Jeff Buckley - Grace (1994)

Ik vind dit een grandioos album! Jeff Buckley stapelt de enige waanzinnig mooie song op de andere alsof het niets is. En dan ook nog afsluiten met Dream Brother alsof het nog niets is. Hoogst imposant.

Wow, wat een cd. Ik kende vroeger eigenlijk alleen maar Hallelujah, maar al de rest is ook zo mooi. Buiten Eternal Life staat er echt geen minder nummer op deze cd, al vind ik dat al niet zo slecht.

5* en een hoge top 10 plaats.

Gekocht naar aanleiding van alle (heel veel) goede recensies bij dit album. Toen een aantal maal beluisterd en een hele tijd weggelegd in de cd-kast. Toen er nog maar eens bijgepakt en het was telkens genieten bij "Hallelujah" . Verder - op enkele momenten na - vond ik het nog niet veel.. Maar "Hallelujah" kan je op elk moment van de dag tranen bezorgen.

Op een gegeven moment werden de liedjes steeds beter. Zo begon ik "Grace" erg goed te vinden, bezongen met zóveel passie. Bovendien is het een lekker afwisselend nummer. Een nummer dat eigenlijk een plek verdiend in een top - welke dan ook..

"Lilac Wine" past zo in mijn favoriete film "Leaving Las Vegas". Een nummer met een geweldige, dromerige sfeer. En dan die tekst: "I drink much more that I ought to drink Because it brings me back you". Kippenvel.

Weer later nog meer nummers weten te waarderen, zoals "Lover, You Should've Come Over" en "Dream Brother". Ja, ik kan wel zeggen dat dit het grootste groeialbum is tot nu toe. Dat zijn meestal de beste albums. Ik denk ook dat dit album nog steeds niet is uitgegroeid. Ook "Mojo Pin" is een heerlijk nummer met woeste gitaaruitbarstingen. Goede opener!

Al met al een afwisselend album en dat is belangrijk!!

Jammer genoeg raken de meeste nummers me niet tot aan het puntje van mijn teen - eerder tot aan mijn enkels -op enkele nummers na.

Ik twijfel tussen de 4* en de 4,5*. Eigenlijk zou ik dit album een 4,25* willen geven. (Mag dat? )

Dit prachtige debuutalbum van de charismatische Jeff Buckley staat verrassend hoog in de top 250, maar dit is voor mij niet meer dan terecht.
Buckleys etherische stem en betoverende gitaarspel kunnen zich al meteen uitleven in de prachtige openers Mojo Pin en Grace.
Ook de rustiger Last Goodbye en Lover, You Should've Come Over weten te overtuigen.
In het prima So Real en het woeste Eternal Life zorgt Jeffs ijle stem opnieuw voor vuurwerk.
Het is misschien wat vreemd, maar het zijn voor mij de covers die het niveau nog verder weten op te krikken: Lilac Wine en Corpus Christi Carol zorgen voor kippenvel. Maar hét hoogtepunt van dit album vind ik, en met mij velen, de cover van Hallelujah. Misschien doe je Buckley te kort door te zeggen dat dit zijn beste nummer is, maar wat hij met het lied van Leonard Cohen doet, is werkelijk onvoorstelbaar. Ik heb al talloze versies van Hallelujah gehoord, maar nadat Buckley het nummer naar zijn hand zette, denk ik dat je er als artiest best afblijft. Héél intens!
Ook afsluiter (of toch niet?) Dream Brother is een ontroerende parel. Op mijn versie van Grace volgt dan nog Forget Her. En hier wringt het schoentje een beetje: niettegenstaande ik deze bonus track een prachtig lied vind, zou men eigenlijk het album moeten laten zoals het was. Maar goed, dit kan de pret niet drukken: Grace is en blijft een eindeloos mooie luisterervaring van een artiest die helaas veel te vroeg ter ziele is gegaan.

