Elbow - Little Fictions (2017)

mijn stem
3,76
238 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Polydor

  1. Magnificent (She Says) (4:24)
  2. Gentle Storm (3:39)
  3. Trust the Sun (5:55)
  4. All Disco (4:27)
  5. Head for Supplies (3:56)
  6. Firebrand & Angel (5:25)
  7. K2 (5:18)
  8. Montparnasse (2:40)
  9. Little Fictions (8:26)
  10. Kindling (4:15)
totale tijdsduur: 48:25
175 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
avatar van blur8
3,5
0
geplaatst: 4 februari, 20:17 uur [permalink]
Dat doet niets af aan die bloedmooie track.
Wel jammer is de slot-fade, de Song is net niet mooi afgerond en lijkt daardoor onaf.
K2 heeft hetzelfde euvel. En dat verwacht je niet bij kwaliteitspop.
Laten dat nu precies mijn 2 favos zijn. Als dat maar geen aftrekpunten gaat kosten...

4,5
0
geplaatst: 4 februari, 21:29 uur [permalink]
Elbow!

Toen ik vanavond naar huis fietste moést ik uiteraard weer luisteren.
Mist. Net boven het vriespunt. En dan merk je dat Elbow gewoon weer een hoop warmte geeft. Zoals altijd. Guy, met z'n prachtige stem, is de lieve oom die je een whiskey inschenkt, knipoogt en zegt: cheers! Binnen de lijntjes? Ja. Lief en braaf? Ja. Kwaliteit? Zeker! Gewoon wederom een pareltje.

Zitten er fantastische meezingers tussen als 'Lippy Kids' en 'One Day Like This'? Nee niet echt. Is de lang uitgesponnen titeltrack net zo mooi als die op z'n voorganger? Nee. Staat er een epos op als 'The Birds'. Ook niet echt. Er zitten gewoon, naar mijn mening, geen echte uitschieters tussen, zowel naar boven niet als naar beneden. Gewoon een erg mooi album. Lieve kwaliteit. Zoals alleen Elbow dat kan en mag.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
0
geplaatst: 4 februari, 21:49 uur [permalink]
Na 2 luisterbeurten springen er voor mij 3 tracks bovenuit: Magnificent, Trust The Sun & Kindling. De rest moet nog bezinken, kwaliteitspop? Jazeker! De stem van Guy Garvey blijft geweldig, al met al nog veel te vroeg om een finaal waardeoordeel te vellen.

avatar van Chameleon Day
3,5
0
geplaatst: 5 februari, 00:37 uur [permalink]
Mjuman schreef:
(quote)


Al beluisterd; nee: kabbelt heerlijk weg, goede soundtrack voor quality time, mooi flesje erbij - nothing disruptive. Draai dit, vervolgens Bonobo en/of de laatste XX en je gaat een goede nachtrust hebben. 😎


Ik doelde niet op dit album, maar op de opvolger van deze die Geelbuik in zijn post voor de mijne aankondigt. Ik kijk daar ook naar uit!

(Uiteraard is mijn bericht anders op te vatten...ik ben over deze vooralsnog gematigd negatief; wil ik de nacht niet mee in, haal ik, ... ahum ..., geen climax mee...zzzzz)

4,5
0
geplaatst: 5 februari, 01:51 uur [permalink]
Dan beveel ik u het onderstaande inhoudsloze aan 😄
Lady Gaga - Perfect Illusion - YouTube

avatar van erwinz
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 10:10 uur [permalink]
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elbow - Little Fictions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Little Fictions is al weer de zevende plaat van de uit het Britse Manchester afkomstige band Elbow.

De vorige zes platen van de band waren zo mooi en zo bijzonder dat het voor Elbow zo langzamerhand niet meevalt om nog te verrassen.

Dat doet Little Fictions dan ook niet en zeker niet wanneer je de plaat voor het eerst beluistert. De mokerslag zoals die bijvoorbeeld werd uitgedeeld door het briljante The Seldom Seen Kid uit 2008 blijft hierdoor uit.

Op Little Fictions doet Elbow vooral wat je van de band verwacht na 16 jaar en zes prachtplaten.

Dat zou de suggestie kunnen wekken dat Little Fictions een tegenvallende plaat is, maar dat is het zeker niet. Sterker nog, Little Fictions is een geweldige plaat, die zich kan meten met het beste van de band. Het is uiteindelijk ook een plaat die toch anders klinkt dan de vorige platen van band.

