Hurray for the Riff Raff - The Navigator (2017)

The Navigator kan al worden beluisterd via Bandcamp.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen Indie Rock met Folk en Wereld invloeden aldus Discogs, ben benieuwd.

Entrence begint in elk geval met a capella ondergedompelt in Gospel-invloeden. In Living in the City klinkt ze als een femine versie van Lou Reed / Garland Jeffreys (een poëet van de Bronx!), een singer-songwriter met een vleugje Jazzy swung. Hungry Ghost neigt naar Indie Rock en Alternative Rock beïnvloed door The Cure en New Order... met een viool, voorlopig favoriet. Life to Save is een tussendoortje met huiskamerpiano die wat Lo-Fi overkomt.

Mooie opening met violen en akoestische gitaar op Nothing's Gonna Change That Girl die eerst een serene ingetogen nummer lijkt te zijn totdat van tijd tot tijd een fuzzy gitaar er tussen door prikt die je eerder in een The Flaming Lips' nummer zou verwachten en dan langzaam toch aan bombast opbouwt.

The Navigator begint met sample van een haast zingende straatverkoopster waarna Latin, violen, 60s Rock en Surf het verder dragen. Halfway There is weer ingetogen eenvoud a la Folk met alleen een akoestische gitaar en wat samenzang, mooi gedaan! Verder met protestnummer met Afro Latin invloeden in Rican Beach die invloeden zitten ook in Fourteen Floors.

Rijk aan tokkelende violen, Settle doet denken aan St. Vincent en wat Oosterse invloeden. Pa'lante (vertaling: vooruit / doorgaan), ingetogen singer-songwriter met ruimte voor de piano die halverwege wat Beatlesque wordt, om strijdbaar tweetalig (deels Spaans) te eindigen. Vooral dat laatste stukje is erg indrukwekkend effectief in alle eenvoud. Doet me denken aan Luz Elena Mendoza van Y La Bamba. Met de afsluiter Finale waan je in de Afro Latin Blues Rock begindagen van Santana

Er zit veel afwisseling in het album maar wonderwel past het allemaal prima bij elkaar. Sommigen horen hier ook Roots in terug dan wel dat dit de basis vormt. Dit is voorlopig mijn album van de dag.

Hurray For The Riff Raff (Alynda Segarra komt eind deze maand deze kant op: Rotterdam, Utrecht, Groningen worden aangedaan naast, Hamburg, Brussel, Parijs en Londen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - The Navigator - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hurray For The Riff Raff is de band rond frontvrouw Alynda Lee Segarra.

Alynda heeft Puerto Ricaanse wortels, maar groeide op in de Bronx in New York. Op haar 17e verruilde ze het zware leven in een wat minder florissante wijk in New York voor een bestaan als muzikant in New Orleans en dit begint zo langzamerhand zijn vruchten af te werpen.

De platen van Hurray For The Riff Raff zijn sinds het uit 2008 stammende debuut alleen maar beter geworden en ook The Navigator is weer beter dan zijn voorganger.

The Navigator is een opvallend ambitieuze plaat, waarop Alynda Lee Segarra een verhaal vertelt dat lijkt op haar levensverhaal. Het is een levensverhaal dat voor een belangrijk deel wordt ingekleurd door de muziek waarmee de frontvrouw van Hurray For The Riff Raff opgroeide in New York.

Op Spotify heeft Alynda Lee Segarra een lijstje geplaatst met de songs die haar hebben geïnspireerd tot het maken van The Navigator en dat is een interessant lijstje. Het is een lijstje dat wordt gekleurd door haar Puerto Ricaanse afkomst en de muziekgeschiedenis van The Big Apple, maar het belangrijkst was naar eigen zeggen de eerste beluistering van David Bowie's The Rise & Fall of Ziggy Stardust. Persoonlijk hoor ik overigens veel meer van Patti Smith, die ook vertegenwoordigd is in de playlist op Spotify.

Hurray For The Riff Raff opereerde tot dusver binnen de kaders van de Americana (in de breedste zin van het woord), maar op The Navigator slaat de band haar vleugels uit. In een aantal songs raakt de muziek van de band aan de Americana die het in het verleden omarmde, maar de plaat biedt ook volop ruimte aan de rockmuziek uit de grote stad.

Invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 60 en 70 staan centraal op The Navigator, maar Hurray For The Riff Raff vermengt deze invloeden op bijzonder knappe wijze met uiteenlopende andere invloeden.

Het ene moment sluit Alynda Lee Segarra nadrukkelijk aan bij de muziek die Patti Smith in de jaren 70 maakte, maar The Navigator sluit ook net zo makkelijk aan bij de emotievolle folk van Natalie Merchant of bij de Latin die op zijn beurt weer aansluit bij de roots van de zangeres van Hurray For The Riff Raff.

Dit alles wordt vermengd met donkere klanken, Surf gitaren, hier en daar melancholische strijkers en altijd heel veel passie. Het levert een plaat op die zich met geen enkele andere plaat laat vergelijken. Het levert ook een plaat op die ondanks de zeer uiteenlopende invloeden klinkt als een geheel en wat is het een indrukwekkend geheel.