Ik weet dat het hier op MuMe 'preaching to the choir' is, maar wat kon die Buckley zingen zeg! Hij tilt de nummers echt altijd één of meerdere niveau's hoger. Instrumentaal is het ook allemaal in orde, al zijn de strijkers misschien wat overbodig. Ware het niet voor de covers was dit een 5* geweest. Maar die drie nummers (Lilac Wine, Hallelujah en Corpus Christi Carol) vind ik toch wel wat saai. Misschien komt het door het gebrek aan percussie, maar ze slepen maar wat aan en halen het tempo uit de plaat. Beetje skippen dus, en je hebt een uitstekend album, met als uitschieter Lover, You Should Have Come Over. Nipte 4,5*

Jeff Buckley – Grace

Na ettelijke malen de naam Jeff Buckley gehoord te hebben, besloot ik me laatst toch maar eens aan Grace te wagen. En Jezus Christus, wat heeft mr. Buckley toch een prachtige stem.

In dit album beschrijft Jeff dromen, dus de conclusie die ik trek is dat hij het album doorleeft als één grote droom. En zo doe ik dat dus ook. Lekker wegdromen en Jeff’s emotie voelen bij het luisteren van Grace…

Mojo Pin: This is a song about a dream Hij begint dus al met dromen in dit nummer, en in dit geval zou hij graag met zijn vader willen dromen die hij nauwelijks heeft gekend en vroeg is verloren, terwijl hij erg deze man opkeek. Het gemis van zijn vader komt terug in "Dream Brother".

Grace: Hij voelt dat hij langzaam vergeten wordt door de mensen om zich heen.

Last Goodbye: verloren liefde, streven naar echte liefde, niet liefde uit medelijden Kiss me, please kiss me
But kiss me out of desire, babe, and not consolation

Lilac Wine: Alleen wijn laat hem de pijn die hij meemaakt vergeten. Dit weet hij heel goed over te brengen.

So Real: Hij droomt weer maar het is een nachtmerrie dit keer, hij is bang voor alles wat hij ziet. Hij leeft een nachtmerrie.

Hallelujah: Prachtige versie van het origineel van Leonard Cohen. Uit zijn emoties weer eens perfect.

Lover, You Should’ve Come Over: Jeff droomt over een verloren persoon. Hiermee geeft hij één ding aan: pure eenzaamheid. Hij voelt alsof hij nooit echte liefde heeft gekend, maar het is nog niet te laat. Soulvol nummer, en de gospel die er in te vinden is vind ik wel mooi.

Corpus Christi Carol: Deze cover doet bar weinig met me en als ik weer eens op de Buckley-tour ga sla ik dit nummer regelmatig over. Pluspunt, respect voor de immens hoge tonen die hij weet te halen.

Eternal Life: Een nummer waar Jeff toch redelijk veel woede in heeft gestopt naar mijn idee. Het klinkt als een wat lichter uitgevoerde Pearl Jam. Heerlijk. Mooi verhaal dat hij hierin vertelt, het verhaal van een man die zogenaamd het eeuwige leven zou hebben gekregen, maar door fouten die hij maakt, zoals haten, wordt dit eeuwige leven hem ontnomen. In dit nummer geeft hij kritiek op de wereld, zoveel oorlog, zoveel pijn.

Dream Brother: Hij wachtte en wachtte op zijn vader, en vertrouwde op dat hij zou terugkeren, maar dat eindigde in een teleurstelling toen zijn vader stierf toen Jeff 9 was.

Jammer dat de dood deze man zo vroeg van ons ontnomen heeft, want wat is dit toch een topalbum.

als je dit album net als ik in je lijstje met beste albums hebt staan, dan zou je eens op zoek kunnen gaan naar Mercy van Rocco DeLuca and the burden (2009). Geproduceerd door Daniel Lanois.

Mercy heeft niet alleen bijna dezelfde betekenis als Grace, het eerstgenoemde album ademt hier en daar dezelfde sfeer uit.

