Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)

Helaas, dankzij Invaders en Gangland wordt het voor mij geen 5 sterren, deze nummers.... ik blijf ze skippen. De eerste om zijn slechte zang, en de laatste is mij te simpel.

Dat hoor en lees je wel vaker. Toch zou ik ze niet willen missen eerlijk gezegd. Misschien zijn ze niet van het topniveau dat andere nummers wél halen maar slecht vind ik ze ook geenszins! Invaders vind ik een prima opener. Lekker gejaagd en gedreven. Vol het gas erop. Gangland is alleen om z'n aparte drumintro al interessant. En ook hier weer dat gedreven tempo. Nee, van mij mogen beide blijven!

De slachter die met zijn drumstokken het gevecht met de duivel aandurfde is helaas niet meer onder ons.

Inderdaad een triest bericht, maar Burr zal altijd een onderdeel van Maiden blijven.

Ik las het ook net, triest
Gelukkig heeft Clive een aantal meer dan aardige albums ingespeeld om onder ons te blijven!

Vooral op dit album is goed te horen wat een topdrummer Clive was.

Aan het drumwerk van o.a. Run To The Hills, Gangland, Invaders en The Number Of The Beast kun je horen dat hij een van de betere was.

5 sterren voor Clive Burr! Topdrummer. RIP

Nog maar eens een paar keer opgezet gehad, na het onprettige bericht over Clive Burr (R.I.P.)
Draait trouwens toch regelmatig nog, want het blijft een natuurlijke een onvervalste heavy klassieker van de eerste helft van de jaren 80.
En soms heb je wel eens zin om hem weer gewoon keihard op te zetten.
Veel hoef ik er dan ook niet meer over te vertellen, want dat is allemaal al gebeurd.
Sterk punt van Iron Maiden vind ik dat het altijd wel melodieus, toegankelijk, maar ook warm blijft klinken. Zeker op dit album.

Alle songs zijn eigenlijk heerlijk om op mee te brullen met als uitschieters wat mij betreft Number Of The Beast (uiteraard), Hallowed Be Thy Name, Children Of The Damned en Run To The Hills.
Het enige, iets mindere nummer Gangland gaat mij niet van de 5 sterren afhouden.

Op bandje, vinyl en CD .

Vandaag nog maar eens het titelnummer opgezet.... Ik vind veel nummers van Maiden goed, maar dit nummer blijft toch wel 1 van mijn favorieten. Heel die opbouw is geweldig. eerst de stem, dan de gitaarrif. bruce begint onheilspellend te zingen en bouwt dat op naar de eerste geweldige uithaal en dan komt die dieseltreinecht echt op gang...........en dendert door tot het slot.
super!!!

Dieseltrein? Pure nitro man

Vanochtend The prisoner opgezet. ik werd direct door de buren gebeld of hij nog een stukkie harder kon

Geef mij ook zulke buren

RIP Clive Burr. Bedankt voor al het moois wat je ons gegeven hebt.

Ik betwijfel of hij dit leest.

Mijn broer kreeg dit album van zijn vrienden voor zijn zestiende verjaardag, tot grote schrik van mijn ouders. Ik was toen nog maar 9 en mijn ouders dachten dat ik misschien eng zou gaan dromen van het zien van de elpeehoes, en de herrie die erop stond was natuurlijk helemaal niet voor mijn oren bestemd. Maar juist omdat deze elpee niet geschikt of zelfs gevaarlijk voor mij was, oefende het een enorme aantrekkingskracht op mij uit. Stiekem, met de hoofdtelefoon op, ging ik luisteren naar de duivelse muziek. En hoewel ik toch al op jonge leeftijd met popmuziek vertrouwd was (the Police, waar mijn zus veel naar luisterde, vond ik geweldig) vond ik dit aanvankelijk maar vreselijke herrie. Maar de aantrekkingskracht bleef en hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik werd meegesleept door the Number of the Beast. Mijn ouders zagen in dat het tij niet meer te keren was en hoofdschuddend naaide mijn moeder mijn eerste Iron Maiden-badge op mijn spijkerjackje. Er zouden er nog vele volgen.

Het was ook de tijd dat playbackshows mateloos populair waren, en onder de bezielende supervisie van mijn broer nam ik met vier klasgenootjes deel aan de plaatselijke miniplaybackshow als Iron Maiden, en ik was natuurlijk Bruce Dickinson. Gewapend met zelf gefiguurzaagde gitaren en, van vriendjes van mijn zussen geleende leren riemen en ijzerwaren, waren we een opmerkelijke verschijning tussen de massaal geïmiteerde Madonna’s, Wham!’s en Dolly Dotsjes. Het nummer dat wij playbackten was uiteraard The Number of the Beast. Alsof het nummer zelf al niet genoeg indruk maakte, had mijn broer het briljante plan om de podiumact te verlevendigen met rookbommen. Het miste zijn uitwerking niet, tot vele jaren daarna werd ik nog aangesproken op onze podiumact tijdens deze gedenkwaardige avond.
Inmiddels waren Piece of Mind en Powerslave ook al aan de collectie toegevoegd en was ik helemaal idolaat van Iron Maiden (maar helaas nog te jong om concerten te bezoeken.) Niet alleen van Maiden trouwens, inmiddels was ik ook Saxon en Judas Priest gaan waarderen en nog een hele rits andere hardrockbands, destijds ook wel ‘betongroepen’ geoemd. Als jonge headbanger behoorde ik op school tot een klein groepje outcasts, en die rol als buitenbeentje paste mij uitstekend. In de platenwinkel stonden de hardrockreleases overzichtelijk bij elkaar in één bak, en je groette elkaar nog als je iemand tegenkwam die in die zelfde bak aan het snuffelen was.
Een paar jaar jater kwam de klad erin toen een aantal van de door mij zo geadoreerde bands met slappe platen op de proppen kwam. Judas Priest kwam met Turbo, Y&T met Down for the Count, Saxon met Rock the Nations en Maiden met het voor mij teleurstellende Somewhere in Time. Genoemde bands leken aansluiting te willen vinden bij de heersende trends en daar hadden ze, in de tijd van spandexbroeken, geföhnde kapsels en mannen met oogschaduw, geen slechtere tijd voor kunnen kiezen. Bovendien werd er een soort slap aftreksel van hardrock populair dankzij Bon Jovi en aanverwanten. Ik begon mijn interesse in hardrock te verliezen en Seventh Son of a Seventh Son was het laatste Maiden-album dat ik aanschafte.