In muzikaal opzicht schiet het alle kanten op, maar in vocaal opzicht is The Navigator verrassend consistent. Alynda Lee Segarra zingt op de nieuwe plaat van Hurray For The Riff Raff met hart en ziel en maakt indruk met vocalen die haar songs tot leven brengen.

Bij mijn eerste beluistering van The Navigator had ik 12 songs en 40 minuten lang kippenvel en dat keert bij iedere volgende beluistering terug. Hurray For The Riff Raff heeft een hele moedige plaat gemaakt en wat is het een verschrikkelijk goede plaat. Erwin Zijleman

Lees voor een bespreking ook The Rolling Stones' Valerie June and the Intersectional Protest Folk LPs defining Nu-America. Recent albums by Rhiannon Giddens and Hurray for the Riff Raff are some of the Trump era's most potent statements.

Tour helaas gecancelled.

Op eerste gehoor een heel bijzondere plaat. Daar gaan we eens voor zitten. Wordt vervolgd....

Wat jammer; bijzondere band/zangeres die live een leuke ervaring had kunnen zijn.

Erg jammer, las zojuist een bijzonder leuk interview met haar in de Mojo. Naast het feit dat dit een prima plaat is, sprak me haar roots/levensverhaal erg aan. Hoor je ook terug in de muziek, dus ik zet het nog een keertje op.

Alynda Segarra is de drijvende kracht achter de gestage muzikale ontwikkeling van de Amerikaanse band Hurray for the Riff Raff. Haar Puerto Ricaanse afkomst speelt een belangrijke rol in het gebruik van exotische instrumenten en in de verhalen die zij bezingt. Ze groeide op in de Bronx te New York, maar verkende als snel de Verenigde Staten te voet en bij trein, om zich uiteindelijk in het muzikale New Orleans te vestigen. Toch bleef haar verleden al die tijd rondspoken in haar herinneringen en manier van leven, tijd dus om terug te keren naar haar roots. Met The Navigator verruilt ze het diepe zuiden voor de veelzijdigheid van de Bronx, vertaalt in een conceptalbum rond haar alter ego genaamd Navita. Samen met producer Paul Butler (Michael Kiwanuka, The Bees) legde ze haar roots vast in de hedendaagse problemen in Amerika en de manier waarop er tegen latino’s en hispanics wordt aangekeken. Naast de verhalende kracht van het album wordt de muziek vooral verpakt in de weidsheid aan instrumentale klanken.

Entrance vormt met haar stadse geluiden de perfect introductie tot de plaat. De klanken van voorbij razende metro’s gaan over in de harmonieuze doo-wop zang, waarin de gospel komt opzetten. Living in the City zet het verhaal rond Navita in werking, van het drukke stadse leven en de eenzaamheid die haar soms treft. De ondergrond van haar roots stromen door in het gitaarspel en het percussiegebruik. Wanneer haar vrienden worden geconfronteerd met drugs sluipt het vertrouwen van Navita weg en lijkt de toekomstdroom verdwenen. Wat betreft doen de zware baspartijen van Hungry Ghost het doemscenario vergroten, maar weet ze zich klaar te stomen voor de grote wereld. Segarra’s zang kent een ruw randje, waarop de synths en gitaren een wat zwaardere toonzetting krijgen. De Amerikaanse droom is er één die door haar afkomst wordt bemoeilijkt. In Life to Save wordt het verlies van dierbaren verdrongen door hevig drankgebruik, totdat de hoofdpersoon tot inzicht komt dat haar eigen leven nog van betekenis kan zijn. Het meeslepende van de gitaarklanken van Jordan Hyde en Paul Butler worden ondersteund door Segarra’s melodieuze pianospel. De opfleurende toon wordt voortgezet in Nothing’s Gonna Change That Girl, waar de schoonheid zit verpakt in het akoestische gitaarspel en het gebruik van viool en cello. De muzikale veelzijdigheid van het album is voelbaar wanneer de conga’s en bongo’s van Juan-Carlos Chaurand hun intrede doen. De titeltrack doet met bomba drummers haar Puerto Ricaanse roots naar voren brengen. Het instrument geniet een grote populariteit in dat land en sluit hier perfect aan bij de strijkersarrangementen en de voelbare levensveranderingen die de hoofdpersoon doormaakt.

