Elbow - Little Fictions (2017)

Een van de mooiste stemmen in de popmuziek in een keurig geplooid Elbow jasje. Little Fictions is een lichtvoetige plaat geworden, waarop het fraaie gitaar- en pianospel wordt ondersteund door stuwende percussie van allerhande aard, want ze zijn nog maar met vier. En ook al zijn er een paar minder welluidende riedeltjes in de dop te bespeuren - o.a. bij Firebrand & Angel en All Disco - de melodietjes zijn over het algemeen weer erg plezierig.

Keurig geplooid en netjes gevouwen, dat is deze Elbow. Het is een ordentelijk stapeltje songs geworden. Het is een album, waarvan ik vrees, dat het bij mij op den duur de meeste tijd in de kast zal vertoeven. Een eigenschap, waar de meeste voorgangers in het geheel geen last van hadden. Toch zal ik niet gek opkijken als ook deze Elbow op een bepaald moment weer heel mooi gaat worden.

Toppers: Gentle Storm en Trust the Sun.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elbow - Little Fictions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Little Fictions is al weer de zevende plaat van de uit het Britse Manchester afkomstige band Elbow.

De vorige zes platen van de band waren zo mooi en zo bijzonder dat het voor Elbow zo langzamerhand niet meevalt om nog te verrassen.

Dat doet Little Fictions dan ook niet en zeker niet wanneer je de plaat voor het eerst beluistert. De mokerslag zoals die bijvoorbeeld werd uitgedeeld door het briljante The Seldom Seen Kid uit 2008 blijft hierdoor uit.

Op Little Fictions doet Elbow vooral wat je van de band verwacht na 16 jaar en zes prachtplaten.

Dat zou de suggestie kunnen wekken dat Little Fictions een tegenvallende plaat is, maar dat is het zeker niet. Sterker nog, Little Fictions is een geweldige plaat, die zich kan meten met het beste van de band. Het is uiteindelijk ook een plaat die toch anders klinkt dan de vorige platen van band.

Op het eerste gehoor kleurt de plaat redelijk binnen de lijntjes van het inmiddels bekende Elbow geluid. Dat is een geluid dat een stuk complexer en avontuurlijker is dan dat van de meeste anders bands en qua complexiteit en avontuur mijlenver is verwijderd van het geluid van andere bands met de status van Elbow.

Het bijzondere van de muziek van Elbow is dat de band er in slaagt om muziek te maken die constant buiten de lijntjes kleurt, maar die toch redelijk makkelijk in het gehoor ligt, zeker wanneer je er oppervlakkig naar luistert.

Elbow moet het op Little Fictions doen zonder hun drummer van het eerste uur Richard Jupp. Dat werd gezien als een aderlating, maar juist de bijzondere (elektronisch klinkende) ritmes dragen voor een belangrijk deel bij aan het bijzondere geluid dat zich ontwaart wanneer je Little Fictions vaker hoort en met net wat meer aandacht beluistert.

Little Fictions lijkt vergeleken met zijn voorgangers een redelijk toegankelijke plaat die uit veel minder lagen bestaat dan gebruikelijk bij de band, maar met name de basis van de meeste songs is onnavolgbaar. Op deze complexe basis strooit Elbow verrassend driftig met geweldige melodieën, waarop de prachtstem van voorman Guy Garvey uitstekend gedijt.

Door de stem van Guy Garvey doet de muziek van Elbow me nog steeds denken aan de geweldige platen die Peter Gabriel aan het begin van zijn solocarrière maakte en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met deze platen.

Door de op het eerste gehoor net wat minder complexe songs dringt Little Fictions zich makkelijk op. Ik was daarom meteen overtuigd van de kwaliteit van de zevende plaat van Elbow, maar nu de plaat voor de vijfde of zesde keer voorbij komt, vind ik Little Fictions nog veel beter.

Elbow heeft een plaat gemaakt die op het eerste gehoor klinkt als typisch Elbow, maar de songs op Little Fictions zitten vol geheimen en verrassingen. In muzikaal opzicht is het weer smullen en Guy Garvey lijkt alleen maar beter te gaan zingen de afgelopen jaren.

En zo groeit een plaat die voor Elbow begrippen in eerste instantie wat gewoontjes overkomt al snel tot grote hoogten. Het is een bijzondere prestatie, want welke band slaagt er in om zeven platen van dit niveau te maken en niet te vallen voor de verleidingen van een nog groter publiek.

Waar een vroege soortgenoot als Coldplay inmiddels is afgegleden in de richting van de zouteloze popmuziek en goedkoop effectbejag, maakt Elbow nog steeds eigenzinnige muziek van een enorme schoonheid.

De vorige zes platen van de band zijn me stuk voor stuk dierbaar en ook voor Little Fictions heb ik inmiddels een plekje in mijn hart ingeruimd. En ondertussen ben ik er ook nog eens van overtuigd dat het steeds spannender klinkende Little Fictions nog lang niet is uitgegroeid. En zo heeft Elbow het weer geflikt om een prachtplaat af te leveren. Erwin Zijleman

Als je mij vooraf had gezegd dat ik de reeds gelekte nummers tot de beste van het album zou vinden behoren was ik niet tevreden geweest. Toch ben ik over de hele linie wel tevreden, het is 'gewoon' Elbow. Sterke nummers aan het begin en het eind. Alleen het middenstuk kan ik weinig mee, Firebrand & Angel kan ik niet afluisteren en ook K2 staat me na verloop van tijd tegen.

Vanwege die twee nummers en omdat ik een echte uitschieter of wat spanning mis houd ik het op 3,5 ster, maar dit kan nog groeien naar 4.

