The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

De laatste vijf nummers hadden van mij op de plank mogen blijven liggen. als er één plaat uitgaat als een nachtkaars, is het deze wel.

Het zijn niet mijn favoriete Pumpkinsnummers, maar op de een of andere manier past het daar precies. Na het geweld van X.Y.U. als laatste vlammende wapenfeit zijn dit de songs waar de luisteraar van kalmeert en in de rust naar het einde wordt gesleept. Had niet anders gemoeten na de zit van 2 albums, lijkt mij.

Misschien zijn die drums er juist wel voor verantwoordelijk dat deze plaat net die absolute meerwaarde krijgt om de nummer 1 positie in mijn top 10 te rechtvaardigen. Man man man wat is die Jimmy een ongelofelijke pot aan het heersen. Hij is niet alleen meesterlijk in het stevigere werk, maar zelfs bij de ingetogen nummers druipt de klasse er van af. Eén van de grootste helden (en misschien wel de grootste) in de muziekgeschiedenis wat mij betreft.

Gekocht op platenbeurs. Even onderhandelen en voor 50 euries It was mine

VIJF!TIG! Euro!! Wat een meesterdeal!!!!

Naja, voor mij was ie destijds 65 gulden of zoiets, maar dat was al in grootmoeders tijd.... Blijft een briljante vinyluitgave. de Pompoenen besteedden altijd al veel aandacht aan de LP's.

50 euro lijkt me anders achterlijk duur voor een 3lp?

Inderdaad veel geld, maar de LP versie is out of production en dus een collectors item...
Wel is er sprake van een reissue!


Al heb je 2e hands veel kans op een "Bootleg" versie, verschil tussen echt en nep:
1. There is a slight difference between the colouring of the logo and title on the sleeve. The original being a tad darker.
2. There is no number box on the fake.
3. The inner labels on the fake records have a green tinge to them, whereas the real ones are more vibrant.
4. The booklet on the fakes are made of white paper, whereas the original has an off white, cream tinge to it, and the paper is better quality.
5. The sleeve itself on the fake ones, is made of a flimsier cardboard.

Normaal liggen de prijzen nu rond de 150 euro als ik het wel heb..
Heb zelf een uitgave met een nummerbox ZONDER een nummer er in, maar verder voldoet het niet aan bovenstaande nep-beschrijvingen....
En een reissue..?? Interessant!!

Wie Mellon Collie wil aanschaffen op vinyl, die gaat best voor de eerste druk of tweede druk.

De eerste druk is genummerd en is tegenwoordig het duurst in aankoop. Rechtsonder, op de frontcover, staat een nummering van 0001 tot 5000 in een wit gevulde rechthoek.

De tweede druk is eveneens genummerd en is in aankoop amper goedkoper dan de eerste 5000 gedrukte exemplaren. De nummering op de tweede druk start met het nummer 5001 tot 18000. Eveneens terug te vinden in een wit gevulde rechthoek rechts onderaan op de frontcover.

De eerste en tweede druk zijn de officiele persingen.

De zogenaamde derde druk is een niet genummerende uitgave. Deze persing is identiek aan de eerste en tweede druk. Zowel inhoudelijk als uiterlijk. Rechtsonder, op de frontcover, staat geen nummering maar een wit gevulde rechthoek is wel aanwezig. Het aantal exemplaren zijn niet bekend. Het is ook niet bekend of de niet genummerde officiele exemplaren zijn. De prijzen zijn minder duur dan de eerste 2 drukken.

Er bestaan ook exemplaren waarvan het vinyl zelf in clear bronze, red en yellow zijn. Ze zijn niet voorzien van een nummer. Een wit gevulde rechthoek is ook niet aanwezig. Inhoudelijk is alles terug identiek als de eerste en tweede druk. De gewone zwarte druk bestaat ook in die vorm.

Een vijfde soort bestaat ook. De gekleurde triple vinyl + een vierde exemplaar toegevoegd. De bijhorende vinyl is de PISCES ISCARIOT versie in herdruk. De inhoud is iets wat gewijzigd. Eveneens geen genummerde druk en een wit gevulde rechthoek is ook niet aanwezig.

Voorbeelden => 3 x yellow vinyl, inlcuded 1 x blue vinyl of 3 x red vinyl, included yellow vinyl

De gekleurde vinyl exemplaren zijn wat goedkoper. Het is niet zeker of dit officiele persingen zijn.