Ruim dertien jaar geleden.
Het overlijden van Jeff Buckley.
Ongeloof.
Net als vader te vroeg heen gegaan.
Onwaarschijnlijke erfenis.
Erfelijk bepaald in de genen.
De wereld was in shock.
Wekenlang Nightswimming van REM gedraaid.
Voor de laatste maal een glimp in de golven.
Glimlach op het gezicht.
Vervolgens totale verdwijning.
Grace was te pijnlijk.
Pas later kwam de wereldwijde erkenning.
Genoeg tranen van ontroering door zijn versie van Hallelujah.
Met terugwerkende kracht verdronken in emoties.

De grote klap kwam echter nog harder aan met Last Goodbye.
Testament vastgelegd.
Afscheid van een geliefde.
Niet een jeugdvriendin.
Relatie op de klippen gelopen.
Maar de laatste zonsondergang.
Lichtstralen omhelzen het lichaam als een geliefde.
Bovenlichaam ontbloot.
Klaar om een duik te nemen.
Voor eeuwig de diepte in.
Terwijl de duisternis het water als zilver doet verkleuren.
Als een parel glinsterend op de bodem.
Een week later terug gevonden.
Niet als een schat van grote waarde.
Maar als een verlies van grote waarde.

De albums die boven deze staan in mijn persoonlijke top tien hebben allemaal iets extra. Een verhaal, een grote plaats in de muziekgeschiedenis of ze doen mij gewoon denken aan betere tijden. Dit album heeft echter niets van het bovenstaande en ben ik gewoon uit nieuwsgierigheid gaan luisteren omdat ie zo hoog stond in de top 250 en ik er eigenlijk nog nooit van gehoord had. Vervolgens werd ik zo intens van mijn stoel geblazen dat het nu nog steeds pijn doet. Muzikaal gezien vind ik dit daarom misschien wel het beste album ooit gemaakt en zo heb ik besloten om eens een review te gaan schrijven.

Mojo Pin: Ik lig in mijn bed en luister voordat ik ga slapen nog even een vers gedownload album. Met wat rare effecten wordt het eerste nummer ingeleid en de eerste klanken slaat me al frontaal op mijn bek. I'm lying in my bed, the blanket is warm. Vervolgens wordt ik meegesleept op een tour met een mij onbekend doel en de stem van Jeff Buckley als gids, die hier duidelijk eerder is geweest. Er zijn vele verleidingen maar ik probeer zo goed als het kan mijn gids te volgen, die opeens stopt, zich omdraait en begint te schreeuwen dat hij verdwaald is en dat er geen weg terug meer is. De bas en drums nemen het over en het mondt uit in schreeuwende doodsstrijd tussen Jeff en zijn band die uiteindelijk eindigt in de stille dood van beide.

Grace: Nog niet helemaal bijgekomen van het vorige nummer staat Jeff alweer klaar om verder te gaan. Het begint vrolijk met een gezellig gitaarriffje, maar al gauw slaat dat weer om in een diepe worsteling met zichzelf. In plaats van om vergeving te vragen, tekent Jeff zichzelf uit en probeert alle problemen daarop af te wenden. Uiteindelijk is het Jeff zelf die het hardst schreeuwt om zijn eigen vernietiging. Een schreeuw die bijna naadloos over gaat in een schreeuw om zijn pijn.

Last Goodbye: Jeff moet nu gedag zeggen. Afscheid voor altijd. Bang voor zijn eigen tranen heeft hij een band meegenomen die hem door dit zware moment moet helpen. Het lijkt te lukken. Heel rustig en kalm weet Jeff ons de kern mee te delen: This is our last goodbye. Vlak voor het eerste refrein moet hij wel een beetje slikken, maar dan schijnt het weer goed te gaan. Wederom kalm en rustig kussen wij onze goede vriend en nemen aan dat het definitief is. Met nog 1 minuut op de klok trekt Jeff het dan toch niet meer. Hij kijkt op en smeekt ons om te blijven, het moet goed kunnen komen. Tevergeefs zoekt hij nog naar goede argumenten maar het is al te laat. We moeten gaan, het volgende nummer wacht.

