Judas Priest - Painkiller (1990)

Twaalfde studioalbum van Judas Priest, het eerste met de nieuwe drummer Scott Travis (daar later meer over) en voorlopig de laatste met Halford.

Ik zou het kunnen hebben subtiele sfeerdingetjes zoals het klokgelui aan het begin van ‘A Touch of Evil’ of het onweer voorafgaand aan ‘Night Crawler’. Of over het ziedende drumwerk van de heer Travis, die vorige drummer Dave Holland meer dan adequaat vervangt; hoogtepunt is natuurlijk de geweldige intro van het titelnummer.

Dan zijn er de alles omver blazende vocalen van Rob Halford, die zelden zo goed bij stem was. Ongehoord op welke grote hoogtes hij zich begeeft in bijvoorbeeld ‘Painkiller’. Hoogtepunt van Halfords zang is het a capella gegilde ‘You’re possessing me’ uit ‘A Touch of Evil’, dat me de rillingen langs de rug bezorgt. Op dit nummer wordt ook eenmalig subtiel gebruik gemaakt van toetsen, die precies in het totaalplaatje van het album passen. En dat tussenstuk voor het laatste refrein van ‘Night Crawler’, met de voorgedragen in plaats van gezongen tekst, ook zoiets moois.

Maar daar ga ik het niet over hebben, want: De gitaartandem Glenn Tipton/K.K. Downing steelt hier de show. Zij slagen er in werkelijk ieder nummer in een waar gitaarspektakel om te zetten door verwoede duels op de geliefde snaarinstrumenten uit te vechten. Zo worden minder interessante nummers als het ballad-achtige ‘Living Bad Dreams’ (wat kennelijk een bonustrack is die later is toegevoegd) toch nog goed.

Op ‘Metal Meltdown’, mijn favoriete Priestsong, komen alle facetten die dit album zo sterk maken perfect samen. Het begint al met heerlijke gitaarsolo’s, die daarna overgaan in een sterke riff met geweldige hoge vocalen. Het refrein zingt Halford een stuk lager, waardoor het veel ‘bruter’ overkomt dan wanneer hij het op dezelfde hoogte als de coupletten had ingezongen. En dan moet de ziedende solo nog komen.

‘Painkiller’ is misschien niet typisch Priest (veel meer speed metal dan de oorspronkelijke heavy metal), maar is na het matige ‘Ram it Down’ (en ‘Turbo’) een geweldige comeback en hoogstwaarschijnlijk de beste studioplaat van de mannen.

Een Meesterwerk.

Kijk gewoon alleen al naar de cover... het is een f*ing RoboCop-achtige stalen robot met ijzeren vleugels die een Harley berijdt, en die Harley heeft dan ook nog eens een drakenkop als stuur en draaischijven als wielen. Hoe episch kan je het hebben? Nu zijn de verwachtingen wel heel erg groot.

En die komen grotendeels wel uit, vooral de eerste 3 nummers zijn niet minder dan geniaal, voor de rest loopt dit album heerlijk. Ik weet niet wat Halford heeft genomen tijdens de opnamesessies voor dit album, maar zijn stem klinkt satanisch, krankzinnig en zo scherp als de wielen van de motor op de hoes.

Mijn favoriete moment is het begin van 'All Guns Blazing', met de a cappella noten van Halford die je raken tot in de diepste krochten van je ziel. Geniaal, meer valt er niet te zeggen. 'Hell Patrol' is dan wel m'n favoriete nummer van het album, buiten natuurlijk het titelnummer die niet echt overtroffen kan worden, en die ook waarschijnlijk wel de favoriet van iedereen is. Zo goed is dit nummer. En zo goed is die drummer! (de drums op dit album zijn echt waanzinnig).

Ik moet Screaming For Vengeance, Defenders Of The Faith en Sad Wings of Destiny nog in hun geheel beluisteren, maar dit zou zomaar eens het allerbeste Judas Priest-album kunnen zijn. Op mijn kopie staat het bonusnummer 'Living Bad Dreams', maar laat die aub links liggen. Hier klinkt de stem van Rob dan weer tenenkrommend. Voor de rest is dit een 90's klassieker.

Ik ga afronden met het eerder vermelde a cappella stuk uit 'All Guns Blazing':

Twisting the strangle grip
Won't give no mercy
Feeling those tendons rip
Torn up and mean

Wat een ongelooflijk lekker plaat blijft 'Painkiller' en ik denk (want ik heb nog wel een paar albums te gaan in mijn marathon) dat dit sowieso het beste album van de heren bij Judas Priest is en, de laatste voor de tijdelijke stop van Rob Halford, en hij haalt alles uit de kast om nog een laatste goeie plaat neer te zetten en dat is hem aardig gelukt.