Soms heb ik zin in een appelpunt. Het is dan enorm fijn dat, wanneer ik een appeltaart koop, hij precies zo smaakt als ik hoopte.

Het is zondagmorgen. Ik zet koffie en heb zin om Elbow op te zetten. Ik hoef geen verassingen, of experimentele kunstzinnigheid. Gewoon een fijn kabbelend Elbow-album volstaat. Men mag het saai, voorspelbaar en binnen de lijntjes noemen. Als ik dit album op het voor mij juiste moment opzet vind ik het heerlijk.

Iedere keer kijk ik uit naar een nieuw album van Elbow. De band die mij heel na aan het hart staat. Magnificent vond ik een prachtige eerste single, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Daarna konden All Disco en Gentle Storm mij helaas niet bekoren. Het gehele album kabbelt in eerste instantie voort, maar met Elbow is het net als goede wijn. Ook dit album begint mij toch steeds meer te bekoren, na meerdere luisterbeurten. Ik gaf het in eerste instantie een 3,5 maar ga nu toch richting 4,0. Ik hoop wel dat Elbow bij hun achtste album eens meer uitpakt met minder violen en wat steviger werk.

Al sinds de TSSK ben ik een groot fan van Elbow. In de loop van de jaren ook het oudere werk leren kennen en ja: ik kijk elke keer weer uit naar een nieuwe release. De eerste gelekte nummers bevielen.....gedeeltelijk. Magnificent en Gentle Storm kunnen mij erg bekoren: ze liggen beiden gemakkelijk in het gehoor. Maar misschien ook weer te makkelijk? Een Elbow-album rijpt altijd in een paar maanden en deze nummers lijken zichzelf erg makkelijk prijs te geven: het klinkt dus wel lekker maar zijn ze na veel luisterbeurten nog steeds spannend genoeg? Dan All Disco....tja....het ene oor in, het andere oor uit. Te weinig spanning en bezieling in dit nummer.

Dan de 'nieuwe' nummers.... Trust the Sun is een parel en voor mij het hoogtepunt van dit album. Typisch Elbow-nummer ook: ik moest hem meerdere malen horen om hem te waarderen. Een intro van meer dan een minuut en dan beginnen met het refrein. Maf, maar het werkt super!

Head for Supplies begint zo heerlijk.....maar dat koortje aan het einde: dat is gewoon over de top! De charme van Elbow zijn juist de mooie, soms mierzoete teksten die door de muzikale omlijsting ....wel...een Elbow-plaat worden. Door het koor gaat het over de rand heen: het Elbow-evenwicht is dan weg.

Dan zit je pas aan de helft van het album. Van die laatste vijf nummers blijft op dit moment alleen Little Fictions hangen. Geniale opbouw....heerlijk ritme......tot aan het refrein: was daar de inspiratie op? Inmiddels al vaak geluisterd maar het lijkt echt wel of men het hier even niet meer wist. En die andere vier nummers dan? Ook die blijven nog niet hangen. Is dat erg? Nee: Elbow-albums hebben wel vaker pas hun diepere lagen maanden na aanschaf aan mij bloot gegeven. Aan die gedachte houd ik mij maar vast: vooralsnog maar 3,5 ster. En dat vind ik bedenkelijk laag voor een Elbow-album.

Mijn introductie van dit album verliep via een tweet van de Belgische band The LVE die enige gelijkenis zag in het ontwerp van haar eigen albumhoes. Niet helemaal onterecht.

Elbow is een band die heel erg langzaam in mij gekropen is. Net zo langzaam als de bands eigen carrière zich heeft ontwikkeld. Stapje voor stapje groter. Tot en met 2008 vond ik maar één nummer goed en dat vind ik nog steeds hun beste. Het prachtig gelaagde 'Leaders Of The Free World'. Een song die een monument verdient. Vanaf 2008 werd het steeds beter, mede omdat mijn vriendin in 2011 de band omarmde en ik de platen vaker ging horen. 'The Take Off And Landing...' was de eerste plaat die direct echt goed viel en voor Little Fictions geldt dat nog meer.

Verlies een drummer en maak je meest percussieve plaat ooit? Het lijkt op te gaan voor Elbow. Little Fictions is directer. Muzikanten komen uit de Elbowsoep tevoorschijn om even te excelleren en Garvey lijkt net iets prominenter dan daarvoor aanwezig.

Als ik de muziek van Elbow hoor vraag ik me wel altijd af hoe het kan dat de band hele festivalweides weet te boeien, behalve dan als rustmoment. Uiteindelijk is het luistermuziek van een heel intense soort. Op Little Fictions is daar iets meer leven bij gekomen. Een variatie die Elbow voor mij nog net iets interessanter maakt. Een bijna perfecte plaat. Wat dat laatste tegenhoudt? Ik ga er niet mee naar bed en sta er niet mee op. Dat zijn ***** platen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De eerste twee van Elbow vind ik top, vanaf het eerste moment dat ik ze hoorde. De derde had even tijd nodig, maar stond al snel op gelijke hoogte. Daarna ben ik de band uit het oog verloren, want zoveel andere muziek. Momenteel ben ik alles vanaf The Seldom Seen Kid een beetje aan het roteren. Op elk album staan zeker nog wel wat mooie nummers, maar als geheel vind ik het minder geworden. Hoewel de laatste twee me wel weer wat meer aanspreken. Little Fictions luistert op zich wel soepel weg, wat misschien ook mijn grootste punt van kritiek is. Het is wat flauwtjes allemaal. Toch denk ik dat deze laatste, en de vorige, het op het juiste moment goed kunnen doen. Niet op de achtergrond, de stem van Garvey vraagt (bij mij althans) nog steeds om volle aandacht.