Pink Floyd - Obscured by Clouds (1972)

Natuurlijk verloop ben ik eigenlijk wel met je eens, evenals dat PF zich niets aantrok van trends e.d.

Maar waar OBC me nog steeds heftig raakt, is dat bij WUWH en Wall allang niet meer zo sterk als ten tijde van het verschijnen op de markt van die albums. Dan prefereer ik eerlijk gezegd Animals, waar ik toch nog wat van het heilige Floyd-vuur hoor branden .............

The Wall is een rockopera, heel fragmatisch, en werd gemaakt in een periode dat Roger Waters de lijnen uitzette. Daarom is het ook veel minder een groepsalbum.... maar daarom niet minder geniaal.
Op Animals hoor ik ook venijn en sarcasme, pracht album.
Wish You Were Here is wat belegener, maar muzikaal wel heel fraai en als geheel is het mooi ein elkaar verweven.

OBC vind ik ook nog altijd een alleraardigste plaat, inderdaad nog helemaal in de Meddle sfeer. Eigenlijk jammer dat het hier aan een klapstuk als Echoes ontbreekt wat het beslist tot een echte topper had kunnen maken. Soundtrack of niet.

Dat is ook een beetje het punt. Het zijn op zich best aardige songs, met Gilmour's Wot's Uh... The Deal en Stay als uitschieters
Maar het heeft tevens iets voortkabbelends en je hoopt op een zinderende finale, maar dat is tevergeefs.
Echoes geeft Meddle net dat extra's inderdaad.

Free Four blijft toch ook nog altijd wel een prijsnummer. Een van de eerste verschijnselen van Water's persoonlijke thematiek die de volgende albums des te meer zouden gaan kenmerken en tevens de single van het album. Luistert lekker weg ook, met overigens prachtig gitaarwerk van Gilmour.

Interessant is ook dat er maar twee nummers zijn die door een persoon (een keer Gilmour, een keer Waters) is geschreven. Twee nummers zijn geschreven door alle bandleden en de rest door twee PF'ers samen, in verschillende samenstellingen. Waters schreef mee aan acht nummers, Gilmour aan zeven en Wright aan vijf nummers. Geeft toch wel weer dat ze hier ook echt als een groep opereerden.

Eens dat het wat aanvoelt als een voortkabbelend werkje. Geen echte finale, maar wel heerlijk om te luisteren. Het is dan ook een redelijk lichte sound, een prettig in het gehoor liggend album.

Mudman vind ik trouwens ook een erg prettig nummer. Andere gele sterren opties zijn voor mij What's... Uh The Deal, Free Four en Absolutely Curtains.

Mudman doet me altijd aan Focus denken gek genoeg. Maar toch met herkenbare PF melodielijnen. Idd ook een aardige intrumental.

Ik heb OBC altijd als een overgangsalbum gezien. In deze periode was de band al bezig met materiaal voor DSOTM. Ik hoor dat op dit album beter dan op b.v. Meddle. Drums en synthesizers zijn prominenter te horen. De opbouw en dramatiek gaan ook in de richting van DSOTM. Wellicht daarom luister ik altijd graag naar dit album. De combi van de nummers Obscured en When you're in achter elkaar...heerlijk floydiaans. Daarna met Burning Bridges weer een oude psychedelische Floyd. Duidelijker dan op dit album is transitie na het wegvallen van Syd niet te horen.

Ik heb het album vanochtend op weg naar mijn werk geluisterd, en bij mijn gele sterren opties kan ik toch ook Childhood's End en Stay bijschrijven. Vanaf The Gold It's In The... Is het een uiterst smaakvol album.

De kritiek van onder meer Michel vind ik wel terecht. Een finale wordt toch wel gemist. Met Absolutely Curtains lijkt het er wat op met wat onheilspellende klanken van Rick Wright, maar dan gaat ie in de anti-climax met het schoolgezang (of zoiets). Het zal met de film te maken hebben, maar het is wel jammer. Uit dat nummer was heel veel te halen in de zin van een echte PF finale. Dat is wel jammer.

Verder een zeer prettig in het gehoor liggend album. Erg toegankelijk en ook licht. Maar niets mis mee.

Memorabele plaat, al is het maar omdat Pink Floyd hier gewoon liedjes begint te schrijven en te spelen. Het is afgelopen met de lange uitgesponnen soundscapes. Deze plaat vormt de opmaat naar hun meesterwerk 'The Dark Side Of The Moon'. Mooi dat Rick Wright hier ook mooie pianopartijen neerzet die de songs smaakvol aankleden. En Gilmour is in topvorm, zowel met gitaar als met z'n stem. 'Wots....Uh The Deal' is één van de Floyd-pareltjes en zou zomaar eens in de top 10 Floyd-songs thuis moeten horen. Fijn album.

