Ritchie Blackmore's Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)

Songmatig misschien mijn favoriet; qua geluid vind ik deze elpee te dof door de bas en drum, dan liever dat meer schelle van Rising welke ik net achter de kiezen heb en op plaat prima klinkt. Misschien de CD nog eens proberen en Rising de volle mep geven, teneinde Rainbow bij de tien favoriete artiesten te scharen.

Heerlijk album, met die typische warme 70s sound.

Hoewel Dio met zijn eigen band en met Sabbath ook nog te gekke dingen heeft gedaan hoor ik 'm zo het liefst. Echt zingend, minder geschreeuw.

Het eerste album van Rainbow klinkt inderdaad wat oubollig maar een aantal nummers vind ik wel een eeuwige waarde hebben

Man on the silver mountain is inderdaad een vervolg op Smoke on the water maar wel met meer inhoud, zo gebeurt er tijdens het refrein veel meer op gitaar en is de solo meer middeleeuws met een duidelijke melodielijn terwijl de solo van Smoke meer blues is.

Veel nummers van Blackmore zijn in G vaak wordt ook een structuur aangehouden die hem meer vrijheid geeft zijn solo plannetje in het nummer te passen.

Self portrait is een nummer wat meer is gebouwd op een melodielijn dan een blues based riff waar Dio prachtig mee de hoogte in gaat met een prachtige wals achtige solo. Er bestaat ook nog een akoestische versie van Blackmore's night die net zo mooi is met prachtig akoestisch gitaarwerk.

Black sheep of the family is denk ik meer gekozen vanwege de tekst waarmee Ritchie zich verwant voelt en ontpopt zich als een boogie woogie nummer met wat country invloeden, wel leuk niet briljant. Hij heeft dit nummer ook nog opnieuw uitgebracht in de Rainbow met Ronnie Romero waar wel veel meer spel in zit maar wel iets rommeliger is.

Catch the rainbow the life uitvoering is het kwadraat van deze uitvoering maar toch heeft het nummer in deze versie een sfeervol sprookjesachtig karakter

Snake charmer heeft dankzij de begeleiding nog niet het karakter wat het zou moeten hebben maar het nummer is op zich goed en melodieus gezongen

Temple of the king is echt een parel van een nummer. Hier geeft de tijdsgeest juist een sfeer en magie aan die als het opnieuw opgenomen zou zijn die sfeer misschien niet zou hebben, prachtig. Ook deze heefft MB opnieuw uitgebracht maar haalt het niet bij deze versie

If you don't like Rock n Roll klinkt zo oubollig dat ik er niets mee kan met een wel heel simpel piantje er in.

Sixteen century greensleeves mag er in deze versie ook zijn, De solo is heerlijk Deze ook nog een bij Blackmore's night gehoord in een niet onverdienstelijke versie

Still I am sad vind ik kwa gitaarwerk prima maar is nog in ontwikkeling tot de briljante live versie die komen gaat

Al met al een verdienstelijk debuut in ontwikkeling die ook de evolutie van Ritchie toont van DP op weg naar Rising

Denk nog altijd mijn favoriete album van Rainbow, met name vanwege de ongelooflijke schoonheid in de nummers. En de sfeer. Ja het geluid is wat tam (waar wel warm), als zo ook de uitvoering hier en daar, maar de schoonheid van de muziek blijft overeind staan, net zoals de klasse.
Nummers voor mij die er uit springen zijn "Temple Of The King" en het wonderschone "Catch the Rainbow" dat live altijd nog zoveel meer aan kracht won. Maar ook hier de show steelt. Maar eigenlijk buiten "If You Don't Like Rock n' Roll" (leuk) en het instrumentale "Still I'm Sad" gaat alles bij mij luid en ik geniet er intens van, zo ook het zalige Rock And Roll "Snake Charmer" het werkelijk sublieme "Self Portrait".
Denk ik aan deze plaat, dan denk ik aan de schoonheid van muziek.

Dit blijft voor mij ook en fantastische plaat. Toevallig gisteren weer eens gedraaid. De plaat begint al sterk met nummers the man on the silver mountain, self portrait en black sheep of the family. Catch the rainbow is en prachtig rustig nummer met geweldig gitaarwerk, net zoals temple of the king. Ook geweldig mooi gedaan. Al met al top plaat, zowel muzikaal als vocaal. Enige nummer wat er voor mij iets minder uitspringt is snake charmer, maar dat is puur persoonlijk. Ook niet dat nummer zo vreselijk is of dat ik t slecht vind, maar hij komt bij mij niet zo geweldig binnen zoals het andere prachtige materiaal van deze plaat.