Op het eerste gehoor kleurt de plaat redelijk binnen de lijntjes van het inmiddels bekende Elbow geluid. Dat is een geluid dat een stuk complexer en avontuurlijker is dan dat van de meeste anders bands en qua complexiteit en avontuur mijlenver is verwijderd van het geluid van andere bands met de status van Elbow.

Het bijzondere van de muziek van Elbow is dat de band er in slaagt om muziek te maken die constant buiten de lijntjes kleurt, maar die toch redelijk makkelijk in het gehoor ligt, zeker wanneer je er oppervlakkig naar luistert.

Elbow moet het op Little Fictions doen zonder hun drummer van het eerste uur Richard Jupp. Dat werd gezien als een aderlating, maar juist de bijzondere (elektronisch klinkende) ritmes dragen voor een belangrijk deel bij aan het bijzondere geluid dat zich ontwaart wanneer je Little Fictions vaker hoort en met net wat meer aandacht beluistert.

Little Fictions lijkt vergeleken met zijn voorgangers een redelijk toegankelijke plaat die uit veel minder lagen bestaat dan gebruikelijk bij de band, maar met name de basis van de meeste songs is onnavolgbaar. Op deze complexe basis strooit Elbow verrassend driftig met geweldige melodieën, waarop de prachtstem van voorman Guy Garvey uitstekend gedijt.

Door de stem van Guy Garvey doet de muziek van Elbow me nog steeds denken aan de geweldige platen die Peter Gabriel aan het begin van zijn solocarrière maakte en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met deze platen.

Door de op het eerste gehoor net wat minder complexe songs dringt Little Fictions zich makkelijk op. Ik was daarom meteen overtuigd van de kwaliteit van de zevende plaat van Elbow, maar nu de plaat voor de vijfde of zesde keer voorbij komt, vind ik Little Fictions nog veel beter.

Elbow heeft een plaat gemaakt die op het eerste gehoor klinkt als typisch Elbow, maar de songs op Little Fictions zitten vol geheimen en verrassingen. In muzikaal opzicht is het weer smullen en Guy Garvey lijkt alleen maar beter te gaan zingen de afgelopen jaren.

En zo groeit een plaat die voor Elbow begrippen in eerste instantie wat gewoontjes overkomt al snel tot grote hoogten. Het is een bijzondere prestatie, want welke band slaagt er in om zeven platen van dit niveau te maken en niet te vallen voor de verleidingen van een nog groter publiek.

Waar een vroege soortgenoot als Coldplay inmiddels is afgegleden in de richting van de zouteloze popmuziek en goedkoop effectbejag, maakt Elbow nog steeds eigenzinnige muziek van een enorme schoonheid.

De vorige zes platen van de band zijn me stuk voor stuk dierbaar en ook voor Little Fictions heb ik inmiddels een plekje in mijn hart ingeruimd. En ondertussen ben ik er ook nog eens van overtuigd dat het steeds spannender klinkende Little Fictions nog lang niet is uitgegroeid. En zo heeft Elbow het weer geflikt om een prachtplaat af te leveren. Erwin Zijleman

avatar van Frenz
 
0
geplaatst: 5 februari, 11:24 uur [permalink]
Dus wij luisteren allemaal te oppervlakkig erwinz? Persoonlijk vind ik de onderbouwing voor je beoordeling dan weer te mager, maar mss lees ik ook te oppervlakkig.

Wellicht een iets te scherpe beordeling van je recensie, maar als je Elbow naast Peter Gabriel gaat zetten dan vraag je er ook om. Jij vergelijkt de power, de gevoeligheid, de betrokkenheid en pure emotie in Gabriels stem met de brave, altijd binnen de lijntjes kleurende maar ook best gevoelige "bardenstem" van Garvey? Ik dacht het niet.

