The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Mooi gesproken.

Na het lezen van het stukje van Tinderstick ook maar weer eens het stof van de platen afgeblazen om vast te stellen of de nummer 1 notering in mijn top 10 nog steeds terecht is na al dat andere prachtigs dat na 1995 is uitgekomen...
Resultaat: Volmondig Ja
Waarom..??
Een plaat waar ontspoorde takkeherrie (XYU, Scorched Earth), prachtige popliedjes (Tonight, 1979), cynische rockers (Muzzle), wonderschone ballades (Galapagos, Beautiful), beestachtige drums (Bodies, Jellybelly) en epische klassiekers (Ruby, Porcelina) hand in hand gaan en waarop de kwaliteit van het gebodene zo constant is staat terecht op de eerste plaats van mijn top 10.

En dan nog een persoonlijke tip aan iedereen: Tik een mooie tweedehands platenspeler op de kop voor een eurootje of 50, zet een tussenversterker van een eurootje of 50 tussen de platenspeler en je versterker en schaf jezelf deze schitterende driedubbel-LP aan met op ieder van de zes kanten een perfecte, afwijkende, nummersamenstelling.

En als je dan toch bezig bent: probeer de semi-legale bootleg van het concert in Dusseldorf 1996 in je bezit te krijgen. Pompoenen op hun absolute hoogtepunt met een weergaloze live-versie van Ruby. Vooral aanbevolen voor de 1995-Ahoy-gangers

Excuus voor mijn opdringerigheid, maar voor de terechte nummer 1 in mijn top 10 vind ik dat het wel een keertje mag, toch..??

The Smashing Pumpkins is toch altijd iets speciaals geweest. Ben lustig bezig hun repertoire (dat ik goed vind) te beluisteren. Weke, melancholische gevoelens overvallen me, terugdenkend aan de tijd dat ik maar de Pumpkins luisterde. Alles begon met Mellon Collie, die ik absoluut moest hebben na het zien van de clip van 1979. Wat een song, wat een clip. Ongehoord, ongezien.
Niet lang daarna had ik ook al Siamese Dream en Pisces Iscariot op de kop getikt. Nog 2 wonderbaarlijke stukken muziek, kunst, impressies van vervlogen dromen, gekweldheid door onzeker – en onwetendheid. Wat kon ik mezelf relateren met die muziek en teksten.
Wat blijkt nu zovele jaren later? Diezelfde teksten en muziek hebben nog steeds hetzelfde effect op me. Denkend aan gemiste kansen, verkwanselde opportuniteiten, verdriet om een een verloren liefje. Al die dingen gebeuren wel met iedereen zeker, tenminste personen die een zekere gevoeligheid in hun leven tentoon dragen.
Hoe mooi is het niet als je een nummer hoort dat je tranen van herkenning kan doen wenen. Diezelfde melancholie om wat er niet meer is.
Is het niet leuk om je te wentelen in een soort zelfmedelijden en de muziek voor je te laten spreken?
Beautiful en By Starlight zijn 2 nummers die een dergelijk wondere klank hebben.
Heb ik altijd bij geweend en nu nog steeds.
Muzzle is zo een schreeuw om aandacht maar zo leuk verpakt dat je wel gehoord moet worden.
We Only Come Out at Night was zo een beetje mijn officieuze anthem tijdens de studententijd. In die overvolle Overpoortstraat met dat nummer in je oren wandelen en onderwijl het beste en slechtste in de mens om je heen zien. Onvergetelijk.
Of Fuck You keihard draaien met het raam open opdat iedereen tegen wil en dank moet meeluisteren naar je vlucht en onbegrip.
Nu is die tijd echter in een waas gehuld (er is zoveel gebeurd), maar de muziek van de Pumpkins brengt me terug daar naar die doelloosheid en onzekerheid en onwetendheid. En wat een goed gevoel geeft me dat. Toen wist ik nog niet hoe het volwassen leven eruit zou zien, hoe onrechtvaardig dingen soms niet zijn. Hoe moeilijk het wel niet is om altijd en overal oprecht te blijven.
De Pumpkins brengen me terug naar de tijd dat ik alleen bezig was met mens zijn en ontdekken wat mensen blij, verdrietig, kwaad maakt. Geen andere beslommeringen aan je hoofd dan vrienden, vriendschap en liefde. 3 pijlers waarop mijn leven zo een beetje gebaseerd is.
Daarom is hun muziek zo sterk. Of dat vind ik toch. Wat waren die tijden toch magisch dan.
Wat zijn Smashing Pumpkins een magische band.
Daarom is Mellon Collie & The Infinite Sadness een van de beste albums ooit.