"Snake Charmer", prachtig hoe de leadgitaar van Blackmore opgaat in de zang van Dio in het voor-refrein. Verder vind ik de bas opvallend lekker, haast in een disco stijl. Het niemendalletje voor mij (en veel anderen) is If "You Don't Like Rock 'N' Roll", ook zeker goed aan te horen, met een knipoog naar zijn vorige band Elf, maar wat te gemakkelijk. Dio heeft vele nummers geschreven met 'Rock 'N' Roll' in de titel, zelfs twee op één album! dat is op "Sacred Heart". Dan heb ik liever zijn obsessie met het woordje "Evil"

Snake Charmer is geweldig. Lekker sleazy.

Van de drie platen met Dio blijft het debuut van Rainbow mij toch het meest bij. Weliswaar wat minder ruig en groots dan zijn twee navolgers maar voor mijn gevoel wel gevarieerder, warmer en charmanter.

Rising en Long Live Rock 'n' Roll zijn groots, orkestraal en willen je omver blazen al dan niet ingegeven door de larger than life vocalen van Ronnie. Het zijn fraaie platen maar geef mij maar de eersteling.
Ronnie wurmt zich met zijn soepele vocalen door het songmateriaal heen, als een mes door boter en hij doet dat met verve. Hoewel de gitaren van mij flink mogen schuren vind ik juist de wat bluesier nummers indruk maken. Met name The Temple of the King blijft een verslavende werking hebben op mij.

Onze kleine draak zou later als een powerhouse door het leven gaan en terecht, wat een machtig geluid kwam voort uit de beste man, op het debuut doseert hij op fraaie wijze. Dat maakt dat de eersteling weliswaar geen knockout uitdeelt maar voor mij wel dik wint op punten. Ritchie's fraaiste worp in de Rainbow catalogus als je het mij vraagt.

Hear hear

Het debuut van Rainbow, maar laat ik na de drie albums van Elf te hebben herbeluisterd eens doen alsof dit de vierde van Elf was. Zeker omdat de opnamen kort na die van Trying to Burn the Sun volgden. Wat valt dan op?

Niet alleen dat gitarist Ritchie Blackmore de plek van Steve Edwards heeft ingenomen, maar ook die van Mickey Lee Soule in diens rol als componist. Weg is de boogierock.
Ten tweede de drums, die in de productie van Martin Birch veel droger klinken dan op de eerste drie, waar Paice (debuut) en Glover (alle drie) voor een ruimtelijk geluid zorgden. Bovendien klinkt vaak en prominent de cowbell – even wennen.
Ten derde begint Dio hier, geïnspireerd door Blackmores voorliefde voor de Renaissance, met het schrijven van teksten in verhalende of zelfs mythische sferen. Hij omschrijft het als "medieval blues". Tenslotte verruilde Soule in de meeste nummers zijn akoestische piano voor andere klavieren én speelt hij geen solo's. Dit is een gitaarplaat.
Conclusie: het geluid van Elf onderging een metamorfose en tegelijkertijd deed Blackmore iets anders dan de "proghardrock" van "zijn" Deep Purple.

Mijn oorspronkelijke route naar dit album kwam echter van On Stage, mijn instapplaat met Rainbow. Toen ik Ritchie Blackmore's Rainbow begin jaren '80 voor het eerst hoorde, vond ik dit in vergelijking met die livedubbelaar véél te tam. Zo klinkt deze eerste versie van Man on the Silver Mountain me nog altijd veel te langzaam in de oren.
Catch the Rainbow staat eveneens op On Stage, maar de mellotron die Soule hier gebruikt vond ik gedateerd, Sixteenth Century Greensleeves klonk me eveneens in te weeïge jaren '70-sfeer en cover Still I'm Said is kalm en… instrumentaal? Eigenlijk vond ik alleen het akoestische Temple of the King met z'n troubadoursgevoel goed.

Veertig jaren later is mijn oordeel veel positiever en niet alleen voor de genoemde nummers. Zo is Self Portrait met zijn 6/8-maat en oorwurmregel "Down, down, down - Nothing is real but the way that I feel and I feel that I'm going down, down, down" in mijn brein gegroeid. Hetzelfde geldt voor het vlotte If You Don't Like Rock 'n' Roll, dat met zijn boogiepiano nog het meest op de vorige albums van Elf lijkt. Een 7,5 als schoolcijfer.

Achtergrondinformatie uit Dio's biografie 'Rainbow in the Dark'. Hij meldt dat hij meteen na de opnamen van Elfs derde plaat met drummer Gary Driscoll naar Californië vliegt. In kustplaats Oxnam heeft Blackmore een huis, waar hij en Dio gezamenlijk alle eigen nummers van deze plaat schrijven. Ondertussen verkent Driscoll het lokale uitgaansleven met Blackmores roadie Ian, ook een drummer. Vervolgens voegen Soule en bassist Craig Gruber zich bij hen voor de repetities.
Jon Lord van Deep Purple heeft niet ver van Blackmore een huis en omdat Purple inmiddels in Californië verblijft met gitarist Tommy Bolin, komen ze elkaar zonder vijandelijkheden tegen. Dat gebeurt onder meer in Rainbow's Bar & Grill, dezelfde die (onder alias) figureert in The Boys Are Back in Town van Thin Lizzy én de plek waar Dio zijn toekomstige (tweede) echtgenote Wendy zal ontmoeten!