Lilac Wine: Een rustpunt tussen de rustige nummers. We kunnen hier even onze ogen droog maken terwijl Jeff ons vertelt dat hij iemand mist, en zich daarom verdooft door te veel drank. Niet zo gepassioneerd want hij weet dat hij toch niet terug kan, en heeft dat al aangenomen.

So Real: We vinden Jeff in een donkere bedompte kelder waar hij zonder shirt zijn gitaar bespeelt als laatste redmiddel. Hij weet het namelijk niet meer, vooruit of achteruit is geen optie meer terwijl hij langzaam wordt weggetrokken in zijn eigen duisternis. Door de zware druk op zijn borst wordt hij gek en rent rond door de kelder wat niks helpt en het ingesloten gevoel juist vergroot. Met elke zenuw geprikkeld zakt hij langzaam op de bank en heel zacht komt het over zijn lippen: I love you.

Hallelujah: Jaja, die kennen we wel. In elke film gebruikt en wordt daarbij elke anderhalf jaar verkracht door een meisje met piano of gitaar wat wordt gekocht door mensen die niet weten dat het een cover is. Staat toch op het album, dus we worstelen er ons wel voor deze keer even doorheen.
Een zucht. Met enigszins verplichte kalmte en een afgeragte telecaster speelt Jeff het nummer en lijkt echt(!) te weten wat hij zingt. Geen lofzang, zoals mij altijd vertelt is, nee, nee. It's not somebody who has seen the light, it's a cold and it's a broken hallelujah. De laatste zucht van een intiem orgasme. Toch is het te saai om al die verzen achter elkaar op te zeggen en dus krijgen we een break. Ik luister die break nu voor de 10000ste keer en toch springen er weer(!) tranen in mijn ogen. Misschien niet geniaal, maar zo onbeschrijfelijk mooi, dat ik er geen woorden aan ga vuil maken.

Lover, You Should've Come Over: Het op een na beste nummer aller tijden. Ja? Nee, je hebt gelijk, te weinig eer. Ik schaam mij niet als ik zeg dit gewoon het mooiste nummer is ooit door een mens geschreven. Angstaanjagende geluiden vullen de eerste pakweg 50 seconden en daarom voelt het bevrijdend wanneer de gitaar invalt, en een orgel en een basdrum met zicht mee brengt. De offbeat akkoordwisseling raakt mij erg diep terwijl je ook nog je aandacht moet richten op de beeldende tekst. Na coupletten krijgen we een opwarmertje en met kracht begint het refrein. Alles doet mee in een raar akkoordenschema en na een wedstrijd van wie het eerst boven is en beneden gekomen loodst de stem ons in rustig water. De volgende twee coupletten beginnen en eindigen in complete waanzin. Geschreeuw, gekrijs, verlangen, je had moeten komen, je moet komen, je kan nog komen, maar je komt niet. Je komt nooit meer.

Corpus Christi Carol: Ik wist nooit goed wat ik hier mee aan moest, omdat ik niet goed de bedoeling snapte. Het deed me denken aan hoe de hemel wordt geschetst in een slechte film. Tot ik opeens verzeilt raakte bij een concert van Jeff Beck. Die had een nieuw album uitgebracht en natuurlijk had ik dat niet beluisterd. Na veel getrek aan snaren en tremelo's stapt hij opeens naar voren en begint heel rustig wat noten voort te brengen. Opeens herkende ik het; CCC! Op het hoogte punt van het nummer speelt Jeff Beck alleen nog maar harmonics en wisselt van toon met zijn tremelo-arm. Ik hoor in zijn noten heel ver weg de stem van Jeff Buckley en ik weet niet waarom maar er kwamen tranen in mijn ogen. De twee mooiste geluiden ter wereld werden verenigd in dat ene nummer wat eigenlijk heel tragisch maar ook heel passend is. Jeff and Jeff.

