Opeth - Damnation (2003)

Voor veel luisteraars was dit het enige album van Opeth dat binnen hun smaak viel. Bij mij duurde het juist lang voordat ik er mee weg was. Intussen vind ik het een mooi album. De emotie is er wel maar zit onderhuids.

Geen woord aan toe te voegen, helemaal mee eens.

Dit album heeft me ook wat tijd gekost om het te waarderen zoals ik het nu doe. Ik denk dat volwassenheid hier veel mee heeft te maken. Waar ik vroeger meestal naar Opeth greep om de harde stukken hun werk te laten doen, geniet ik nu minstens evenveel van hun zachte.

Waar ik in muziek altijd van blij word, is als het een emotie losmaakt. Waardoor ik het dan als ik die emotie voel, graag naar die albums luister.

Bij Damnation is die emotie eenzaamheid. Vorige maand tijdens de warme dagen kon ik niet in bed slapen. Wat een hitte! Dus dan maar partnerloos in de zetel beneden. En omdat ik toen nog steeds de slaap niet kon vatten, zette ik in een opwelling en nood aan wat rustige muziek Damnation op. Eigenlijk was een andere grote reden ook dat het duo Deliverance & Damnation op vinyl eindelijk mijn kant op kwam. Opeth collectie op vinyl is nu eindelijk volledig!

Wat dit album allemaal losmaakte op dat moment, ik ben er nog altijd niet helemaal uit. Ik hoorde prachtige muziek waarvan ik me weinig kon herinneren, die me echt alleen deed voelen. Niet als een slechte emotie, integendeel. Met m'n ogen dicht de soms keihard aankomende zachtheid en dreiging verwelkomen en het over me heen laten gaan. De 3.5* die ik hier had staan deden dit album zwaar tekort.

Oh, en van slaap vatten kwam toen ook niet veel in huis. Na deze ervaring dan maar een playlist op Spotify uitgezocht met klassieke muziek om zo zachtjes toch eindelijk in te dommelen.

geweldige groep

Via "Pale Communion " recensie van Progwereld bij Opeth terecht gekomen. Aangezien ik Prog een warm hart toedraag , was dit al direct méér dan ok. De 2 opvolgende Opeth platen heb ik ook. Nu was ik toch eens benieuwd naar wat vroeger materiaal van deze band. Eerlijk gezegd heb ik jaren geleden al eens een miskoop gedaan. Op het album Blackwater Park word gebruik gemaakt van grunts en dat is not my cop of tea .... Sorry Opeth fans. Dit album is wel zéér genietbaar. Een zeer ingetogen plaat, maar is meer dan een voldoende !

Hier maar weer eens het stof vanaf geblazen. Het blijft een plaat op eenzame hoogte. Jarenlang ook in mijn top 10. Wellicht nu niet direct meer, maar wel een voor de top 20.

Deze plaat werd mij getipt omdat het de rustigste plaat is van Opeth. ik ben wat gaan rondneuzen op het web, en de meeste informatie heb ik via wikipedia tot mij laten komen (lui als ik soms ben). Daar stond dat Mikael Åkerfeldt zich op deze plaat vooral heeft laten beïnvloeden door Camel. Nu weet ik dat Opeth van Death Metal-band is geëvolueerd naar Progressive Rockband en dat Åkerfeldt heel erg houdt van progressieve rock uit de jaren '70. Dat heeft hij gemeen met zijn goede vriend Steven Wilson.

Steven heeft dan ook erg zijn stempel gedrukt op deze plaat, die ik namelijk heel erg vind klinken als een Porcupine Tree-plaat. Andere associaties die ik direct had met deze plaat zijn andere moderne retroproggers als Anekdoten en Quidam. Met name de wat beperkte en soms monotone zang van Åkerfeldt doet mij erg denken aan de zang van Quidam en ook die van de heer Wilson.

Ik vind het een symathieke plaat en het is altijd goed als bands eens andere wegen bewandelen. Nu merk ik wel erg dat ik hier naar een metalband luister die rock speelt. En met name in het niet erg soepele drumspel van Martin Lopez, dat mijns inziens ernstig tekort schiet voor het emuleren van die jaren '70 progressive rock.

