Opeth - Damnation (2003)

Bedankt mannen, ik ga "Ghost Reveries" een eerlijke kans geven.
Ik ben reeds in het bezit van de DVD "Lamentations" die toch ook niet helemaal als grafrochelvrij bestempeld kan worden.

+27853

Dit album is mooi, maar de composities zijn een stuk saaier en minder verrassend dan andere Opeth albums, nergens is het zo briljant als op een album als Deliverance bijvoorbeeld, en al is dit akoestisch, nergens hoor je het briljante tokkelwerk zoals op Morningrise en Still Life.

Ik wacht nog even met een stem, ik twijfel erg tussen een 3 en een 3.5

Een erg mooi album, van een band die ik alleen van naam kon, en die ik schaarde onder de vele middelmatige death en doom bandjes, die dit genre rijk is.

Maar dit is een zeer sfeervol album, met overwegend rustige, uitgebalanceerde stukken, maar veelal met een behoorlijk onderhuidse spanning. De nummers zitten een beetje in het verlengde van de muziek van Anathema, die dezelfde melancholie, sfeer en spanning hebben.

Goede zang, mooie instrumentatie en een kamerbrede produktie.

De overige albums van deze band ga ik nog zeker beluisteren, maar ik neem nog enige reserve in acht, want op die albums wordt ook gegrunt .Nu vind ik dat bij tijd en wijle geen probleem (ik hou ook van o.a. After Forever en My Dying Bride), maar het moet niet de overhand hebben.

Ackerfeldt's grunt is nog vertsaanbaar in principe en is niet van het extreme kaliber, albums als Morningrise en Blackwater Park zijn stukken briljanter dan deze, zeker luisteren dus

Ik vind dit wel een goed album. Windowpane blijft natuurlijk het beste nummer van deze CD, maar ook de twee daar op volgende nummers vind ik erg mooi. In My Time of Need is erg mooi, en ook Death Whispered a Lullaby vind ik prachtig. De rest van het album is ook goed, maar de eerste drie nummers vind ik eruit springen. 4*

Dit is natuurlijk een CD waarop je niet alle facetten van Opeth te horen krijgt, maar deze heeft dat ook niet nodig. De kwalitiet van de verzameling rustige nummers is zo hoog, dat je eenvoudig zonder de death metal uitbarstingen kunt. De eerste twee tracks zijn gelijk de mooiste met prachtige zanglijnen en sfeervolle begeleiding.

Goeie review, Sammael! (Ik weet het, ik ben er wat laat mee.) Het is vreemd om het je voor te stellen: 5 van die "langharigen" die nummers spelen als Windowpane of Weakness, maar zo bewijzen ze nog maar eens dat je niet alle metalheads over één kam moet scheren.

Waarom eigenlijk die abrupte overgang van Closure naar Hope Leaves? Is dat om op een ironische manier in te spelen op het thema "closure"?

Deze plaat is zo stilaan mijn top10 binnengeslopen. Hij is bloedmooi.
Ik kan zo genieten van de zang van Akerfeldt, maar nog meer van de geweldige muziek die Opeth kan maken. Op deze plaat bewijzen ze dat ze mij de volle tijd kunnen boeien met rustige nummers.

In My Time of Need en Death Wispered A Lullaby zijn mijn favo's.

Maar ook Ending Credits klinkt zo zalig. Ik hou van dit album

Zijn tegenhanger Deliverance is ook uitstekend.

5*

Mij boeit deze ook van begin tot eind, CTK. Mooie ingetogen nummers. Vooral ook leuk om te horen dat Opeth hier soms evengoed speelt met het contrast pianissimo en forte, ook al wordt daarbij nergens gebruik van grunts gemaakt.

Voor mij komt Akerfeldt daar ook volledig mee weg op dit album. Die grunts mis ik hier echt niet. De grunts zijn uiteraard allesbehalve slecht ( de enige ter wereld voor mij die echt mooi kan grunten BTW!!! ) Maar dan luister ik wel naar Blackwater Park of Still Life. Ik vind het echt magnifiek van Opeth dat ze dit album hebben gemaakt.