Dit neigt me toch teveel naar de sound van Dark Side of the Moon. Zeker nummers als Mudmen en Childhood's End ademen al een beetje die sfeer uit. Het is niet mijn Pink Floyd, dit. Eigenlijk weten ze me alleen t/m Atom Heart Mother echt te boeien, daarna werd het allemaal veel te berekenend en doorsnee jaren '70 progressieve muziek. al vind ik Echoes en Dark Side of the Moon nog wel hun momenten hebben.

edit: Ik verlaag mijn stem van 3 naar 2,5, omdat er naar mijn smaak geen enkel memorabel nummer opstaat.

Hm.

Ik geloof niet dat je kunt zeggen: sound van The Dark Side, dat album bestond toen natuurlijk nog niet.
Net zo min als "berekenend en doorsnee jaren '70 progressieve muziek".

Hier wordt die muziek min of meer wel uitgevonden. Pink Floyd verricht pionierswerk en brengt (na Meddle) een ongekende mengelmoes van progrock, symfo, wat psychedelische rock ten gehore dat op dat moment (1971, 1972) vrij ongekend was.

In die zin dus ook zeker baanbrekend en mooi. Het is waar, dat er veel bands zijn geweest die (vrij kort) daarna deze vorm van muziek hebben opgepikt, er een groot genre van hebben gemaakt waarbij later de term doorsnee van toepassing zou kunnen zijn.

Maar berekenend is het daarom niet, Obscured by Clouds is een volgende stap in de evolutie van Pink Floyd. Er wordt nog een beetje achterom gekeken maar de sound van inderdaad The Dark Side of The Moon wordt hier ook al wat verkend. Zonder dat ze al wisten waar ze mee bezig waren.

Om die redenen een uiterst boeiend en spannend album!
De eerste twee nummers nog steeds mijn favoriete Pink Floyd start!

Ik hoor in de rechttoe-rechtaan-nummers toch ook wel een lichte glamrock-vibe terug. Moest bv. denken aan de wat rustigere nummers van T-Rex uit die tijd. Vanaf The Gold Is In The... heb ik dat niet meer zo.

Voor mij is het teveel vooruitkijken en te weinig achteromkijken, denk ik.
Vind het iets teveel een voorafje op Dark Side. De psychedelisch rock van voor Atom Heart Mother hoor ik niet echt meer terug, eigenlijk. Nouja, misschien in de afsluiter, maar dat lijkt me meer filmmuziek dan psychedelica.

Nee, voor mij is dit zeer sfeervolle album zeker geen voorloper van DSOTM.
Eerder het verlengde c.q. vervolg op Meddle.

Wat Musician al zegt : berekend is het zeker niet.

ObC staat voor mij eigenlijk op zichzelf. Ik wil het album eerlijk gezegd niet vergelijken met welk ander PF-werk dan ook.

@herman :

Geen enkel memorabel nummer ? Ik tel er toch zeker 8 ...

Meddle heeft dan nog Echoes, wat ik wel een erg sterk nummer vind. Maar daarbuiten vind ik dat ook een superalbum. Denk dat deze kant van Pink Floyd gewoon minder aan mij besteed is, maar ik merk ook dat hoe ouder ik word, hoe minder ik heb met de PF van na 1970.

Deze is in vergelijking met Dark Side Of The Moon songmatiger en misschien iets minder uitgesproken, maar wel heel degelijk.

Dit is denk ik ook een album wat je niet met de rest van het oeuvre van Pink Floyd moet vergelijken omdat het een soundtrack betreft. De band heeft zich aan de regels van de film moeten houden. Toch ben ik van mening dat het toch een luisterbaar album is geworden zonder de beelden van de film erbij te zien. Daarnaast is het een mooie brug tussen de oude muziek stijl van de band richting de sound die Pink Floyd later ontwikkelde.

YouTube - La Vallée - The Valley (Obscured by Clouds) - Music by Pink Floyd - FULL MOVIE

De laatste Floyd plaat die nog met een zekere onbevangenheid is gemaakt, niet zo doordacht als het latere werk.
Gilmour krijgt de eerste 2 songs alle ruimte zonder dat er van hem fantastische dingen worden verwacht.
"Burning Bridges" klinkt lekker lui, niets hoeft een aangenaam kabbelend deuntje is het.
Ik schrik altijd wakker van "The Gold It's in The... ", bijna hardrock te noemen waar ze niet zo goed in zijn alhoewel hety gewoon een goede song is.
Verstoort een beetje de sfeer vind ik, maar bij "Wot's.. Uh the Deal" (wat een songtitels zeg) wordt dat weer hersteld, acoustisch en rustgevend weer.