avatar van erwinz
4,5
1
geplaatst: 5 februari, 11:50 uur [permalink]
Peter Gabriel kleurt sinds zijn eerste 4 platen anders ook aardig tussen de lijntjes 🙂

avatar van blur8
3,5
0
geplaatst: 5 februari, 11:55 uur [permalink]
Ben het eigenlijk altijd met je goede recenties eens; waarschijnlijk vergelijkbare smaak: erwinz,
Maar deze bij vlagen saaie Elbow vergelijken met de hoogtijdagen van PeterGabriel gaat een beetje ver.
Ik herken ook geen groeibriljant. ik hoor 4 heel goede songs: Trust the Sun, Head for Supplies, Firebrand Angel & Kindling.
De 3 vooruit gestuurde songs hebben geen indruk gemaakt en helaas vindt ik de titlesong een paar minuten te lang.

avatar van erwinz
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 11:58 uur [permalink]
Ik heb hem inmiddels een paar weken en ik vind hem steeds beter worden. De hoogtijdagen van Peter Gabriel is misschien wat te veel eer, die eerste 4 platen zijn ongelooflijk goed en klinken na al die jaren nog net zo urgent als ruim 30 jaar geleden.

avatar van blur8
3,5
0
geplaatst: 5 februari, 12:02 uur [permalink]
Zie je wel: dezelfde muzieksmaak. Gabriel staat verankerd in mijn Top10. maar Elbow niet.

avatar van erwinz
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 12:03 uur [permalink]
Ook The Seldom Seen Kid niet?

avatar van Zwaagje
 
0
geplaatst: 5 februari, 12:10 uur [permalink]
Ik kende Elbow alleen van naam 😴; dit is mijn eerste kennismaking en die bevalt goed. Nog te vroeg om te stemmen, maar deze ga ik zeker een kans geven. Stem volgt....

avatar van blur8
3,5
0
geplaatst: 5 februari, 12:14 uur [permalink]
nee, ook geen fan van the Seldom Seen Kid,
Vergelijk Elbow liever met die andere band uit Manchester. The Slow Show.
Hun beste song van het laatste album "This Time" laat me nog steeds zweven.
Dat gaat Trust the Sun niet nadoen.

avatar van terom
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 13:34 uur [permalink]
erwinz schreef:
Peter Gabriel kleurt sinds zijn eerste 4 platen anders ook aardig tussen de lijntjes 🙂


Vind UP van meneer Gabriel nou niet bepaald een "binnen-de-lijntjes-gekleurde" plaat.
Waarschijnlijk weet hij dat dit Magnus Opus nooit meer te overtreffen valt.
Vandaar de herhalings oefeningen middels Scratch My Back en de Live optredens met orkest en band, waar hij teert op zijn oude repertoir.

Elbow heb ik via de DVD van de Growing Up tour leren kennen, met de prachtige remix van Gabriel's "More Than This"

Zodoende vind ik in Elbow een prachtige vervanger, met muziek die in het verlengde ligt van de "Oude Aartsengel", maar toch een eigen smoel heeft.

4,0
1
geplaatst: 5 februari, 13:42 uur [permalink]
blur8 schreef:
nee, ook geen fan van the Seldom Seen Kid,
Vergelijk Elbow liever met die andere band uit Manchester. The Slow Show.
Hun beste song van het laatste album "This Time" laat me nog steeds zweven.
Dat gaat Trust the Sun niet nadoen.


Mooi is dat toch hè, het subjectieve wezen van muziek. Daar waar jij Elbow te braaf vindt, zie ik the slow show als een hol gebeuren dat geforceerd probeert gevoelens op te roepen (en laat Elbow mij zweven).
Beide bands zijn trouwens ook niet te vergelijken.
4 Sterren voor wederom een prachtig album.

avatar van ElroHirtje
 
0
geplaatst: 5 februari, 13:44 uur [permalink]
Twee maal beluisterd, kabbelende plaat. Moet moeite doen om het meer kansen te geven. Maar ik geef nog niet op.

avatar van Frenz
 
0
geplaatst: 5 februari, 15:44 uur [permalink]
erwinz schreef:
............Door de stem van Guy Garvey doet de muziek van Elbow me nog steeds denken aan de geweldige platen die Peter Gabriel aan het begin van zijn solocarrière maakte en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met deze platen. ........


erwinz schreef:
Peter Gabriel kleurt sinds zijn eerste 4 platen anders ook aardig tussen de lijntjes 🙂


Op de eerste quote reageerde ik en daar refereer je namelijk precies aan zijn begintijd.

Maar goed, hakken op Elbow is een beetje en vogue, The Seldom Seen Kid heb ik iets te hoog zitten om daaraan mee te doen. Maar deze nieuweling vergroot de liefde niet dus.