Maar wie een echt exemplaar wilt, ga dan voor de eerste of tweede druk.

And into the eyes of the jackyl, I say.. KA-BOOM!

Een van de mooiste stukjes muziek die er bestaan en dat moet af en toe echt even hard gedraaid worden in huize Bliksem.

In Farwell Goodnight word prima samen gezongen door Corgan, D'Arcy en Iha.
Prachtige afsluiter, het deel Starlight is nog een moment om weg te dromen, een verademing na de laatste beuken van het Twilight gedeelte.

Door die LP benamingen met de hoeveelheid sides valt dit allemaal op zijn plek en maakt deze plaat nog specialer en mooier

Op hun eerste twee albums vond ik een mooie balans tussen de nummers.
Vaak ging het binnen een song al van zacht naar hard en omgekeerd.
Op de een of andere manier werkt het hier niet helemaal.
Tonight, Tonight en 1979 zijn teveel gericht op het grote publiek.
Niet slecht; zeker niet, maar ze passen niet tussen het geweld van geniale resultaten als Zero en Bullet With Butterfly Wings.
Dit zijn gewoon maar een paar voorbeelden.
Het kan best dat de band meer op elkaar is ingespeeld, en Corgan de rest ook een grotere rol toe diende, van mij had het niet gehoeven.
Helaas speelt de lengte van het album ook een belangrijke rol in het gevoel dat het mij geeft.
Een hele zit om uit te zitten, CD 2 haalt vaak de speler niet eens, terwijl ik zonder problemen Gish en Siamese Dream na elkaar kan draaien.
Ik weet niet of anderen zich ook hierin herkennen?

Nee.

Ik ook niet Ik draai overigens nooit de CD's achter elkaar. Ik sta juist versteld hoe ze het in godsnaam voor elkaar hebben gekregen een dubbel cd uit te brengen zonder ook maar één filler en vol met geniale hoogtepunten.

Ik ook niet, dit is naar mijn inziens dé perfecte plaat

Ja.

Ja en daarom was mijn Pumpkins-liefde met deze plaat wel over. Te veel, te pompeus, te megalomaan, te behaagziek en tegelijk veel gezichtslozer dan de eerste twee platen.

Ik vind het ook pompeus, megalomaan en behaagziek, maar juist mede DAAROM zo briljant
"nee" dus

Das helemaal juist. De plaat is zo goed als perfect. Geweldige plaat

Weer een stem erbij voor 'ja'. Hoe goed de muziek ook is, na anderhalve CD weet ik het wel en is de rest alleen maar méér van hetzelfde.

Hoewel ik het punt van deric heel goed begrijp, en ik de eerste albums erg waardeer om die tempo en melodie wisselingen binnen een nummer, ben ik ook erg fan van deze plaat. Beide manieren van songwriting kunnen mij bekoren. Binnen het album wordt er meer dan genoeg afwisseling in tempo etc geboden om de balans te behouden. Voor mij is dit vooralsnog het laatste interessante Pumpkins album (al moet ik bekennen dat ik na Adore niets meer geprobeerd heb).

Niet alleen in huize Bliksem hoor

Buona per i nostri vicini.

Ben benieuwd, dit album komt komend jaar opnieuw uit samen met Adore en The Aeroplane Flies High(als ik een interview goed begrijp).
Ben erg benieuwd naar de "nieuwe" artwork en bsides die er dan bij zitten!
Dit jaar zou Pisces Iscariot ook opnieuw uitkomen, wellicht verplaatst naar 2012??

Is 28 tracks niet een beetje te veel van het goede, zelfs als het om de Pumpkins gaat?

Nee.

Een iets ruimer antwoord graag. Waarom? Word je dan niet moe van Corgans stem na die tijd?

Mag ik u verwijzen naar mijn recensie?

Absoluut niet, dit moet het beste dubbelalbum zijn dat er bestaat, ongelooflijk hoe ze 28 nummers lang zo'n hoog niveau kunnen behouden Aan de stem van Corgan erger ik me überhaupt niet, zo ook niet op dit album.

Ik ook niet hoor, vind het rauwe rantje van zijn stem iets breekbaars hebben. Maar ik dacht dat 2 uur misschien te lang was voor een fors rockalbum. Maar aan de kwaliteit doet het niet veel af dus.