer is toevallig wel één van de hoogaangeschreven thrashmetalbands en van grote invloed geweest om extreme metal zoals deathmetal. Dat doe je niet even af met wat jolig gedoe. Wanneer je verstand hebt van metal, kom dan nog maar eens terug, dan kunnen we kijken met elkaar wat nu wél en wat nu géén goede metalplaat is.

Volgens mij is trouwens AC/DC luisteren net zo slecht voor je oren als Slayer.

Vind je het heel erg als ik de uitnodiging afsla Mssr Renard? Ik heb inderdaad geen verstand van en/of affiniteit met metal.
Kennelijk is "Reign in Blood" een favoriet album van je. Ik zou zeggen: geniet er vooral van. Je boodschap is duidelijk, ik zal geen berichten meer plaatsen bij dit of andere albums van Slayer.
(tussen haakjes: ik vraag me wel af wat bijvoorbeeld Gregg en Duane Allman van "Reign in Blood" zouden vinden...)

Dat gegil van speenvarken Ian Gillan is schadelijk voor lichaam en geest en natuurlijk is Slayer niets anders dan Deep Purple op 78 toeren. ‍♂️

Uiteraard moet iedereen alles kunnen zeggen bij welk album of artiest dan ook, daar is een forum voor.

Uiteraard moet iedereen van alles kunnen zeggen op een forum. Maar iedereen moet dan ook tegengas kunnen verwachten.

Ik vraag me niet af wat Gregg of Duane van Slayer vinden.

Ik snap wel een beetje wat Hans Brouwer bedoeld, hij vind dit vooral muziek voor de jeugd, en daar zit ook wel wat in, want je krijgt er wel een kick en energie van. Ik kan mij ook niet voorstellen dat je boven je 60ste nog bij een album als dit zou instappen of er uberhaupt in geinteresseerd zou zijn. Ik zet deze 2x keer per jaar op, en krijg er op mijn bijna 52ste nog altijd een enorme kick van!

Ik ben ook geen Slayer fan van het eerste uur! Qua leeftijd zou ik dat natuurlijk wel kunnen zijn, maar vind deze plaat en de live plaat Decade To Agression mooi zat. Als ik het opzet ben ik daarvoor in de stemming en vind ik het helemaal geweldig, maar leg het ook zo weer een halfjaar of een jaar aan de kant. Het is natuurlijk snoeihard en supersnel gespeeld, en kan me voorstellen dat sommigen het als een chaotische brei van geluid vinden klinken, zoiets had ik ooit ook met deze en met name die live plaat. Nee dan zet ik Iron Maiden of b.v AC/DC een stuk vaker op, en dan met name Maiden luister ik de afgelopen 3 maand weer erg veel.

Ik snap Hans ook wel, want ik heb dat met Sex Pistols, Guns n Roses, Metallica, Nirvana en Radiohead. Ik snap de importantie en dat het movers and shakers zijn, maar goed vind ik genoemde bands niet.

Slayer was ook zo een mover shaker en grondlegger van extreme metal, maar echt goed zijn ze nou ook weer niet.

Ik zie jou vooral als een Allman Brothers band liefhebber, en nog meer southern blues rock bands. Heb in dat genre al veel aan jouw tips gehad en daardoor een aantal mooie albums leren ontdekken. Met name Molly Hatchet en Highwaysong live van Blackfoot. Maar goed we dwalen af. Dit is toch echt wel de trendsetter geweest in dit genre en daarom alleen al DE klassieker in dit genre. Heb hier hetzelfde mee als met Motorhead, leuk voor af en toe, maar vanwege het voor mijn gevoel weinige afwisseling ook weer dat je er snel klaar mee bent! Ik geef de 5* vooral vanwege mijn beleving als ik er zin in heb, en beter dan deze plaat in dit genre vind je ze niet, daarom is de iconische status ook al een volle mep waard vind ik

Reign in Blood heeft mij nooit zo kunnen boeien. Niet dat het slecht is, zeker niet maar in mijn beleving vind ik Slayer boeiender als het tempo wordt teruggeschroefd en er wat meer ruimte komt voor details. South of Heaven en Seasons In The Abyss; platen waar de band wat mij betreft hun hoogtepunt bereikte. De snelheid ging omlaag en de heren gingen zich (als zoveel Trash bands eind jaren 80 meer richten op 'groove'). Reign in Blood; een half uurtje agressie waar de solo's en riffs elkaar in rap tempo opvolgen, maar de snelheid en het gehakketak kan mij niet echt bekoren. Necrophobic, Altar of Sacrifice, Jesus Saves ik kan er weinig mee, de staccato zanglijnen van Araya passen er wonderwel bij, maar het blijft echter afstandelijk voor mij. Dat doet niets af aan het feit dat ik mij kan voorstellen dat Slayer fans dit een prima plaat vinden. Beste song; het titelnummer; de heerlijke groove, het beukende drumwerk, de spuwende frases van Araya in het refrein, zo blief ik ze graag. Kortom; geen plaat die ik vaak opzet, vermoeiend en voor mijn gevoel weinig afwisselend. Dat de twee platen die hierna uitkwamen wat snelheid en wellicht agressie ontbeerden die de fans van het eerste uur juist zo konden appreciëren snap ik ook wel weer.

Dat zullen inderdaad 'Trash bands' (sic) geweest zijn, maar Slayer is een thrash band. In die tijd noemden we gitaarrifs met groove nog mosh parts en die staan er staan er genoeg op dit album. Tussen het snelle gehakketak door, dat vol detail zit. Moet je wel goed opletten, want het gaat snel.