Judas Priest - Painkiller (1990)

Ik heb een zeventje over voor deze klassieker.

Als de eerste kreten zich voordoen op het album ben ik bang dat dit een geluidsopname van een willekeurige verkrachting met wat gitaren er doorheen gaat worden, maar gelukkig wisselt Halford nog een beetje af. De composities zijn een tikkeltje eenvoudig en soms pakt dat goed uit zoals op de nummers Metal Meltdown en Nightcrawler. De andere nummers doen me jammer genoeg niet veel, Leather Rebel vond ik ook nog wel wat hebben.

Bij Priest gaat het voornamelijk om de gitaarduels/riffs en die zijn wel meer dan een 7 waard, mijns inziens.
Evenals het drumwerk van Scott Travis....

Zang van Halford is vaak een pijnpunt voor mij. Maar hier dus niet, blijkbaar.

Ja, ze kunnen zeker spelen hoor. De riffs komen toch niet helemaal aan. Het is anders dan bij pakweg Romeo van Symphony X. (Totaal andere band overigens.) Ik ga ook wel voor een beetje opbouw en melodie en de terughoudendheid daarvan weten de riffs niet altijd goed te maken.

Ik ga wel nog wat ouder werk van ze proberen.

De duels die de heren Tipton en Downing op Painkiller uitvechten, behoren tot de besten die het koppel ooit uitvochten. De riffs vind ik wat meer van ondergeschikt belang. Waar het mij naast die duels bij Priest om gaat, zijn juist die relatief eenvoudige liedjes waarin de archetypische hardrock/metal ziel besloten ligt. Nummers als Night Crawler en Between The Hammer & The Anvil hebben toch een geweldige opbouw. Eenvoudig maar doeltreffend. Om over het gierende titelnummer en het gitaarpornovehikel Metal Meltdown maar te zwijgen.
Het andere belangrijke kenmerk van Priest is de knipoog naar de radiovriendelijke hardrock. Die is volledig afwezig op Painkiller. Wellicht dat het album juist daarom zo'n impact veroorzaakte. Ze traden toen op met Annihilator en Pantera. Geweldige avond was dat.

briljant!!!

Geniaal album van Priest.
Halford heeft een strot waar je U tegen zegt, en het gitaar- en drumwerk laat ook niet te wensen over.
Het briljante titelnummer is wat mij betrefd het hoogtepunt, het album zakt echter niet in.

Toppers zijn wat mij betrefd: Leather Rebel, Hellpatrol en Metal Meltdown.

4,5*

Geen Night Crawler bij je favo's Jasperge?

Prima album weliswaar, maar HET beste album waar alles op en aan zit is inmijn ogen toch "Unleashed in the East" . Een prima heavy metal live album waar de stukken vanaf vliegen

Mijn metalfase is weliswaar al enige tijd grotendeels voorbij, maar er zijn een aantal platen waar ik toch steeds naar blijf terugkeren. Zo ook deze Painkiller, met voorsprong Judas Priest's beste album. Nooit eerder klonk de groep zo snoeihard en dreigend, noch waren de composities zo strak als op deze klassieker, die feitelijk een aaneenschakeling van hoogtepunten is. Ik kan even goed gewoon de tracklist afgaan om mijn favorieten op te noemen. Een zéér welverdiende 4,5.

Het valt me trouwens net op dat 1990 een uitstekend jaar was voor liefhebbers van de hardere rock en de heavy metal: Judas Priest, Megadeth en Slayer brachten elk hun (naar mijn mening) beste plaat uit in hetzelfde jaar!

Bijna geheel met je eens, maar Painkiller is bij mij een twijfelgeval omtrent de beste en dat komt vooral door Halford, maar dat is persoonlijk. Op zich is het een dijk van een album en 1990 vind ik ook een topjaar in de metal (bijv. ook nog de albums Act III, Cowboys From Hell en misschien vergeet ik er nog enkele zo snel).

SNOEI!!!! harde metal. En ik vind het mooi.

De vocalen van dhr. Halford zijn misschien niet door iedereen geliefd, ik vind ze geweldig.

het hardste en het beste album van judas priest gewoon beuke met die hap
rob zijn zang doet me veel denken aan zijn latere fight war of words album
vooral het nummer into the pit

Wat een heerlijke plaat blijft dit toch. Echt zo'n plaat waarbij alles klopt. De songs, de productie, het moment van release, het artwork enz enz...

Helaas bleek het na twee mindere platen wel de zwanenzang van dit metal instituut!

Voor Priest (voorlopig) de zwanenzang. Rob Halford maakte een doorstart met Fight en bracht in '93 het fantastische War of Words uit. Overigens vind ik Turbo geen mindere plaat van Priest maar een zeer geslaagd album.

Turbo vond ik een afknapper. Enkele maanden geleden nog gedraaid en ook toen weer dat gevoel. Alleen het titelnummer is erg gaaf.

Echt stom dat Priest en andere vuistpompende metal mij eerder doen rillen van afkeer dan van pret.

Maiden, Riot, Saxon, Manowar, Priest, Rainbow, Hammerfall etc. Ik kan er allemaal niet zo veel mee.

Maar de gitaarsolo's zijn vaak wel erg lekker. Het mooie aan de Priest op deze plaat, is dat ze meer naar thrash neigen dan ooit tevoren. Met Ripper Owens zouden ze zelfs nog meer naar thrash neigen.

Daarom is dit de enige plaat van Priest en Halford die ik trek. Ik ga ook de andere platen niet afzeiken, want die zijn ongetwijfeld goed, maar ik ben niet bij machte, die een gedegen oordeel te geven.