 
0
geplaatst: 5 februari, 18:05 uur [permalink]
Helaas niet aan mij besteed, al is het muzikaal allemaal nog wel te pruimen maar zodra ik muziek van Elbow hoor zie ik die vreselijke zanger met dat grote gebaar (continu dat wijzen naar het publiek en dat opgeheven vingertje) voor me. Wat me ook irriteert aan hem, is dat ie tijdens concerten bij tijd en wijle "zijn" gitaar pakt, om 'm even later weer terug te zetten, zonder een noot erop gespeeld te hebben.

Die vent is zo nep.

avatar van niels78
3,5
2
geplaatst: 5 februari, 20:30 uur [permalink]
Oef, het was even wennen deze nieuwe plaat van Elbow. Maar hij begint te landen. In alle rust aan het luisteren met een koptelefoon op en de schoonheid ontluikt zich alweer snel! Had ook niets anders verwacht van mijn favo band. Mooi dat deze mannen zo dicht blijven bij wie ze echt zijn. Of ze nu beginnende muzikanten waren of gearriveerde vedetten, ze zijn allerminst nep 😉

avatar van ohmusica
3,0
0
geplaatst: 6 februari, 11:18 uur [permalink]
Wil je Elbow, dan krijg je het ook. Er valt niet aan te ontkomen, ik vind de ritmesectie en muziek, buiten het gangbare nog daar aan toe, en sommige nummers vind ik best aardig, en de stem heeft iets. Maar... Het geheel is voor mij niet echt dat ik zeg, wat geweldig, het zijn uiteindelijk ballades Engelse folksongs en pop. Niets mis mee, maar conventioneel, een beetje hetzelfde uit hun (toch al rijke) repertoire, Al met al het imponeert, maar dan in negatieve zin.

avatar van philtuper
 
0
geplaatst: 6 februari, 14:12 uur [permalink]
blur8 schreef:
nee, ook geen fan van the Seldom Seen Kid,
Vergelijk Elbow liever met die andere band uit Manchester. The Slow Show.
Hun beste song van het laatste album "This Time" laat me nog steeds zweven.
Dat gaat Trust the Sun niet nadoen.


Net als bij het zo geprezen The Slow Show is het met Elbow ook vaak zo: te braaf en daardoor verzandend in gezapigheid. Mij wordt het dan op een gegeven moment te saai. Het is wel mooi maar het raakt niet en schuurt ook nergens. Daardoor heeft het voor mij ook geen houdbaarheid.

avatar van meneer
 
0
geplaatst: 6 februari, 20:24 uur [permalink]
Ik wil (en ga) ook echt de tijd nemen om dit album goed te beoordelen, dat heeft deze band wel verdiend gezien haar reputatie. Toch alvast een eerste indruk:

Ik was eerst 'bang' dat de eerste beluisteringen mij een gezapig, herhaalbaar gevoel zouden gaan geven, maar dat is - na een draaibeurt of 10 - niet gebeurd. Gelukkig.

Ik weet nog niet waarom maar zo op het eerste gehoor doet het album mij sterk denken aan Elbow - Dead in the Boot (2012) welke ik hoog aansla. Bijzonder is dat Dead in the Boot een verzameling van B-Sides is (maar zeer sterk !).

Ik word zeker geraakt door de meeste nummers alhoewel ik Firebrand and Angels een ietwat minder nummer vind, vooral qua zang (er werd bij mij thuis ook vanaf de bank geroepen door mijn Eega of "Garvey misschien echt niet meer wist wat hij moest zingen ?" 😄)

Wat betreft de vergelijking met Peter Gabriels stem (en misschien zeer arrogant, maar ik ben een -zelfbenoemd - Gabriel kenner) had ik dat wel bij eerdere albums waar bv. The Birds op 'Build A Rocket Boy' een duidelijke ode is aan het Gabriel Genesis tijdperk in zowel muziek als zang. Maar bij dit album heb ik het - nog - niet. (Garvey is bekend als Genesis liefhebber en er wordt dan ook weleens gebruik gemaakt van de REAL World studio's van Gabriel waarbij tussen de heren al meerdere gesprekken hebben plaats gevonden).