Ik denk toch wel dat 'Painkiller' het beste is omdat alles zo lekker op elkaar aan sluit, alle nummers rammen door, zijn keihard en heerlijk gemaakt. De riffs en de solo's zijn meesterlijk, zeker de ongeveer 2 minuten durende solo bij het titel nummer Painkiller is gewoon geweldig, en die toon van Halford blijft verrukkelijk in dit nummer.Voor de rest kent het album eigenlijk alleen maar goeie songs, ze halen voor mij niet meer het niveau wat het titelplaat er uit laat schieten maar het nummer 'Night Crawler' komt wel verdomd dichtbij want wat is deze plaat ook heerlijk. En inderdaad, met ‘Battle hymn' die vervolgens aansluit op 'One Shot at Glory’ is de toon gezet en hebben we de hoogtepunten gehad van de Judas Priest carrière.

Ik denk dat Judas Priest met het album 'Painkiller' er zo'n beetje alles wel heeft uitgeperst en het blijft in mijn ogen sowieso één van de beste albums in de metal scéne en waarschijnlijk de beste van deze groep. En het is gelijk een binnenkomer voor de nieuwe drummer 'Scott Travis'.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Ram It Down

Painkiller is begrijpelijk een favoriet bij heel veel fans aangezien Judas Priest hier voor het eerst echt de concurrentie het nakijken geeft als het aankomt op hardheid. Saxon en Iron Maiden (waarvan laatstgenoemde Priest voor mijn gevoel toch altijd het nakijken heeft gegeven als het op kwaliteit aankomt) zijn nog nooit zo 'klap op je muil!'-heavy geweest.

Maar... het album is voor mij vooral oppervlakkig gezien goed omdat het hard is. De productie en over the top stevige productie ergeren me op de lange duur zelfs behoorlijk. Dat Scott Travis een begenadigd drummer is die vooral de titeltrack naar grote hoogtes rost, moge duidelijk zijn, maar hij slaat ook alle nuance uit het album. De dubbele bas overheerst op praktisch ieder nummer en de harde klappen verdringen enige vorm van subtiliteit. Resultaat: Painkiller is een vermoeiend album om te luisteren. Een song als Hell Patrol is niet slecht, maar stiekem helemaal niet zo heavy als je zou denken. Je merkt het echter bijna niet, omdat de drums een muur van geluid eroverheen gooien die iedere twijfel er wel uit slaat.

Nu staan er wel degelijk een aantal hele toffe songs op het album. De titeltrack is metal in the flesh, daar is geen twijfel over mogelijk. All Guns Blazing , Between The Hammer & The Anvil en A Touch Of Evil zijn ook absoluut gave tracks die (ondanks de drumsound) graag gehoord mogen worden. Halford klinkt bezeten en gilt hier met gemak de klonen naar huis en is op een song als A Touch Of Evil naargeestig in de beste King Diamond traditie. Over de solo's ben ik wat gemengd qua gevoelens. Soms fantastisch, maar soms overstuurd chaotisch en daarmee niet mooi meer. Ik heb Tipton en Downing altijd hoog zitten als het aankomt op techniek en melodie combineren, maar op het moment dat zij meegaan in het 'hard harder hardst'-principe, haal ik er ook weinig plezier meer uit.

Ik snap de positieve reacties en zal ook nooit zeggen dat Painkiller een slecht of overschat album is. Ik vind het gewoon door de productie absoluut niet fijn en vooral vermoeiend om te beluisteren. Heavy is niet alleen hard, heavy is op zijn zwaarste als het mooi afgewisseld wordt met zacht. En zacht komt op dit album bijna niet voor, waardoor voor mij de impact echt verloren gaat.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Painkiller
9. British Steel
10. Rocka Rolla
11. Killing Machine
12. Point Of Entry

Leuk album! Lekker fel en energiek en... verder niet zoveel eigenlijk. Het mag duidelijk zijn dat Judas Priest hier profiteert van een nieuwe drummer die zichzelf wil bewijzen. Vooral de titeltrack is weergaloos ingespeeld, maar daarna begint de constante dubbele bass al vrij snel te vervelen. Verder is de productie voller en zingt Halford feller dan we van hem gewend zijn. Het is alsof iedereen na Ram It Down de band gesmeekt heeft om meer hardere en snellere tracks, zoals het nummer Ram It Down. Nightcrawler en A Touch Of Evil vind ik nog best goed, maar de rest is me eigenlijk gewoon te simpel. De productie krikt dat niveau nog iets omhoog, maar dichter bij de jubelstatus kan ik niet komen.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Killing Machine
12. Point Of Entry