Eternal Life: Tja, Jeff Buckley wil hier te klinken als een machtige onsterfelijke god maar we weten allemaal dat zijn oneindige leven wel erg kort was. Het rockt wel aardig, maar ik mis hier die volle overgave en de emotionaliteit van de voorgaande nummers. Hij lijkt dit echt leuk te vinden en speelt niet meer uit lijden en verdriet. Leuk voor hem, beetje jammer voor ons.

Dream Brother: Een reis, een trip. Waterpijp. Te veel. Te intens. Ga weg, slapen. Droom. Droom, maar kom nooit terug.

Jeff had talent: een goede stem, prima gitaartechniek en vooral de good looks van een echte popster. Het enige wat hij miste was het talent om pakkende popsongs te schrijven. Niet voor niets zal men zich waarschijnlijk over enige tijd slechts Hallelujah herinneren.
Wat er verder zo geweldig aan deze cd is; ik weet het echt niet. De eerste tien keer vond ik het fantastische muziek maar al gauw had ik er genoeg van. Veel geschreeuw en weinig wol, het werkte enorm op mijn zenuwen, kortom: weg ermee.
Zijn tweede cd, die hij nooit af heeft kunnen maken, deed mij al wel vermoeden dat er voor Jeff geen grote carrière weggelegd was, en ik vraag me af of de waardering voor Grace niet voor een belangrijk deel veroorzaakt is door zijn vroegtijdige dood.

Ik zet hoog in met 5 sterren halverwege mijn tweede luisterbeurt. De sfeer op dit album, het gevoel en de mystiek rondom zijn persoon zijn betoverend, spookachtig. Daarnaast is het ook nog eens een verdomd goed album!

Fijn geproduceerd rock-album dat eigenlijk niet in bestaande genre-benamingen thuis te brengen is. De nummers zijn ijzersterk en Jeff zijn stem. Damn! Vooral in de falsetto-stukken is het zo heart felt, maar ook als hij terughoudend en relatief 'kaal' zingt (op een nummer als Hallelujah) weet hij je diep te ontroeren. Ook als hij met zijn stem aanzwelt, en als hij iets min of meer ongebruikelijks doet met zijn stem ben je geneigd mee te bewegen met de klank. Het is op die momenten dat je de muziek voelt!
Toch is het niet een van mijn favoriete nummers op het album. Dat zijn de hardere nummers 'So Real' en 'Lover, You Should Have Come Over'. Heerlijke nummers, vooral die tweede.
Een heerlijk harmonium en dan de gitaar, bas en drums. Daaroverheen Jeff zijn rustige zang. Een fantastische compositie die gaandeweg aanzwelt en allerlei andere instrumenten en vocalen laat toevoegen.

Dat Jeff een talentvol muzikant is hoor je ook duidelijk. Muzikale hooks die je bijblijven, fragiele gitaarloopjes. Qua compositie is alles ook zo ontzettend goed uitgedacht, en dat hoor je. Alles past perfect bij elkaar, zelfs het hooguit opmerkelijke Corpus Christi Carol. Een meesterwerk, dit album.

Deze plaat gaat door merg en been. "Grace" is zo'n plaat die je altijd bijblijft, een emotionele trip van begin tot eind. Deze plaat heeft inmiddels een epische status gekregen, al dan niet versterkt door het veel te vroege overlijden van Jeff Buckley. Maar los daarvan is "Grace" terecht een monument in de muziekgeschiedenis. Direct wordt je gegrepen door de emotionele lading van de muziek. Wellicht is de ijle stem van Buckley in het begin even winnen, maar als je over die drempel heen bent kun je alleen maar concluderen hoe mooi zijn stem past bij de muziek, een perfecte synergie tussen emotie en klank. Daarnaast bevat "Grace" mooi gitaarspel, ogenschijnlijk eenvoudig, maar met een geweldige impact. De Leonard Cohen cover "Hallelujah" is het meest bekend, maar Buckley zet het nummer volledig naar zijn hand, net als het fantastische "Lilac Wine". Eigenlijk vind ik zelf "Lover, You Should Have Come Over" het allermooist. De een na laatste track past eigenlijk qua sfeer niet op dit album, maar het afsluitende "Dream Brother" is dan weer de perfecte apotheose waar je hoopt. "Grace" is een intense luisterervaring, misschien zelfs wel een heftige. Pijn en kwelling druipt van de muziek af. Maar het is wel eens vaker gezegd: dit zijn vaak de beste ingrediënten voor de mooiste muziek. "Grace" bevestigt dat maar weer eens.