De muziek is erg ingetogen en tegen het melodramatische aan. Het is wat zwaar en erg in mineur. Wt dat betreft is het ook echt een plaat van zijn tijd, want bijna alle progrockers uit het begin van het nieuwe millenium hadden dat zwaarmoedige. Er is ook veel te veel zang, en er zijn te weinig instrumentale passages. Het zou wel raar zijn als Opeth net als bijvoorbeeld Wobbler of Drückfarben een rechtstreekse kopie van een jaren zeventig plaat zou maken. Hij heeft zich immers laten beïnvloeden door Camel en hij is geenszins van plan Camel na te doen. En dat siert de man en de band. Als er al een Camel-plaat is waar ik deze mee zou kunnen vergelijken dan is dat 'Rajaz' die ook weemoedig is en dan met name in het openingsstuk en het erg fraaie 'Ending Credits' wat toch wel het hoogtepunt van de plaat is. De blues druipt er van af.

Het is dan ook een moderne interpretatie van ouderwetse progrock. Vandaar ook dat de drums wat doortimmeren en nergens swingen. De jazzy invloeden die bands als Camel met zich meedroegen moet je in de jaren van de totstandkoming van deze plaat met een vergrootglas zoeken.

Opeth kende ik al een tijd, en elke keer als mij een plaat werd aangeraden ('Blackwater Park') of benieuwd was ('Heritage') was ik wel positief verrast, maar merkte ik ook al snel, dat het niet helemaal iets is wat ik vaak zou gaan draaien. Gek genoeg was er een tijd dat ik ook veel naar melancholische en zwaarmoedige muziek luisterde (ik "ontdekte" Porcurpine Tree bij het uitkomen van "In Absentia") en was ook een fervent Hogarth-era Marillion enthousiasteling. Met andere woorden; ik erken dat dit een goede plaat is en het schiet zijn doel niet voorbij: treurige, herfstige muziek met een open, heldere productie, dankzij alleskunner Steven WIlson.

De positieve kanten van deze plaat zijn: de oprechtheid, de productie, het gitaarspel, het tevoorschijn toveren van de Mellotron (al meen ik wel dat Anekdoten en later Opeth-lid Per Wiberg er wat vernuftuger op spelen), de cohesie en het hier en daar ook lekker vloeiende basspel van Martin Méndez en het zo nu en dan erg mooie gitaarspel van Michael.

De minder positieve kanten van deze plaat zijn: het soms wel erg slepende karakter en de monotone zang van Åkerfeldt, wat soms een beetje ergernis bij me oproept, maar vooral het drumspel. Lopez weet zich duidelijk geen raad met een rockplaat en mist het speelse en soepele, wat de plaat ook wel erg machinaal doet aanvoelen. Ik meen dat op 'Heritage' Lopez niet mee speelt. Ik zal die ter vergelijk ook weer eens moeten opzetten. Ook eindigt de plaat met een draak van een zeiklied. Sorry dat ik me zo uitdruk. Maar daar waar 'Ending Credits' bij mij de juiste snaren (pun intended) raakt, irriteert 'Weakness' mij. Geen idee waar de tekst overgaat, maar het is vast iets heel dramatisch. Het had zo op een Blackfield of Porcupine Tree-plaat kunnen staan.

Mijn eindoordeel is voorzichtig positief, maar ook net negatief, daarvoor klinkt het allemaal veel te sympathiek en oprecht. Ik ben geen fan geworden, maar ik ben wel meer nieuwsgierig naar de band dan eerst. Straks ga ik ook nog Anathema luisteren, maar laten we niet overdrijven.

Dank aan RuudC voor de tip.

Na het overweldigende Deliverance van een jaar eerder, is dit muzikaal het tegenovergestelde. Een prachtig intiem semi-acoustisch album wat mij veel aan het latere Anathema doet denken.

Deze twee albums zijn als Yin en Yang. Allebei betoverend, alleen de een donker en stevig en de andere licht en rustig.

Damnation: de instap Opeth.

Naar aanleiding van het onlangs verschenen The Last Will And Testament ben ik in een soort Opeth marathon verzeild geraakt en zodoende is ook deze plaat weer eens uit de kast komen rollen.

Damnation was mijn instap Opeth. Direct op de voet gevolgd door Sorceress en Pale Communion. Of was het andersom? Maakt niet uit. We schrijven het jaar 2016. De andere Opeth's liet ik destijds grotendeels liggen. En dat kwam niet alleen doordat er tijdens mijn zoektocht naar mooie metalmuziek een andere geweldige metalband uit Stockholm voorpiepte, Damnation, Sorceress en Pale Communion waren op dat moment ook gewoon de enige Opeth’s die ik van het begin tot het einde kon luisteren zonder de gordijnen in te vliegen.

Het album blijft echter op de vier sterretjes staan, die ik destijds heb gegeven. Dit omdat ik de dynamiek - zo kenmerkend voor de muziek van Opeth - op Damnation nu toch wel een klein beetje mis.