Op Halfway There klinkt Segarra breekbaar en doet ze naast het harde leven toch de vooruitgang als persoon weerklinken. Halverwege het veranderingsproces lijkt alles op zijn plek te vallen, maar schijn bedriegt zo blijkt uit Rican Beach. De bongo’s geven de Latijns-Amerikaanse bewoners een gezicht, wanneer politieke onzekerheid een zware druk op ze legt. Van het bouwen van een muur tot aan het ontkennen van hun menselijke identiteit. De muzikale vooruitgang geeft steeds meer van haar afkomst weer, aansluitend bij de ontwikkeling van het verhaal. De gedeeltelijke autobiografische teksten doen in de pianoklanken van Fourteen Floors herrijzen. Navita gaat jaren later terug naar de plek waar ze opgroeide. Aarzelingen over haar bestaan en de manier waarop ze moet omgaan met de onzekerheid die haar herkomst met zich meebrengt zijn voelbaar in de tastbare emoties van Segarra’s zang. De aantrekkingskracht van de strijkers en percussie brengen de emoties van Settle tot diep in haar gedachten, waar ze zoekt naar een plek om zich te vestigen. Een blik op de toekomst biedt Pa’lante, waar de Puerto Ricaanse samenstelling van para adelante naar verwijst. Het aangrijpende pianospel doet Navita inzien dat ze haar waarde wil toevoegen aan de wereld, ook al wordt ze als persoon niet begrepen. De woede over de vernederingen die ze door haar afkomst over haar heen heeft gekregen kan ze maar moeilijk van haar afzetten. De muzikale omslag brengt een ritmische verandering teweeg waarin er meermaals van toekomstperspectief naar vernedering wordt toegewerkt. De boodschap mag duidelijk zijn wanneer Navita de vooruitgang aanroept. In Finale keren de tropische klanken terug, om in de Spaanse zang de levensloop af te ronden.

The Navigator dient als een oproep aan alle inwoners van de Verenigde Staten met een andere herkomst om vooral in zichzelf te blijven geloven en anderen te helpen waar nodig. Het is een album dat bol staat van de onderhuidse woede en waarin de uitgebreide instrumentatie zowel de de herkomst als de huidige leefomgeving van zangeres Alynda Segarra een plek geeft. Deze muzikale veelzijdigheid zorgt ervoor dat eenieder een stem krijgt in een land waarin vele culturen samengaan. Hoe donker de dagen ook mogen zijn, de waarde die Segarra aan het ondergewaardeerde volk geeft doet hoop herleven en laat met de dansbare muziek de bevolking tot elkaar komen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

dit klinkt me eigenlijk wat gladder in de oren, zeker als je het vergelijkt met Look Out Mama of Young Blood Blues.. Folk mag wat mij betreft vervangen worden door Soul hier, maar wie ben ik. Jammer van de tour, was er waarschijnlijk alsnog heen gegaan.

Folk zou hier inderdaad misschien met (Latin) Roots vervangen kunnen worden. Uiteindelijk maakt het hokje niet zoveel uit want ze doet haar best om niet precies in een hokje te passen...

Je hebt gelijk natuurlijk, maar ik vind haar hier niet zo dr best doen en ook niet zo eigenzinnig klinken. Maar dat is mijn smaak, waarschijnlijk.

Lp inmiddels binnen. Klinkt als een klok, mooie hoes en bijzonder boekwerkje. Het is wel jammer dat er alleen een download kaartje bij zit ipv het cdtje. Dat had best gemogen voor dat geld.

Geweldig album van Hurray for the Riff Raff. Het begin doet me soms in de verte denken aan vorige albums van Arcade Fire. Het heeft voor mij een perfecte speelduur en er is genoeg variatie van stijlen om het interessant te houden.
Voor mij nu al een plaat uit 2017 die ik goed zal herinneren!

Album voor het jaarlijstje. Tot nu toe een van de betere albums van 2017 wat mij betreft. Vooral ook erg relevant gelet op wat zich allemaal afspeelt in de VS momenteel. Kijk erg uit naar het optreden op Take Root in november.
Prima vinyl persing. Hoes raakt snel beschadigd.

Stond al lang op mijn luisterlijst maar ik ben er nu pas toe gekomen hem deftig te beluisteren. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord, maar ik ben zeker onder de indruk. Fijn om te zien dat hier toch al aardig wat berichten bij staan.

Mooi en relevant album. Een van de verassingen van dit jaar voor mij.

Ga ik morgen live zien in Nijmegen. Hungry Ghost is een wereldnummer

Je krijgt Nana Adjoa als voorprogramma... bofkont.

Laat ik nauw weer Country horen. Daarom past het lekker niet een een hokje en muzikaal avontuur is natuurlijk altijd prettig. Ondanks dat het voor mijn oren wel te Amerikaans is, ga ik dit welzeker een kans geven, zeker na het goede Paradiso-concert gisteren.

Dat kan zeker kloppen. Op Discogs staan deze genres voor dit album allemaal op een rij:

Rock, Funk / Soul, Folk, World, & Country

Dit is een verslavend plaatje. Ik pikte het op via het geweldige nummer Hungry Ghost, wat op de cd 2017 The Best of the Year staat (Mojo Magazine).

nauw is niet wijd, maar wel lastig op zijn tijd...

Sympathiek eclectisch groeiplaatje: bij de eerste keren luisteren klinkt de plaat als een verzameling rafelrandjes die weliswaar vertrouwd zijn maar ook niet erg uitgesproken, na vaker luisteren ontstaat een meerlagig maat samenhangend verhaal, alsof Patti Smith de Basement Tapes opnieuw opneemt, of zoiets.