Pink Floyd - Obscured by Clouds (1972)

Lekker album voor als je even zin hebt in iets totaal anders van Pink Floyd.
Niet zo 'depressief' als The Wall, Animals of Wish You Were Here.
Toegankelijker dan Atom Heart Mother, Meddle en Dark Side.

Wot's.. Uh The Deal is echt een van mijn favoriete Floyd-nummers.
(Geweldige live-uitvoering ook op Remember That Night)

Free Four heb ik ook altijd een lekker nummer gevonden
en The Gold It's In The... is inderdaad ook een lekker nummer.

De instrumentale tracks (Obscured By Clouds, When You're In, Mudmen en - more or less- Absolutely Curtains ) zijn ook van hoog muzikaal niveau.
Niet zo emotioneel rakend als ander werk, maar het mag er toch zeker zijn.

De laatste Floyd plaat die nog met een zekere onbevangenheid is gemaakt, niet zo doordacht als het latere werk.
Gilmour krijgt de eerste 2 songs alle ruimte zonder dat er van hem fantastische dingen worden verwacht.
"Burning Bridges" klinkt lekker lui, niets hoeft een aangenaam kabbelend deuntje is het.
Ik schrik altijd wakker van "The Gold It's in The... ", bijna hardrock te noemen waar ze niet zo goed in zijn alhoewel hety gewoon een goede song is.
Verstoort een beetje de sfeer vind ik, maar bij "Wot's.. Uh the Deal" (wat een songtitels zeg) wordt dat weer hersteld, acoustisch en rustgevend weer.

Vind het allemaal een mix van onafgemaakte songs en sfeertekeningen en dat is niet negatief bedoeld.
"Mudmen" is een sterk instrumentaal stuk, gaat verder waar de eerste 2 songs zijn gestopt alhoewel wat ruiger is het in diezelfde sfeer.
Een uitschieter is "Childhood's End" alleen door Gilmour geschreven en bevat sterke herkenbare zanglijnen.
Net zoals track 3,5 en 6 had "Free Four" niet misstaan op de A-kant van "Meddle", het sterke gitaarwek voorkomt dat het al te flauw wordt.
"Stay" vind ik qua song (te) weinig voorstellen maar irriteert ook niet omdat het op de achtergrond onopvallend aanwezig is, het pretendeert niet meer te zijn als dat wat het is.
Het slotnummer had zo op "Ummagumma" kunnen staan, vreemd weird en psychedelisch is het.
Ach wat geeft het, zie het als een defintief afscheid van de oude psychedelische Floyd.

Ik denk dat in 1972 niemand had kunnen voorspellen dat ze tot die 4 klassiekers op rij hierna in staat waren.
Althans ik hoor dat muzikaal in dat oude werk niet terug op 1 plaatkant na (de song "Echoes" natuurlijk).

Oh, dat is een verrassing! Waar ik Meddle wel al erg tof vond, merkte ik toch dat er een aantal tracks op stonden in het midden die me niets deden. Ik zou dan ook graag nu zeggen dat Obscured By Clouds het eerste echt consistente Pink Floyd-album is waar ik me bij geen enkel nummer verveeld heb. De sound is vrij direct en minder psychedelisch of proggy, maar de songs lopen allemaal prima en kabbelen nergens maar wat voort. Gitaarwerk van Gilmour is hier helemaal erg sterk en bij vlagen lekker ruig en rauw. Een soort aanloop naar het echte meesterwerk dat een jaar later zou volgen en nog niet zo goed, maar veel sterker dan ik had verwacht. Voorlopig in de marathon met gemak mijn favoriet nog boven Meddle.

Voorlopige tussenstand:
1. Obscured By Clouds
2. Meddle
3. Atom Heart Mother
4. More
5. A Saucerful Of Secrets
6. The Piper At The Gates Of Dawn
7. Ummagumma

Een goede filmscore maken, doe je niet zomaar. Zelfs voor grote bands is het een hele opgave. Ook nu slaagt Pink Floyd er niet in om echt iets heel goeds neer te zetten. Ik krijg erg de indruk dat het betere materiaal bewust voor later is bewaard. Op Obscured By Clouds is Pink Floyd nergens slecht bezig, maar briljant is het ook zeker niet. Toch zijn er met Burning Bridges, Mudmen en Stay een handvol lekkere tracks met dromerige sferen die stiekem wel de moeite waard zijn. Verder is het geen album die ik vaker zal draaien. Ik vind het ook een beetje fragmentarisch. Sommige nummers lijken maar gewoon afgekapt te worden na enkele minuten. Nee, voor mij is dit weer een terugval.


Tussenstand:
1. Meddle
2. A Saucerful Of Secrets
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Obscured By Clouds
5. Atom Heart Mother
6. Ummagumma
7. More

Onwillekeurig vergelijk ik deze soundtrack met die van More, en dan lijkt Obscured by clouds toch iets meer song-georiënteerd te zijn, met naast de instrumentale sfeerstukken ook iets langere nummers die meer als echte composities aanvoelen en met diverse plekken die echt voor gitaarsolo's zijn ingeruimd. De arrangementen zijn nog altijd warm en organisch, zowel op de rockers als op de meer pastorale nummers, en het Hammondorgel van Richard Wright en de gitaar van David Gilmour (of beter gezegd gitaren, want naast zijn karakteristieke "scheurende" geluid excelleert hij natuurlijk ook nog op de klaaglijke slide van bijvoorbeeld Burning bridges) klinken beter dan ze ooit gedaan hebben. Verleidelijk om dit als een soort voorstudie van latere platen als The dark side of the moon en Animals te zien (het synthesizer-ritme-patroon van The dark side of the moon en het "hakkelende" ritme van Animals op Childhood's end, de thema's van het verspilde leven en de gesneuvelde vader in Free four), maar net als More kan dit album uitstekend op eigen benen staan binnen de Pink Floyd-discografie, en de intimiteit van hun platen uit deze periode mis ik toch wel in wat hierna zou komen, hoe indrukwekkend het hieropvolgende kwartet albums ook is.