Maar ook al draai ik de plaat eigenlijk nooit meer, the Number of the Beast blijft fier overeind als mijlpaal in de rockhistorie. En niet alleen omwille van jeugdsentiment, maar ook vanwege de kwaliteit, energie en overtuiging die van deze plaat af spat.

Mooi verhaal Jumpjet

"The Number of the Beast" is het eerste album van Iron Maiden met Bruce Dickinson als zanger. Alleen daarom al is "The Number of the Beast" van grote waarde. Of het daarmee een legendarisch album is zou ik zelf niet durven zeggen. Maar dat is uiteindelijk ook een kwestie van smaak. Ik hou wel van een stevige pot gitaren en wat dat betreft past "The Number of the Beast" wel in mijn straatje. Ik ben echter geen uitgesproken metalfan. Desalniettemin vind ik "The Number of the Beast" een zeer lekker klinkend album met goed en vlammend gitaarwerk van Dave Murray en Adrian Smith. Het geheel klinkt behoorlijk meeslepend en ik heb dan ook nergens het gevoel dat ik nummers wil skippen, of dat ik moeite heb om de rit uit te zitten. Ik vind "The Number of the Beast" gewoon een lekker stevig en meeslepend album. Ik zal het geen klassieker noemen, dat laat ik aan de metalpuristen (of anderen) over.

Ook ik ben geen metalpurist, maar heb wel veel Iron Maiden in huis, dit album vind ik persoonlijk ook niet hun beste, maar ondanks het duistere hoor ik hier ook wel een stukje Britse humor in terug.
Dickinson kan een cynisch gevoel in zijn zang leggen, waardoor het allemaal net wat minder serieus klinkt.
Eddie als opper duivel op de hoes, die de touwtjes in handen heeft blijf ik zien als een parodie op dat The Beatles en Eric Clapton groter zijn dan God.
Hier is Eddie groter dan de duivel.

Dat dit album een legendarische klassieker is heeft nu juiist niets met smaak en/of metalpurisme te maken, maar alles met zijn plaats en belang in de muziekgeschiedenis.

Dat belang is voor mij net zo subjectief als smaak of metalpurisme. Ik ben verre van overtuigd, maar als anderen dit album als legendarisch willen bestempelen, vind ik dat prima. Ik juich het zelfs toe, maar die beleving heb ik er totaal niet bij. Ik vind "The Number of the Beast" vooral een lekker album, niets meer en niets minder.

Of het zo is weet ik niet, maar het is een verdomd mooie theorie.

Elk genre heeft zijn mijlpalen. Die zijn gewoon objectief aan te wijzen.

Met alle respect voor jouw subjectieve beleving, maar die heeft dan alles te maken met je gebrek aan objectieve kennis omtrent de redenen van de legendarische en klassieke status van dit album. Verkoopcijfers, andere artiesten die naar dit album als invloed refereren, onvangst bij critici en publiek, dat zijn objectieve criteria.

Helemaal mee eens. Maar die criteria veranderen mijn beleving totaal niet, en gelukkig maar zou ik willen zeggen!

Dan zijn we het eens.

Ik weet nog maar al te goed dat dit album uitkwam, toen ging ik net naar de middelbare school.

Geld ervoor om hem te kopen had ik niet, maar de vader van een schoolkameraadje had hem gekocht, en we mochten meeluisteren maar wisten niet wat ons overkwam zo overdonderend.

Eigenlijk heeft geen enkel ander album ooit zo,n grote indruk achtergelaten bij mij als deze, was gelijk fan van de band.

Door de jaren heen op de middelbare school altijd fan gebleven, maar sinds ik in 1988 ben gaan werken heb ik er nauwelijks nog aandacht voor gehad, en de laatste 8 jaar ben ik weer meer met muziek bezig. Deze blijft een speciale plaats in mijn hart houden, maar Pièce Of Mind en Somewhere In Time zet ik inmiddels een stuk liever op. Die plaat uit 1988 heb ik pas een paar jaar terug ontdekt, maar heb niet veel gemist sinds Somewhere In Time vind ik.

Misschien heb ik deze inmiddels wel gewoon te vaak gehoord.

Jawel!!!!!! Morgen spelen ze "The Prisoner" in het Ziggo-DOME En laat ik daar nu net bij zijn