Geen grunts.... ..... ....(of het nu goed of slecht gedaan is).....dan kan ik deze wel eens proberen.

Gewoon doen stuart, zou ik zeggen. Het geeft je geen goed idee van de rest van Opeth, maar dit is zoals CTK al zegt nergens een gemis op dit album. Het heeft gewoon een eigen unieke sfeer, net zoals eigenlijk alle andere albums van Opeth dat hebben.

Dat geloof ik graag, Kronos. Er is verder ook niks mis met grunten, alleen houd ik er gewoon niet zo van (je luistert naar wat je mooi vind, toch). Ik zit ook niet helemaal in Opeth, dus het is wel handig te lezen wat er zoal hierover gezegd is. Ik vind ze overigens( wat ik er van ken) muzikaal dik in orde, alleen het moet je wel liggen (zoals alle muziek )

Dankzij de producer van dit album geinteresseerd geraakt in Opeth, bleek een vruchtbare kruisbestuiving Porcupine Tree x Opeth.
Smaakt naar meer

Dit is gewoon FANTASTISCH!

Ook gekocht omwille van de samenwerking met Steven Wilson en ik moet zeggen: dit ligt me erg goed. Je hoort duidelijk Porcupine Tree invloeden, net als de Opeth invloeden bij PT. Is dit het enige 'zachte' album van Opeth of zijn er nog? Want ik heb een paar cd's beluisterd in de Fnac en moet zeggen, het zwaardere metaal, daar moet ik toch even bij slikken

Dit is het enige album dat in zijn geheel zo rustig is, nicoot..

Het belangrijkste kenmerk in de muziek van Opeth is juist dat loodzware metaal afgewisseld met rustige melige intermezzo's.

Zo lang je de heavy parts kan slikken, blijven proberen zou ik zeggen. Op den duur ga je van Opeth dromen tijdens je slaap, omdat ze zo beyond deze wereld goed zijn.

Ja awel, ik zou graag die metal sterk appreciëren, maar voorlopig blijft de vroege Metallica zelfs iets te heavy. Terwijl Opeth iets sferischers heeft uiteraard. Ik zal dan maar eens beginnen met Blackwater Park zeker

Nicoot, luister en huiver ... en lees dan eens die berichten die bij die plaat horen. Zelden zo onder de indruk geweest van een groep als Opeth, het was al jaren geleden. Ze horen thuis in de galerij van de groten. Damnation is een cultuurschok vergeleken met hun ander werk, maar een prachtige ingetogen plaat. Deze plaat is een beest met een muilband op, je vermoedt dat ze ieder moment kunnen losbarsten en toch weerstaan ze aan de verleiding.

Mooi gezegd Spamalot! Je hebt het over Blackwater Park?
Ik moet gewoon echt serieus wennen aan de gruntstem. 't Is nooit mijn ding geweest.
Ik heb laatst met m'n eigen band deelgenomen aan een battle of the bands met 7 bands en de twee bands die voor ons eindigden (we waren zelf derde met gewone rock ) waren ingenomen door 2 heavy metalbands met gruntstem en ik moet zeggen, technisch dik in orde, muzikaal zeer strak en allen zeer getalenteerd.

Maar het is toch gewoon zo dat je nummers zoals bv. op "Damnation" gemakkelijker herkent dan heavy metal-nummers? Je verstaat er de teksten niet, je kan amper uitmaken welke akkoorden ze spelen, omdat alles zo grauw is Misschien is Opeth anders, want daar komen ook redelijk veel synthesizer-effecten bij kijken, nee? Is dit ergens vergelijkbaar met Dream Theater of andere psychedelische bands?

Niet te vergelijken met Dream Theater. Eigenlijk nergens echt mee te vergelijken.

Inderdaad zijn de nummers op Damnation sneller herkenbaar. De zware muziek op bijvoorbeeld Blackwater Park laat zich maar beetje bij beetje ontdekken. Dat maakt het moeilijk maar juist ook extra mooi. In het begin kan die muziek als een dikke verstikkende deken aanvoelen, maar eens je er 'in' begint te komen ga je het steeds meer als een echte thuis ervaren. Iets dat je je eigen hebt gemaakt, koestert en nooit meer kwijt wil.