Na de opnamen van het album in München worden Gruber, Soule en Driscoll snel vervangen. Wikipedia en Discogs helpen met informatie over hun verdere carrières.
Gruber (overleden in 2015) baste onder meer bij Bible Black, Gary Moore en The Rods, Soule werkte als sessiemuzikant bij Deep Purple, Ian Gillan en Roger Glover én maakte solowerk, Driscoll (in 1987 noodlottig vermoord) drumde in Bible Black. Hun postuum verschenen The Complete Recordings 1981 - 1983 (2022) moet ik alleen daarom al maar eens aanschaffen; een leuk ps’je na Elf.

De credits van het album vermelden bovendien ene Shoshana Feinstein als achtergrondzangeres. Familie van David, gitarist op het debuut van Elf en de neef van Ronnie James? In ieder geval een ex-lief van Blackmore. Dankzij een optreden van haar op een Pools festival in 2022 verscheen dat jaar dit interview, waarbij ook foto's uit haar dagen in Oxnam met Blackmore en Dio. Aanbevolen!

Hoorde net Catch the Rainbow in de Top 2000. Zoooo lang geleden dat ik deze groep en dit nummer heb gedraaid en wat een geweldige song is dit. Ga de collectie weer eens de revue laten passeren.

Daar kun je desgewenst begin maart een zakje geld aan uitgeven. Dan verschijnt deze 9-cd boxset met zowel het debuut als opvolger Rising plus de nodige bonussen, al dan niet live.

Oeh thanks voor de tip!

Heb ik ook op getemd! Buiten "Love is All" (Roger Glover & Guests) kon ik in de voorgesorteerde lijst verder geen nummers vinden met Ronnie James Dio op zang. "Catch the Rainbow" is een interessante keuze, het was geen single en bij mijn weten ook geen hit.

Mijn voornemen voor 2026 is om geen €uro meer uit te geven aan onzinnige SuperDeLuxe boxen.

Afgelopen jaar heb ik voor het eerst ooit wat meer geld uitgegeven voor een deluxe versie van een artiest. De box of deluxe versie was fraai vormgegeven en het bedrag hiervoor viel mij alleszins mee. Ik ging overstag vanwege het feit dat er een extra schijf met songmateriaal was toegevoegd die digitaal amper te verkrijgen was.
Het zal vermoedelijk ook hierbij blijven. Ik heb zelden interesse in een box om vervolgens de nummers in 10 verschillende versies langs je heen te laten trekken.
Dit geldt ook voor Ritchie Blackmore's Rainbow, wat zou ik met een deluxe box moeten met 9 cd's, volgestouwd met demo's, restmateriaal, live versies of remixen.
Nee, dit soort uitgaves zijn niet aan mij besteed. Ik hou het bij het origineel, dat is voor mij afdoende.
Dat er een markt voor dit soort boxjes is vind ik trouwens prima, als de liefhebber het er voor over heeft; lekker doen.

Zo is dat. Ook ik sla over. Als voorbeeld: op één van de cd's staan maar drie nummers. Waarschijnlijk lange live-uitvoeringen, maar dan heb ik genoeg aan On Stage of eventueel Final Vinyl erbij.
Tegelijkertijd is het altijd weer iets om over na te denken. De laatste cd met outtakes is wat dat betreft het meest verlokkelijke.
Bedoeld voor de hele fanatieke fan en zo intens zit ik er niet in, zoals ik eerder dit jaar de boxen van Purple en Quo eveneens liet passeren.

Zijn de live-opnamen uit de aankomende boxset niet al eerder verschenen?

Dat vroeg ik me ook af. Uit de reacties onderaan het artikel op Superdeluxeedition.com leid ik dat wel af: het leeuwendeel staat kennelijk al op de boxset A light in the black en op de deluxe editie van Rising.

Tja, ik vind het ook wat overkill, zeker in combinatie met de hoge prijzen die tegenwoordig voor dit soort sets worden gevraagd (al lijkt deze prijstechnisch nog mee te vallen). Ik heb in het begin van deze trend wel wat boxsets gekocht, maar in de praktijk beluiser ik die extra opnamen zelden. Ben er dus ook allang mee gestopt. Wat mij betreft zijn de originele albums meestal leidend. En er is teveel goede muziek in de wereld om zo'n 'rabbit hole' in te duiken. Dan oriënteer ik me liever in de breedte dan in de diepte.