The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

De tracklist van de LP:
Side one: Dawn
1. "Mellon Collie and the Infinite Sadness" – 2:52
2. "Tonight, Tonight" – 4:14
3. "Thirty-Three" – 4:10
4. "In the Arms of Sleep" – 4:12
5. "Take Me Down" – 2:52
Side two: Tea Time
1. "Jellybelly" – 3:01
2. "Bodies" – 4:12
3. "To Forgive" – 4:17
4. "Here Is No Why" – 3:45
5. "Porcelina of the Vast Oceans" – 9:21
Side three: Dusk
1. "Bullet with Butterfly Wings" – 4:18
2. "Thru the Eyes of Ruby" – 7:38
3. "Muzzle" – 3:44
4. "Galapogos" – 4:47
5. "Tales of a Scorched Earth" – 3:46
Side four: Twilight
1. "1979" – 4:25
2. "Beautiful" – 4:18
3. "Cupid de Locke" – 2:50
4. "By Starlight" – 4:48
5. "We Only Come Out at Night" – 4:05
Side five: Midnight
1. "Where Boys Fear to Tread" – 4:22
2. "Zero" – 2:41
3. An Ode to No One – 4:51
4. "Love" – 4:21
5. "X.Y.U." – 7:07
Side six: Starlight
1. "Stumbleine" – 2:54
2. "Lily (My One and Only)" – 3:31
3. "Tonite Reprise" – 2:40
4. "Farewell and Goodnight" – 4:22
5. "Infinite Sadness" – 4:02

En op machina staat "Speed Kills" als extraatje....

Ik begin steeds meer te houden van deze plaat. Het is ook teveel om in een keer tot je door te laten dringen. De eerste twee tracks zijn echt beeldschoon. Een prachtige intro gevolgd door een minstens zo mooie opener. Vooral de strijkers voegen enorm veel waarde toe aan de ervaring. Daarna even lekker pretentieloos rocken. Vooral Jellybelly is een kickass nummertje. Maar Zero gaat daar tekstueel weer overheen. Here is no Why is ook al zo heerlijk met die gitaarmelodie in het refrein! (Da-di-da-di-da-di-da-da!) En dan die solo erachteraan. Geweldig begin van dit album!

Ik zal verder geneuzel voor mijzelf houden. Bovendien heb ik niet zo heel veel zin om nog eens 23 nummers zo te beschrijven
Gewoon een heerlijk album dat ik eigenlijk nog steeds niet helemaal goed ken, maar waarvan ik wel steeds beter besef hoe verschrikkelijk goed het is. En ook hoe knap het is om twee uur lang zo'n niveau te behouden! Over een tijdje mijn vonnis

Aan ambitie ontbrak het ze in ieder geval niet om een dubbel album als deze te maken. Niks dan lof daarvoor. De kwaliteit van de nummers heeft er nauwelijks onder geleden want hier staat inderdaad veel moois op. Echter is de slijt er bij mij wat in geraakt en zet ik deze niet meer zo vaak op. Gevoelsmatig wordt hier net wat te veel op bepaalde tienersentimenten ingespeeld naar mijn mening. Dat trek ik nu minder. SD blijft mijn favoriete Pumpkins LP. Desondanks is dit een heel behoorlijke plaat die ik koester vanwege de herinneringen die eraan vastzitten. Man, man, man wat heb ik Bullet with Butterfly Wings vaak gedraaid nu ik er zo vaak over nadenk

Kon geen enkele nummer van ze.. toen ik ze op Pinkpop 2007 zag, alleen 1979 dan. Het laatste nummer dat ze daar speelden heeft me (en nog steeds) omver geblazen, gossammer heet het volgens mij.. iedereen stond gewoon met open mond naar een solo van 7 minuten te kijken. Dat vergeet ik nooit meer. Misschien toch maar eens dit album aanschaffen!!

De afwisseling hard-zacht komt om dit album fantastisch tot zijn recht. Wat me ook opvalt is dat Billy Corgan zulke vreemde gitaargeluiden kan produceren in zijn solo's. Hij doet niet onder voor Tom Morello die daar ook een expert in is.
De laatste nummers van het album laten al wat horen van het latere geluid op Adore. Hoewel sommige het waarschijnlijk niet met me eens zijn vind ik het gebruik van de drumcomputer wel een toevoeging.

The White album of the 90's.. die titel bevalt me wel. De muziek komt uit vele directies en inderdaad, die gitaargeluiden van Billy Corgan zijn een streling voor je oren. Mijn favoriete deel, want daar kun je bij dit werk wel van spreken, is van Cupid de Locke t/m Porcelina. Vier wereldsongs op een rij wat mij betreft.

behoorlijk wat keren heb ik dit album al opgezet. toch ben ik voor mijn gevoel nog lang niet klaar met het ontdekken van dit album. eigenlijk kan ik nu pas heel bewust luisteren naar de volledige eerste cd. de tweede cd komt vaak te laat, dan ben ik met mn aandacht alweer ergens anders. Misschien moet ik ook eens met CD 2 beginnen volgende keer.