Ik viel daarnet toch eventjes van mijn stoel toen ik zag dat Painkiller uit 1990 is, ik had dit eigenlijk heel wat ouder geschat. Niet dat het verouderd klinkt, eerder gewoon dat ik dacht dat de glorieperiode van Judas Priest meer in de jaren '70 a jaren '80 lag. Het maakt verder gelukkig niets uit aan het feit wat voor een geweldig album dit is. Het was indertijd mijn eerste Priest plaat die ik luisterde en ik had het gevoel dat ik meteen de hoofdvogel in hun carrière had afgeschoten. Albums als British Steel en Defenders of the Faith trek ik heel wat minder, maar op Painkiller is bitter weinig op aan te merken. De titeltrack is legendarisch door die strot van Halford (dat viel toen op Graspop 2008 wel lelijk tegen) maar ook nummers als Hell Patrol en Leather Rebel zijn geweldig te noemen. Merkwaardig genoeg staat één van mijn favoriete tracks niet op het initiële album. Living Bad Dreams werd wel opgenomen tijdens de sessies die uiteindelijk tot het album zouden leiden, maar werd om een mij onduidelijke reden geskipt. Gelukkig dat het nummer werd toegevoegd aan de remaster van 2001, die live versie van Leather Rebel daarentegen vind ik een beetje nutteloos. Dat komt ook wel een beetje omdat ik het sowieso vrij nietszeggend vind om één live nummer als extra toe te voegen.

Hieronder diverse citaatjes, op originele invalshoeken zal ik niet worden betrapt.

Met als kennismaking in 1980 beukers Steeler en Rapid Fire van mijn instapplaat British Steel, was ook ik meer dan blij verrast met de titelsong van Painkiller die MTV ons toonde in tv-show Headbangers Ball. Dat Scott Travis de overigen een schop onder de bips gaf was nodig geweest. Het bleek effectief. Dat deze drummer een mens was in plaats van de drumcomputer op de voorganger, bewees de meerwaarde daarvan.
Zoals RuudC optekende: "Het is alsof iedereen na Ram It Down de band gesmeekt heeft om meer hardere en snellere tracks".
Hierboven vinden sommigen het de beste Judas Priest ooit, anderen zijn iets minder positief. lennert noteerde: "De dubbele bas overheerst op praktisch ieder nummer en de harde klappen verdringen enige vorm van subtiliteit. Resultaat: Painkiller is een vermoeiend album om te luisteren."

Ik heb he-le-maal niets met de meezing- en hairmetalkant van de groep, die in de jaren '80 op ieder album wel ergens opdook in de vorm van popachtige melodieën. Die ontbreekt hier geheel, de eerste winst is een feit.
Halford zoekt vaker de grenzen van zijn toch al niet misselijke stem op en Tipton en Downing gaan mee in alle nieuwe energie. Zoals Dirkrocker opmerkte: "Wat ik hier hoorde was geen heavy metal meer, gewoon speed metal." De tweede winst is daarmee binnen.
Vond ik de productie van de voorganger soms te schel, ondanks dat dit album om energie draait klinkt de boel zoals BlauweVla meldde: "Keihard droog drumwerk met evenzo droge gitaarmuren die strijden om de frontpositie.". Met dank aan Chris Tsangarides is de derde winst binnen.

Hierna viel de groep stil. Het zou zeven jaar duren voordat opvolger Jugulator verscheen met Tim Owens als zanger. Alhoewel in 1990 opgenomen en verschenen, vormt dit album daarom voor mij het uitroepteken achter de jaren '80 van Judas Priest.
In mijn beleving: met British Steel betrad de groep dat decennium met muziek die deels aansloot bij de New wave of British heavy metal én bij de nieuwe muzieksmaak die ik inmiddels omarmde. Knallend gingen ze de jaren '80 uit met hun versie van de heftiger metalstijlen die later in het decennium waren ontstaan.
Dat ik geen vijf sterren geef, is omdat ook ik een eenvormigheid beleef. Harde metal kan ook langzaam en log zijn immers, nog een nummer als A Touch of Evil had niet misstaan en de variatie vergroot.
Favorieten naast het titelnummer: Night Crawler met zijn ingetogen middendeel dat zo mooi contrasteert en Battle Hymn / One Shot at Glory, met die heerlijke beginklanken en vervolgens lekkere riff.