Grace

Ik ontdekte Grace vorige zomer en het was een overweldigende ontdekking. De dag nadat ik de muziek voor het eerst gehoord had schafte ik de cd al aan. Grace bracht me in een staat van verliefdheid. Die zomer kon geen enkele artiest tippen aan Jeff Buckley; geen enkel album was zo goed als Grace. Ik hoefde niks anders meer te horen: aan dit album had ik genoeg. Het was het hoogst haalbare in de muziek. Een ongeëvenaard meesterwerk!

De magie die Grace toen had heeft het niet meer. Het is nu een van de ontzettend goede platen in mijn verzameling, maar toen had het een absolute nummer 1-status. Deels vind ik dat jammer. Natuurlijk wil je als muziekliefhebber verder op je muzikale ontdekkingsreis, maar een deel van me zou willen dat ik Grace voor altijd zou kunnen blijven horen als vorige zomer. Dat deel van me zou daar de kennis van alle andere geweldige muziek voor willen opgeven. Maar dat kan niet en dat is maar goed ook.

Met die sentimentele uitspatting hierboven wil ik absoluut niet zeggen dat Grace als album voor mij niet overeind is gebleven. Het tegenovergestelde is waar. Ik vind het nog steeds een grandioos meesterwerk. De muziek heeft absoluut niks aan kracht ingeboet. En over de muziek gesproken: laten we het daar nu onderhand eens over gaan hebben.

Want wat begint dit album toch mooi.
Het begint alsof de wind de muziek meeneemt over een verlaten vlakte
Naar de plek waar jij je bevindt
En het betovert meteen, je hebt als luisteraar niets meer in te brengen
Je zit stil te luisteren terwijl Jeff Buckley je als een sjamaan in een trance brengt
En wanneer hij je volle aandacht heeft, barst hij los
Want zo subtiel als het intro is, zo hartstochtelijk en ongeremd is het refrein
Je wordt heen en weer geslingerd
Even lekker losgaan in het refrein, maar dan pakt Jeff je weer bij je nekvel met die prachtige stem van hem
En hij zet je weer neer waar hij wil
Het is meteen duidelijk: Jeffs wil is wet
Hij geeft de richting aan en als luisteraar heb je hem maar te volgen
En, de luisteraar zijnde, wil ik niets liever dan dat

Een zweverig gitaarriedeltje zet Grace in
De muziek stroomt, stuwt, als een rivier
Je wordt met die stroom meegesleurd
Terwijl Jeff zingt over de dood
I'm not afraid to die
Luisterend naar hem ben ik inderdaad niet bang om te sterven
Ik wil me absoluut niet tegen die stroom verzetten
Al wacht er aan het eind een dodelijke waterval
Dan nog wil ik mee blijven stromen
En uiteindelijk komt je dan bij het eind, bij de climax
En het voelt niet als naar beneden storten
Nee, in die vrije val voel ik me juist alsof ik vlieg
Zo hoog dat ik de hemel kan aanraken

Tegen de tijd dat het nummer Grace is afgelopen ben je helemaal verkocht. Dan weet je dat je een uniek meesterwerk aan het luisteren bent, en je weet dat je dat moment moet koesteren. Het ontdekken van een echt meesterwerk maak je te weinig mee, maar toen ik Grace een jaar geleden begon te luisteren wist ik dat dit er een was.