Dan krijg in ieder geval bij het tweede nummer een muzikale kaakslag te verwerken met Bodies

Love is suicide..

Ja, met beginnen bedoelde ik eigenlijk dat ik CD2 als eerste moet luisteren. Ik ken de nummers wel, maar oppervlakkig Bodies is inderdaad een redelijke kaakslag

Dat maakte ik ook daar uit op ja

Super vet rock album met 2 cd's vol met mooie rock en interessante producties. Alles staat erop...harder werk, gevoelige nummers etc etc.
4,5*

Eén van de allerbeste rockalbums dat ik ken met een zeer mooie Tonight, Tonight en 1979 en natuurlijk het wat hardere Zero.

Vergeet bullet with butterfly wings niet...is ook een van de topnummers

Er is zo’n grote verscheidenheid aan hoogtepunten op dit document te vinden dat het aanwijzen van individuele songs enkel gepaard gaat met het noemen van lange lijstjes

Ik wil het even omdraaien:
Kan iemand mij uitleggen waarom deze fantastische plaat niet gewoon in de top 3 van de Musicmeter Top 250 staat..?? Natuurlijk ben ik bevooroordeeld, maar dit is in zijn soort een plaat van uitzonderlijke klasse; alle uitersten van de pop-rock worden aangestipt en allemaal op fabuleuze wijze. Van singer-songwriter tot popliedjes tot degelijke rockers, tot metal tot fraaie ballades tot zelfs liefdesliedjes. Allemaal even mooi en even prachtig. Waarom wordt dan toch altijd gewezen naar Siamese Dream als ultiem meesterwerk in plaats van MC..?? Waarom is er dan toch de terughoudendheid om dit album de status te geven die het in mijn ogen verdient..??

Ik kan het niet uitleggen.
Maar bij mij wisselen dit album en Siamese Dreams stuivertje op de 1e plaats in mijn top 10. Gewoon een gevalletje van: ik kan niet kiezen.

Misschien is dit voor veel mensen teveel om überhaupt uit te proberen? Hoe je het ook bekijkt, je moet hier echt te tijd voor nemen. Ik ben al maandenlang met tussenpozen met dit album bezig. Ondanks dat ik het echt goed vind, is het gewoon een veel te lange plaat om even tussendoor te pakken. Siamese Dream is wat dat betreft een stuk beter te overzien.

[quote="De-noir"Echter is de slijt er bij mij wat in geraakt en zet ik deze niet meer zo vaak op. Gevoelsmatig wordt hier net wat te veel op bepaalde tienersentimenten ingespeeld naar mijn mening. Dat trek ik nu minder. [/quote]

Mmm tienersentimenten: Pak het tekstboekje er nog even bij. Dan lees je dat het (ook) gaat over een zware depressie en de gedachtes en gevoelens die daarbij horen. Hij weet dat treffend en duidelijk te verwoorden en muzikaal te uiten.

Volgens mij refereert Corgan tekstueel veelvuldig naar zijn jeugdjaren op Mellon Collie en deze muziek spreekt tekstueel meer tot de verbeelding in je jonge jaren, die soms verwarrend van karakter kunnen zijn (hier spreekt een getuige) dan wanneer je later je voeten iets steviger op de grond staan. Dit wil overigens niet zeggen dat oudere mensen deze gevoelens niet ervaren of deze muziek niet kunnen appreciëren. Toch ontstond dit album in het licht van de Amerikaanse jeugd, generation X, en de Pumpkins waren zeker een spreekbuis voor hun generatie.

Ik denk dat het James Iha is die die geluiden produceert.

Ikdenk het niet....

Ik denk het ook niet.

Ik weet wel zeker van niet

Ik denkt dat net als bij RATM effectpedalen de geluiden produceren. En de gitarist verdomd goet weet hoe die dingen werken en ze af kan stellen.

Belooft. Ik gebruik dit woord maar een keer voor een album.
Briljant. Basta.
Melodieus geniaal, onderdompelend, na 15 jaar opnieuw luisteren en weer verpand.
De volgorde is niet verkeerd gekozen.
De nummers per cd ook niet.
Dit zijn de smashing pumpkins en zoals ze zelf zeggen:
we hebben er aan gewerkt alsof het ons laatste album was.
Dat zegt wat.

James Iha is de solo-gitarist, dus ik zou dan graag weten welke nummer welk geluid jij zo apart vind.
Als je vreemde melodiën hoort...in iha zijn-hiernamaals-band klinkt hij af en toe net zo vreemd.
Volgens mij doet corgan overwegend de ritme-gitaar.

Grappig, als je bedenkt dat Corgan alle gitaren (incl. bas) op voorganger Siamese Dream inspeelde....

Corgan kan ook een heel stukje soleren ze, dat staat zekzer buiten kijf.

weinig grappigs aan.....

Cupid de Locke, wat een wereldnummer.