Mooi geschreven Jellorum! Heel herkenbaar ook. Maar Mellon Collie is natuurlijk ook zonder al die herinneringen een meesterwerk.

Hmmmm, heerlijk mijmeren over die goede oude tijd dat de Pumpkins nog onbetwist briljant waren.... Mooi stuk Jellorum!

Een zeer ambitieus dubbelalbum, waar Smashing Pumpkins zowat alle stijlen etaleren, van zeer rustig tot loeihard.
De nasale stem van Billy Corgan, die zowel poeslief en dan ineens venijnig uit de hoek komt, bepaalt voor het grootste deel het geluid van Smashing Pumpkins.
Het songmateriaal is over de hele linie sterk, echt zwakke songs staan hier niet op. Van CD1 vind ik de symfonische rocksong "Tonight, Tonight" en de sfeervolle ballade "Galapogos" de beste songs, op CD2 zijn vooral "Thirty-three" en de single "1979" mijn favoriete nummers.

En nog steeds staat dit album voor mij op eenzame hoogte bovenaan. Blijft nog steeds zo kloppend om te horen, met name where boys fear to tread, porcelina of the vast oceans en thru the eyes of ruby..Briljant!! Voor velen allicht zo rommelig met de typische stem van Billy Corgan, voor mij een album wat nooit boring zal worden en waar ik telkens weer wat nieuws in hoor. Mijn nummer 1, al sinds ik dit album voor het eerst op een cassettebandje had. Ook de b-sides zijn even zo mooi.

Jammer genoeg niet zo constant in kwaliteit als Siamese Dream. Verder is er voor iedereen wel wat te vinden, van gitaarmuren tot slaapliedjes.

Beste en meest complete album allertijden. Van slaapliedjes tot snoeihard en geen enkel slecht nummer.
En dan nog eens een totaal van 28 briljante b-kantjes die op de 5 singles zijn verschenen (welke later verzameld in een box werden uitgegeven onder the naam The Aeroplane Flies High).

Ook voor mij staat dit album op eenzame hoogte en ik betwijfel of dit ooit gaat veranderen.

hoe je met een gitaarakkoord of 6 , 7 een briljante dubbelaar kan afleveren

pumpkins als geolide machine waarin alles exact klopt

hulde

1979 zit, wat mij betreft, in de top 10 lekkerste zomer songs.

Ik ben geen Pumpkins fan van het eerste uur omdat ik ben ingestapt ten tijde van Siamese Dream. Schitterend album, destijds grijs gedraaid. Samen met Ten het beste wat Grunge destijds te bieden had. Voor mij dan. Daarna volgde deze Mellon Collie, een dubbelalbum maar liefst. En niks geen opvullertjes, nee dit bleek toch wel het magnum epos van de heren te zijn. Ik vond het prachtig. Om nog steeds onverklaarbare reden mijn exemplaar van Mellon Collie destijds van de hand gedaan. Grunge toen deels even gelaten voor wat het was. Tijdje later weer eens Siamese Dream beluisterd. Heb ik dit echt goed gevonden? schoot me te binnen. Die stem! Pfff. Ik wist bijna niet hoe snel mijn luisterbeurt te beëindigen. De tand des tijds niet doorstaan zo leek het. Maar goed, het nu toch maar weer geprobeerd met de Pumpkins. Mellon Collie deze keer. Man, man, waarom heb ik dit zo lang links laten liggen? Ik heb de laatste tijd zoveel middelmaat gehoord qua bands en dan hoor ik opeens de briljante composities van de Pumpkins. Dit is kwaliteit. De jaren 90 zijn voor mij toch wel het ultieme muziekdecennium. En deze Mellon Collie is daar het perfecte voorbeeld van. Ik zag dat ik dit album destijds een 3,5* had gegeven . Hoever zat ik ernaast? 1,5*. Klassieker. Mijlpaal. Geniaal.

Dit is best een goed album, draai hem nu al een paar dagen non-stop. Ik ga nog geen cijfer geven, vind ik wat te vroeg voor.

Veelzijdig album met heel veel goede nummers. Voor ieder wat wils zou ik zo zeggen.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > Grunge

Zo'n mooie afwisselende plaat!!
Beide cd's top
Mellon Collie and the Infinite Sadness werd op mijn vaders begravenis gedraait, zo mooi...
Gelukkig heb ik zijn muzieksmaak overgenomen

Dan had hij inderdaad een mooie smaak Jos, wees er maar trots op!