De vraag is of je een beetje de heavy- en death metal microbe in je lijf hebt. Als je er totaal geen potentieel in voelt, dan wordt het waarschijnlijk niks. Voel je toch een vreemde aantrekkingskracht voor deze muziek, dan is het wellicht een kwestie van even doorbijten.

Er heeft nog niemand geantwoord op mijn vraag over de overgang tussen Closure en Hope Leaves...

Misschien kan je dat beter eens aan Meneer Äkerfeldt vragen.

Hoewel ik meer een voorstander ben van de melodieuze uitstapjes van deze zweden weet Damnation mij toch niet volledig te pakken. Deze acht songs zijn lekker laidback maar missen mijn inziens een punch, een climax. En dan grijp ik toch weer eerder naar Blackwater Park. Ze hebben die sneer, dat toefje venijn blijkbaar gewoon nodig.

Vandaag het album nog weer eens beluisterd, het blijft gewoon fantastisch. Ik luister met een brok in mijn keel naar Death Wispered a Lullaby. Maar eigenlijk is de rest van het album ook heerlijk om te luisteren. Lekker met het tekstboekje achterover leunen en genieten maar.

Toch weer eens verast. Al die tijd de verkeerde Opeth albums geluisterd. Als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb zijn het grunts, daarom ging het er nooit in bij mij. Op aanraden van een medegebruiker van het www.progwereld.123forum.nl ben ik deze toch maar eens gaan beluisteren. Mooie invloeden van een paar favoriete bands van mij. Riverside, Porcupine Tree en zelfs een beetje Radiohead (Death Whispered A Lullabye, vooral het basspel) kan ik horen. Sterker; ik hoor in meerdere nummers veel Radiohead. (ten tijde OK computer)Of ben ik dan de enige?

Alleen al de mellotron in In My Time Of Need is kippenvelmuziek. Slechts twee keer geluisterd, maar daar blijft het niet bij denk ik...

Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe Closure anders zou kunnen eindigen dan op deze abrupte manier. Een fade-out? Een einde à la Maiden met crescendo en afsluitende tromroffel? Vroeger dacht ik nog wel 'moet dat nou zo plotseling', maar inmiddels vind ik het prachtig en doet dit geladen einde de cd zeker goed. Jammer dat het met Weakness enigszins als een nachtkaars uitgaat, maar dat weerhoudt mij (en mijn moeder!) er niet van om ook deze Opeth regelmatig op te zetten.

Deze van Opeth ligt me het best, maar toch ook weer enigszins niet; verward? Pluspunt is het ontbreken van Grunts; ik heb al eerder aangegeven dat me dat totaal niet ligt, hoe goed het ook gedaan is/zou zijn. Minpuntje (voor mij) is dat het net weer wat te 'mellow' is, ik mis (zoals JD ook aangeeft) de punch. Wel sfeervol en goed, verder een uitstekende band en wat betreft de nummers hiervan, bevallen me de eersten het best.

Een volledig ingetogen plaat met enkel de dromerige kant van Opeth was een schot in de roos. Na het rijke Blackwater Park was de band toe aan iets anders. De bedoeling was dat het album tegelijkertijd met Deliverance zou verschijnen. Die laatste zou dan enkel knalharde nummers bevatten. Van dat idee is niet alles overgebleven, maar het idee achter Damnation bleef overeind.
Vooral Akerfeldt steelt hier weer de show met zijn kalme vocalen. En af en toe is er een smaakvolle elektrische solo.
Een plaat voor in de late uurtjes. Toch is er voldoende te beleven om de aandacht vast te houden.

Het geheel mist toch wat aan spankracht in mijn beleving. Hoewel ik het een erg geslaagd idee vind, toch minder sterk dan het meer gebruikelijke werk van Opeth. Maar aan hun hele oeuvre geeft het dan wel weer meerwaarde.