Opeth - Damnation (2003)

zo is het bij mij ook ooit begonnen, nu ben ik inmiddels al een groter opeth liefhebber

Dat belooft weinig goeds. Ik draai hem nu voor het eerst en vind hem tot nu toe wat saai... beetje te gelikt misschien... glad... maar ik geef 'm nog wel een aantal draaibeurten.

Dat kan ik me goed voorstellen. Door het ontbreken van grunts is dit (nog) mijn favoriete Opeth-album, maar ik begin steeds meer aan de grunts te wennen.

Ik heb ook een hekel aan grunts en deze daarom als advies gekregen. En natuurlijk hoor je dat het een knappe band is, maar er is geen emotie die me pakt tot nu toe. Weet ook niet of ik aan grunts wil wennen en ben dus bang dat ik de rest links laat liggen. Muziek kan nog zo geweldig in elkaar zitten maar als er geen emotie in zit die me raakt kan ik er weinig mee en zal het voor mij gewoon muziek in de grote grijze massa blijven. Een slecht vooruitzicht voor Opeth wat mij betreft, maar zoals ik al zei: ik gun ze nog wel wat luisterbeurten, ben de rotste niet.

Hope Leaves is ook het vermelden waard, met die geweldige zang van Mikael. Mikael's stem heeft zowiezo een behoorlijke ontwikkeling gehad de laatste jaren, waar het op de eerste albums nog ietwat tegenviel - doch nog steeds wonderschoon bleef - is zijn stem nu geperfectioneert; dat komt er in Hope Leaves en in In My Time Of Need het beste uit.

Een beetje saai inderdaad. Natuurlijk is het materiaal kwaliteit, maar het is wat te gelijkaardig allemaal. Geef mij maar het zwaardere spul. Maar dus: nog altijd beter dan de meeste andere 'progrock': 3,5*

Niet geslaagd dit experiment. In my time of need is een prachtig nummer maar de rest vind ik allemaal maar standaard. Ik geef wel een pluim aan de band (hiep hiep hoera!!)omdat ze eens iets helemaal anders maken.

3*

Je moet eigenlijk een live-versie van Closure zien te bemachtigen. Wat ze met dat nummer doen is fenomenaal!

Zeer rustig, maar wel prachtig =)
Favorieten: Windowpane en Death whispered a lullaby *die ze live ook erg sterk spelen!*

4*

Beste Opeth album, dat zegt een Opeth fan en dat zeggen ze zelf ook =)

een ex-toptien plaat en nogsteeds 5*

Het is wel vreemd dat een album dat niet helemaal representatief is voor een band het beste album van een band kan zijn. Voor mij persoonlijk is het nog steeds een goed album, maar door de wat meer eenzijdiger insteek niet het beste van deze band.

Hier kan ik mij wel in vinden. Sowiezo vind ik dat het album iets te vaak voortkabbelt, en er te weinig durf uit spreekt. Maar er staan natuurlijk enkele parels op. Verder vind ik de drums hier erg mooi klinken. En de mellotron zorgt bij momenten voor een erg leuk sfeermoment. Dit album schommelt zowat tussen de 3,5* en 4* voor mij.

Hm, ik heb voor het eerst eens een wat langere review geschreven voor een plaat die ik erg waardeer. Benieuwd of het wat is.

Opeth - Damnation

Damnation is op veel manieren een speciaal album van Opeth. Het is een niet-metal album van een metalband. Als enige album in de Opeth-discografie is dit volledig akoestisch, en is de “death metal grunt” totaal afwezig. Hierdoor wordt Damnation beschouwd als de ideale introductie tot Opeth, aangezien de grunts voor veel mensen niet zo makkelijk te verteren zijn. Veel mensen die Opeth niks vinden, kunnen Damnation juist wèl waarderen. Veel fans van het zwaardere werk van Opeth vinden Damnation daarentegen vaak een wat mindere plaat, juist vanwege het gebrek aan grunts en zware gitaren. Ik daarentegen ben een groot fan van de zwaardere, “metalen” werken van Opeth, maar vind tòch Damnation hun beste werk. Waarom? Een belangrijk kenmerk van de sound van Opeth is de melancholieke, donkere sfeer die ze aan hun albums meegeven. Juist die sfeer is wat Opeth tot een van mijn favoriete bands maakt. En die sfeer weten ze naar mijn mening op Damnation het beste uit te werken. Komt dat door het gebrek aan metal en grunts? Komt het door de hand van producer Steven Wilson, die met zijn band Porcupine Tree al vaker dergelijke paden heeft bewandeld? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat deze plaat me vanaf de eerste tonen van opener Windowpane geheel op weet te zuigen, om me pas los te laten na de laatste, aarzelende zanglijn van afsluiter Weakness. Inmiddels heb ik dan bijna drie kwartier kunnen wegdromen met een prachtig album dat wat mij betreft geen enkel zwak moment heeft. En daarom hoeft dit album wat mij betreft helemaal niet onder te doen voor het zwaardere werk van Opeth. Integendeel, Damnation stijgt daar wat mij betreft zelfs bovenuit. Soms, als ik deze plaat een tijdje niet beluisterd heb, vraag ik me af of hij wel zo geniaal is als ik me meen te herinneren, en of een tweede plek in mijn top tien niet wat al te hoog is. Dan zet ik hem weer eens op, en dan hoor ik bijvoorbeeld een tekst als:

“Summer is miles and miles away, and no one would ask me to stay.
And I, should contemplate this change, to ease the pain.
And I, should step out of the rain, and walk away.”