Meneer Jos heeft postuum de coolste vader van MuMe

Tsjonge, daar sluit ik me volmondig bij aan!!! Postume hulde!!!

Het tweede briljante album van de Smashing Pumpkins. Deze is iets minder constant dan Siamese Dream, dat alleen maar geweldige nummers had, maar wel heel erg goed en heeft zelfs een paar nummers die beter zijn dan de nummers op SD, zoals Thru The Eyes Of Ruby en X.Y.U. Deze krijgt dan ook een verdiende plek in mijn top 10.

Schande zeg!..Ik had dit album al bijna een jaar thuis liggen en had het eigenlijk maar een paar keer geluisterd(en dan meestal alleen CD 1) Tot ik een paar week geleden CD 2(voor de eerste keer in bijna een jaar!) ook maar eens in zijn geheel luisterde. Na het luisteren dacht ik: dit is toch wel wat beter dan ik eerst dacht. Daarna nog een paar keer een kans gegeven en nu heeft het me bij mn strot gegrepen en laat het me ook voor een tijdje niet los denk ik. 28 nummers van pure topkwaliteit, vol met hardheid, liefde, sentiment, depressie en bovenal heel veel sfeer. Harde en boze nummers worden met het grootste gemak afgewisseld met rustige liefdevolle ballads en het werkt (voor het grootste gedeelte) ook nog perfect! CD 1 heb ik al vrij vaak geluisterd en het klonk wel goed maar nu krijg ik er ook echt gevoel bij, en zelfs Billy Corgan's stem vind ik geweldig nu(bij pumpkins muziek dan) vooral als hij rustige nummers zingt is hij prettig om naar te luisteren en legt hij er veel gevoel in. Dit is zeker het beste dubbelalbum wat ik tot nu toe gehoord heb, en ik zou me eigenlijk diep moeten schamen dat ik dit zo lang heb laten liggen zeg..

Beter laat dan nooit

Tsjonge jonge, een dubbelaar, en wat voor eentje. Maar liefst 28 nummers die ik als nieuwkomende Pumpkin fan voor de kiezen krijg. Maar ik vind het wel erg goed klinken allemaal. Hoewel ik hem meestal niet helemaal afluister. Vooral CD 1 is al wat beter tot me doorgedrongen. Er zit inderdaad voor elk wat wils op. Veel verschillende tempo's. Er worden een hoop ideeën achter elkaar uitgeprobeerd. En dat gaat ze prima af. Tonight, Tonight, Zero, Galapagos en 1979 springen voorlopig het meest in het oor. Een oordeel volgt zodra ik dit ding eens een keer volledig heb geluisterd.

Dit was mijn eerste ervaring met rock en zal waarschijnlijk mijn hele leven meegaan. Dit album bewijst toch dat Corgan - hoe chagrijnig ook - een wonderbaarlijke songsmid is. Hij weet zijn gevoelens perfect om te zetten in muziek.

Favorieten heb ik niet echt, als ik toch moet kiezen doe maar Tonight, Tonight en Porcelina...

OMG, het lijkt me ook chill om dit album voor t eerst te luisteren.

fucking nostalgie voor mij, was 15 toen die uitkwam en ik m voor t eerst luisterde. als ik die muziek hoor zit ik meteen weer in de chille sfeer waar ik toen in zat...

Ik las zojuist het stukje dat jellorum schreef bij dit album (zie het recensie-tooltje) en wat kreeg ik een zin om dit album weer te draaien, te beginnen met Through the Eyes of Ruby.............. weer greep dit nummer me bij mijn strot

Na een poos niet geluisterd te hebben. Luister ik hem weer in 1 keer. Ik luister dit album liever dan Siamese Dream, toch veel meer variatie. Alsof ik The White Album van The Beatles hoor, maar waar ook nog stevig in gerockt word.
Ik geef hem nu 4 sterren.

Waarom heeft de cd die 2 extra tracks van de lp-versie niet?
Die passen er perfect op!!

...omdat de Pompoenen net als ondergetekende gek zijn op het heilige vinyl en op iedere plaat, behalve Gish, wel voor iets extra's zorgden: Marmerkleurig vinyl van SD, goudkleurig vinyl van PI, extra nummers + gewijzigde trackvolgorde op MCIS, elpee opgenomen in mono bij Adore, extra track + zeer luxe boekwerk bij Machina...

En welke tracks mogen dat dan wel zijn?