Ik vind dit album nu verfrissend, goed geproduceerd en ik proef dat er meerdere lagen te ontdekken zijn. Maar daar ga ik dus lekker de tijd voor nemen. Dit album, deze nummers zijn dat waard.

En ik vind het vrij dom dat deze band 'gebashed' wordt. Dat gebeurt dan door mensen die geen verstand hebben van de Britse Muziek Cultuur want Elbow is daar helemaal van doordrenkt.

avatar van Frenz
 
0
geplaatst: 6 februari, 23:34 uur [permalink]
Valt best mee met die zelfbenoemde arrogantie meneer, tenminste als het gaat over je zelfbenoemde Gabriel kennis, maar je vliegt helemaal de bocht uit met je laatste statement. Als je Elbow niks vindt dan heb je geen verstand van britse muziek cultuur? Die hoofdletters....

Van muziek hoef je nou net geen enkel 'verstand' te hebben om iets mooi (of just niet) te vinden.

avatar van meneer
 
1
geplaatst: 7 februari, 06:57 uur [permalink]
Frenz schreef:
Valt best mee met die zelfbenoemde arrogantie meneer, tenminste als het gaat over je zelfbenoemde Gabriel kennis, maar je vliegt helemaal de bocht uit met je laatste statement. Als je Elbow niks vindt dan heb je geen verstand van britse muziek cultuur? Die hoofdletters....

Van muziek hoef je nou net geen enkel 'verstand' te hebben om iets mooi (of just niet) te vinden.


Of het uit de bocht vliegen is weet ik niet maar ik heb het nergens over het gegeven dat iemand Elbow niks vind en val daar niemand, persoonlijk, op aan. Dat is, naar mijn mening, een kwestie van smaak waar iedereen recht op heeft. Ik heb het juist puur over het 'bashen' van een band (maakt niet uit welke) omdat ze zijn wie ze zijn. En deze band is zeer zichzelf. En er zijn, bij deze band, soms wat mensen die dat doen. Dat irriteert mij omdat het niet goed gefundeerd wordt - zonder enig vorm van verstand dus - en het dan gewoon erg gemakkelijk is om te doen.

Wat betreft die hoofdletters, dat is puur uit persoonlijk respect voor deze culturele Britse uiting die zo'n mooie en waardevolle geschiedenis heeft. Jammer dat je dat 'afschiet' want juist dat is een persoonlijk iets van mij (en kwetsbaar dus op een gezichtsloos medium als dit).

Dus je hebt mij gewoon, denk ik wat verkeerd begrepen. Maar stuur gerust een PM want ik heb verder het vermoeden dat dit een soort discussie zou kunnen worden die niet bij dit album hoort.

4,0
0
geplaatst: 7 februari, 20:28 uur [permalink]
Is het verrassend, innovatief? Nee, dat niet. Maar dat hoeft van mij ook niet altijd. Uiteindelijk wil ik mooie muziek horen en wat dat betreft kan ik alleen maar tevreden zijn met dit album. Voornamelijk de eerste 6 nummers komen goed binnen, daarna kakt het een beetje in wat mij betreft. Op een opleving halverwege de titeltrack na, geweldige climax! Moet het nog wat vaker luisteren, maar ik verwacht wel een mooi cijfer voor dit album.

 
0
geplaatst: 7 februari, 22:01 uur [permalink]
Oef....dat valt niet mee bij de eerste kennismaking. Steeds mooier wordt de stem van Guy; maar dit toch meer lichtvoetige werk is wennen na de sereniteit van The take off en het poëtische van een nummer als Mirrorball. Nog maar een paar keer goed luisteren.

avatar van Chameleon Day
3,5
0
geplaatst: 7 februari, 23:15 uur [permalink]
Het titelnummer is dan toch wel weer prachtig...

avatar van Johnny Marr
4,0
0
geplaatst: 8 februari, 10:45 uur [permalink]
Chameleon Day schreef:
Het titelnummer is dan toch wel weer prachtig...

Maar niet zo prachtig als het titelnummer van de voorganger... Maar het is weer een mooi album geworden hoor, met Magnificent voor mij wel al direct als hoogtepunt.

avatar van Misterfool
2,0
1
geplaatst: 8 februari, 14:21 uur [permalink]
Degelijk vakwerk, maar dodelijk saai. Meer woorden hoef ik er ook eigenlijk niet aan vuil te maken.