En dan ben ik weer helemaal gerustgesteld.

mooi stuk hoor

leuk om te lezen voor iemand die groot fan is van het zware opeth werk en damnation tot een van z'n favoriete opeth albums rekend

+1
Goed geschreven stuk Sammael

Alleen één feitelijke correctie, Damnation is níet akoestisch. Er zit misschien wel net zoveel electrische gitaar in dan voorgaande albums, hoewel dan vaak clean afgesteld. Zie bijvoorbeeld ook de DVD Lamentations.

Wist ik niet, bedankt voor de correctie

Erg sterk punt heb je daar. Ik denk inderdaad dat het daarom is waarom ik Damnation ook weet te waarderen: die ontzettend zware en melancholieke sfeer. Prima stuk!

Hier ben ik de laatste tijd terug veel naar aan het luisteren.
Wat een prachtig album! Niks dan goede songs, met als uitschieters toch In My Time of Needs, Death Whispered a Lullaby en Closure. Dat laatste nummer breekt mooi open na 03:26, spijtig dat het niet langer duurt...

Dan moet je de liveversie van Closure eens beluisteren. Die staat op de dvd Lamentations. Ook vast wel ergens op YouTube te vinden.

Een album met alleen maar prachtige nummers. Verveelt nooit, de nummers zitten zo verschrikkelijk goed in elkaar. Mikeal Akerfeldt heeft de perfecte melancholieke stem en de instrumentale kwaliteiten van elk bandlid komen ook sterk naar voren. De invloeden van Porcupine Tree en Camel hoor je goed. Als metalband behoren ze tot de top en met dit album hebben ze ook nog eens bewezen anders te kunnen en durven klinken. Diepe buiging.

Dit is een keer wat anders dan de vette riffs, brute grunts en dubbele bass die op broertje Deliverance te vinden zijn, mooi gedaan dat zeker. Windowpane heeft ook een hele mooie solo, die ik overigens aan het leren ben op de gitaar.

Aardig plaatje, maar niet sterk genoeg om me van begin tot eind te boeien. Met name de eerste twee nummers zijn erg goed, maar een volledig rustig Opeth-album is iets te veel van het goede.Juist de afwisseling van Mikael's grunt en zijn cleane zang en de harde stukken en de rustige stukken maken Opeth briljant.

Wijze woorden.

Mooie rustige plaat van Opeth.

Toch vind ik deze samenwerking tussen Mikael Akerfeldt en Steven Wilson net zo geslaagd als de samenwerking van Aviv Geffen met Wilson.
Dit is een dijk van een album.
Dat het album wat inzakt aan het eind is het enig minpuntje.

Aangezien ik, net als velen zie ik hier, geen fan van grunts en grafrochels ben maar toch getrokken word door de duistere sfeer van deze muzieksoort, besloot ik dit album aan te schaffen.
En het trok me compleet van m'n stoel!! En confronteerde me met mezelf!! Prachtige, emotioneel geladen songs die een streep door m'n ziel trekken.
Ik ging duidelijk op het hoesje af, dat mij sterk deed denken aan de hoes van Alternative 4 van Anathema (ook al zo'n geweldig album!), en ik werd duidelijk niet teleurgesteld door het gebodene. Voor eeuwig een dikke 5!!

Ps. Is er iemand die mij sturing kan geven naar meer albums in deze stijl, dus grunt- en grafrochelvrij?

Laat je bij Opeth niet misleiden door die grunts en grafrochels. Bij Opeth zijn de teksten tenminste nog verstaanbaar en het is juist die afwisseling tussen "cleane" zang en "grafrochels' (wat blijft dit toch een mooi woord!) die mij aantrekken. Probeer maar eens "Ghost Reveries": ik heb het mij alleszins niet beklaagd.

Mee eens. Als je de sfeer op dit album kunt waarderen doe je er toch goed aan om Opeth mét grunt tenminste een kans te geven. Hoewel ik Damnation hun beste werk vind, zijn hun albums met grunts ook erg sfeervol. En een grunt is natuurlijk ook iets waar je gewoon even aan moet wennen.

Alles hangt voor mij af van de context waarin die grunt gebruikt wordt: ik heb gewoon het gevoel bij Opeth dat "alles op zijn plaats staat". Ik kan het niet beter uitleggen, want dit is gewoon een gevoel... De muziek is gewoonweg van een andere planeet: respect voor die mannen!