En je wordt na Mojo Pin en Grace ook zeker niet teleurgesteld. Lied na lied grijpt Jeffs stem je naar de keel. Lied na lied wordt je verrast door de geweldige muzikale vondsten en door de kunde waarmee Jeff Buckley en zijn band telkens weer naar een geweldige climax toe werken. Maar ook de rust wordt op Grace zeker niet gemeden: het is een heel afwisselend album. Tijdens het zwoele Lilac Wine kun je heerlijk zwijmelen (en het is een zwijmelnummer van de goede soort) en op Hallelujah is Jeff even alleen te horen. Corpus Christi Carol klinkt bijna middeleeuws en bij Eternal Life spat de energie ervan af alsof het live is. Op het afwisselende Grace is slechts sprake van een constante: Jeffs geweldige stem. Of hij nu losgaat of juist ingetogen zingt: zijn stem is vervuld van een magische schoonheid die me telkens weer in vervoering brengt. Als zanger kun je hier niets anders dan respect voor hebben. Buiten dat hij gewoon een ontzettend goede stem heeft, haalt Jeff er ook echt alles uit wat er in zit. Jeff beperkt zich niet tot het zingen van bepaalde zanglijnen. Hij doet onverwachtse uithalen, rekt noten uit, speelt met de dynamiek en creëert zo de prachtige details die zijn zang zo onvergetelijk maken.

Uiteindelijk worden dan de instrumenten omgestemd voor Dream Brother. Het album krijgt een waardige afsluiter. Nog eenmaal creëren Jeff Buckley en zijn band een droom waar jij als luisteraar in mag wegzinken. Nog eenmaal wordt je vervuld van die hemelse euforie als Jeff de climax van het nummer bereikt. En nog eenmaal mag je genieten van dat verzadigde gevoel wat je krijgt als de climax geweest is en het nummer langzaam afgebouwd wordt. Op mijn versie komt daarna nog Forget Her. Ook dat nummer is zeer genietbaar. Ik vind het wel een mooie toegift na de prachtige climax in Dream Brother. Jeff zingt over hartepijn en doet dat weer vol overgave. Soms ingehouden, soms ongeremd, maar steeds vol overgave. Dan is het echt afgelopen. Grace laat me altijd bezweet achter; en ook gelukkig, omdat ik zoiets moois heb leren kennen en heb mogen ervaren.

Vorige zomer was het perfecte moment om Grace te ontdekken. De brandende zon overdag en de zwoele avonden met hun prachtige sterrenhemel, maakte de muziek nog mooier. Daarnaast werd ook alles om me heen mooier onder invloed van Jeff Buckley. Ik ging wat meer met een gelukzalige, romantische blik tegen het leven aankijken. En ik hoopte dat het nooit zo eindigen. Maar op een gegeven moment loopt de zomer toch af. Dan val je van je roze wolk en krijg je weer je broodnodige portie realiteit binnen. Ik denk dat dat het moment was dat Grace een van de parels in mijn verzameling werd, in plaats van het goddelijkste album dat ik ooit gehoord had. Deels is dat jammer. Maar aan de andere kant hoort het nou eenmaal bij magie dat die maar heel even blijft. Als iets een bepaalde glans verliest, weet je dat die glans er in ieder geval geweest is. En Grace heeft die glans gehad. Voor mij en ongetwijfeld voor velen.