Angel Of Retribution mag er anders ook wel zijn.

Ik kijk er van op dat je Turbo niet goed vind Ozric! Geweldig album die wat mij betreft prima in het rijtje klassiekers past die ze in de jaren 80 gemaakt hebben. Enkel Ram it down vind ik wat minder. Deze Painkiller vind ik eerlijk gezegd nogal afwijken van eerder Priest materiaal. Dit gaat, zoals Ozric terecht zegt, meer richting thrash. Komt met name door de destijds nieuwe drummer Scott Travis als je het mij vraagt. Die zorgde met zijn double bass werk voor een behoorlijk 'schop onder je hol' effect op dit album.

Alleen het titelnummer vind ik wat meer naar thrash neigen. De rest ligt meer in lijn met het vroegere stevige werk, zoals Freewheel Burning, Riding on the Wind, Screaming for Vengeance, Rapid Fire. Het verschil met vroegere albums is dat op Painkiller iets meer diezelfde stijl wordt aangehouden over het hele album. Nummers als One Shot at Glory, Nightcrawler, A Touch of Evil... hebben niks met thrash te maken maar zijn gewoon op en top Priest en hadden makkelijk op Defenders of the Faith kunnen staan, om maar een album te noemen.

Turbo en Angel of Retribution... I will check them out !

Turbo vind ik ook erg goed. Typische stadionplaat. Moet je van houden.

Overigens is het hoesje geairbrushed door Mark Wilkinson, bekend van Marillion en Fish.
Een erg andere stijl, moet ik zeggen.

Ja, klopt. Hij maakte ook Nostradamus en de Wicker Man single van Iron Maiden. Ik vind zijn werk voor Marillion veel beter. Maar dit past weer iets beter bij de inhoud.

Prisoners in paradise van Europe heeft hij ook gedaan. Zeer mooie hoes vind ik. Beter dan de meeste nummers die erop staan in ieder geval

Mooi cover of niet, dit is voor mij zo'n plaat waar op alles lijkt te kloppen. Alles wat ik aan metal mooi vind staat erop, goede riffs, vette productie een hoop dubbullu bees gebater, een lekkere strot. Ik kan persoonlijk geen enkel negatief punt over deze plaat bedenken. Daarom was vier ster een beetje mager, gewoon de volle mep geven.
En een plaat die ik al sinds de release in 1990 geregeld draai hoort gewoon in Eddie's top tien thuis! (toen was ik net twaalf en was dit één van mijn allereerste echte metal platen, geleend van de plaatselijke bieb omdat het hoesje er zo gaaf uit zag )

Toch weer die hoes hè...

Gestolen van Meatloaf....

Twaalfde studioalbum van Judas Priest, het eerste met de nieuwe drummer Scott Travis (daar later meer over) en voorlopig de laatste met Halford.

Ik zou het kunnen hebben subtiele sfeerdingetjes zoals het klokgelui aan het begin van ‘A Touch of Evil’ of het onweer voorafgaand aan ‘Night Crawler’. Of over het ziedende drumwerk van de heer Travis, die vorige drummer Dave Holland meer dan adequaat vervangt; hoogtepunt is natuurlijk de geweldige intro van het titelnummer.

Dan zijn er de alles omver blazende vocalen van Rob Halford, die zelden zo goed bij stem was. Ongehoord op welke grote hoogtes hij zich begeeft in bijvoorbeeld ‘Painkiller’. Hoogtepunt van Halfords zang is het a capella gegilde ‘You’re possessing me’ uit ‘A Touch of Evil’, dat me de rillingen langs de rug bezorgt. Op dit nummer wordt ook eenmalig subtiel gebruik gemaakt van toetsen, die precies in het totaalplaatje van het album passen. En dat tussenstuk voor het laatste refrein van ‘Night Crawler’, met de voorgedragen in plaats van gezongen tekst, ook zoiets moois.

Maar daar ga ik het niet over hebben, want: De gitaartandem Glenn Tipton/K.K. Downing steelt hier de show. Zij slagen er in werkelijk ieder nummer in een waar gitaarspektakel om te zetten door verwoede duels op de geliefde snaarinstrumenten uit te vechten. Zo worden minder interessante nummers als het ballad-achtige ‘Living Bad Dreams’ (wat kennelijk een bonustrack is die later is toegevoegd) toch nog goed.

Op ‘Metal Meltdown’, mijn favoriete Priestsong, komen alle facetten die dit album zo sterk maken perfect samen. Het begint al met heerlijke gitaarsolo’s, die daarna overgaan in een sterke riff met geweldige hoge vocalen. Het refrein zingt Halford een stuk lager, waardoor het veel ‘bruter’ overkomt dan wanneer hij het op dezelfde hoogte als de coupletten had ingezongen. En dan moet de ziedende solo nog komen.

‘Painkiller’ is misschien niet typisch Priest (veel meer speed metal dan de oorspronkelijke heavy metal), maar is na het matige ‘Ram it Down’ (en ‘Turbo’) een geweldige comeback en hoogstwaarschijnlijk de beste studioplaat van de mannen.

Een Meesterwerk.

Ik ben het met elke letter eens.

Behalve dan dat Ram It Down en Turbo matig zijn.

Living Bad Dreams is inderdaad een bonustrack. Toegevoegd aan de remaster uit 2001.

Ik zal Ram it Down en Turbo nog eens aan een (her)beluistering onderwerpen. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik Turbo sowieso nog niet helemaal ken, dat die matig zou zijn baseerde ik vooral op de algemene waardering (bijvoorbeeld hier op MuMe).