Vind het allemaal een mix van onafgemaakte songs en sfeertekeningen en dat is niet negatief bedoeld.
"Mudmen" is een sterk instrumentaal stuk, gaat verder waar de eerste 2 songs zijn gestopt alhoewel wat ruiger is het in diezelfde sfeer.
Een uitschieter is "Childhood's End" alleen door Gilmour geschreven en bevat sterke herkenbare zanglijnen.
Net zoals track 3,5 en 6 had "Free Four" niet misstaan op de A-kant van "Meddle", het sterke gitaarwek voorkomt dat het al te flauw wordt.
"Stay" vind ik qua song (te) weinig voorstellen maar irriteert ook niet omdat het op de achtergrond onopvallend aanwezig is, het pretendeert niet meer te zijn als dat wat het is.
Het slotnummer had zo op "Ummagumma" kunnen staan, vreemd weird en psychedelisch is het.
Ach wat geeft het, zie het als een defintief afscheid van de oude psychedelische Floyd.

Ik denk dat in 1972 niemand had kunnen voorspellen dat ze tot die 4 klassiekers op rij hierna in staat waren.
Althans ik hoor dat muzikaal in dat oude werk niet terug op 1 plaatkant na (de song "Echoes" natuurlijk).

het titelstuk Obscured by Clouds, de laatste echo van het oude Floyd, duister en mysterieus, daarna werd PF te commercieel en helaas ook steeds minder indrukwekkend.

Wat is The Gold It's in The... een fijn nummer. Samen met het titelnummer en Free Four mijn favorieten. Indrukwekkend vond ik ze t/m The Wall. (Verder gaat mijn collectie niet).

Grappig, het is bij mij net omgekeerd

Damn ik heb dit album laag ingeschat. Heb het nog eens opgezet en ben compleet overdonderd. Buiten Burning Bridges vind ik echt iedere track geweldig. Een dikke 4,5*

De hoes laat een man in een boom zien. Niet belangrijk, maar toch.

Ja? Ik zie er een duikende man in met z'n armen weidt.

Iemand anders zei dit geloof ik ook al; het is een soort Meddle zonder Echoes. Er blijft dan te weinig over. Ik geloof niet dat je deze plaat als opmaak naar Dark side mag zien. Het blijft een tussendoor project. Zo zien de heren het zelf ook.

Dat is echt veel te kort door de bocht. Ik moet trouwens nog zien, dat de heren dit zo maar eens als een tussendoortje beschouwen.

Wat ontbreekt is het "grote thema" dat vanaf The Dark Side of the Moon z'n intrede zou gaan doen. Dit is nog een album met losstaande nummers met weinig of eigenlijk geen onderling verband.

De nummers zijn vrij kort voor Pink Floyd begrippen maar herbergen stuk voor stuk al een mooie kwaliteit. Zo is de instrumentale opening met de titelsong en When you're in van zeldzame PF klasse, van ook nog een onbevangenheid van jongens die het nog duidelijk leuk vinden om met elkaar muziek te maken.

Er wordt overigens veel te minachtend gedaan over "de rest" bij het album Meddle, naast Echoes. Wie daar de muzikale subtiliteit niet van wil horen of onderscheiden doet PF ernstig tekort. Overigens zijn de nummers op Obscured by clouds weer van een andere aanpak en klasse.

Maar een sterk album is het.

Nou vooruit. Ik heb hem in de herkansing weer eens opgezet (na 20 jaar ofzo?). Er staan toch inderdaad wel prima nummers op. Maar boven de 3,5 komt hij niet vrees ik.

Lekkere ouwe pink floyd. Waar de mannen nog neurien, de mengpanelen nog van hout zijn en de muziek nog spontaan klinkt. Heerlijk. Zacht krakend vinyl bij de kachel met een glaasje rode najaarswijn.

Slaapverwekkend...

Deze soundtrack moet je eigenlijk als een tussendoortje zien, opgenomen tussen de sessies van Dark Side of the Moon door. We krijgen hier dan ook een meer song-georienteerde Floyd op deze schijf. Maar wat voor songs! Let met name even op het gitaarwerk van Gilmour, dat is toch echt verre van slaapverwekkend hier!