Grace...
Oprechtheid is het woord waarmee ik dit album nog steeds tekort doe.
Eigenlijk schieten woorden mij uberhaupt tekort om te omschrijven hoe mooi ik dit album vind.
Zoals een vriend van mij al zij, het is een album dat je niet heel vaak draait, maar als je hem draait is het altijd raak.
Jeff was een mooi persoon denk ik, zowel qua uiterlijk als qua muziek, zijn innerlijke belevingswereld was rijk en alomvattend.
Ik kan denk ik wel met recht zeggen dat er geen andere muziek is die mij zo (aan)grijpt en dat sinds de dag dat ik dit voor het eerst hoorde tot op de dag van vandaag zijn muziek totaal niet aan kracht heeft ingeboet.
Als ik een vrouw was wist ik het wel, dan was hij absoluut het type waar ik op zou vallen, hoe onbereikbaar en dood hij nu ook moge zijn.
Een groot Led Zeppelin fan, een poeet, een ware kunstenaar, zijn muziek is doordrenkt met emotie en melancholie.
Mijn favoriete nummer is Grace zelf, de titeltrack, als ik zelf onder de zoden ga mogen ze dat nummer van mij draaien.
Of nee wacht, doe maar gewoon het volledige album, integraal van begin tot end.
Ik kan me nog herinneren dat ik als een soort van indiaan danste op zijn muziek bij ons in de woonkamer, alsof ik in een soort van trance kwam en volledig in vervoering werd gebracht.
Dit heeft geen enkele andere muziek bij mij teweeg gebracht.
Je moet er niet teveel van consumeren, want dan wordt je net als bij alcohol dronken, maar in de juiste dosering is dit album het allermooiste en allerlekkerste, oprechtste wat ooit is gemaakt
Favorieten noemen kan ik niet, natuurlijk staan er nummers op die ertussenuit schieten, maar daar zou ik de rest tekort mee doen.
Tijdloos, emotioneel en tragisch, net zoals Jeff zijn dood, een parel uit de jaren 90
Voor altijd
...

Een eerlijke open en persoonlijke reactie:

Snap ik ergens wel. Ik had er eerst ook niet zoveel mee. Totdat ik een zeer heftige emotie meemaakte in de vorm van een toch wel zeer gevoelige verliefdheid. Toen sloeg de sfeer, de woorden en de muziek van Grace bij mij in als een bom zoals geen ander album mij ooit heeft geraakt. Ik snapte Grace. Als voorbeeld kan ik hier het nummer 'Last Goodbye' noemen.

Ergens wens ik je dit niet toe, maar deze ervaring, in combinatie met deze muziek, liet mij beseffen hoe diep ik iets kon beleven.

Dat is voor mij een unieke status en ik heb - tot de dag van vandaag - nog steeds moeite met het luisteren naar de schoonheid van deze muziek omdat het mij zo hard geraakt heeft.

Ik was ( en ben) nog altijd onder de indruk van Jeff's versie van Hallelujah.
Maar ondertussen allang niet meer mijn favo op dit album.
Lilac Wine vind ik indrukwekkender. Ook een cover en al in 1950 geschreven door een zekere James Shelton en oa.uitgevoerd door Nina Simone en Elkie Brooks.

Ondanks de hoge notering in de top 250 lijst, doet dit album mij vrij weinig om eerlijk te zijn.

In principe kan ik wel begrijpen waarom veel mensen dit mooi vinden, bijvoorbeeld door de hoogstaande zangtechniek, knappe muzikale vondsten en een gevoelige sfeer en tekst. Echter weet het mij niet te raken.

Halleluja kan ik echter wel waarderen, maar mijn voorkeur gaat alsnog uit naar het origineel.

Misschien komt het door het feit dat ik pas 17 ben dat ik deze muziek moeilijk te begrijpen vind. Hetzelfde heb ik bij andere platen die hoog genoteerd staan in de lijst, zoals O.K. Computer, Funeral en Sigur Ros.

Soms heb ik het idee dat je een bepaalde mate van levenservaring nodig hebt om dit soort muziek goed te begrijpen, en dat het je dan pas raakt.

Misschien dat ik dit album over zo’n 20 jaar pas echt weet te waarderen, maar voor nu houd ik het bij andere muziek

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jeff Buckley - Grace (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jeff Buckley - Grace (1994)
Jeff Buckley dook in 1994 op met een verpletterend mooi en bijzonder indringend debuutalbum dat ook zijn zwanenzang zou worden en dat inmiddels is uitgegroeid tot een onbetwiste klassieker

Toen ik in 1994 de titeltrack van het debuutalbum van Jeff Buckley hoorde was ik direct verkocht. Het bijzondere gitaarspel, de verrassende orkestratie, de verrassende wendingen in de song en natuurlijk de bijzondere zang van Jeff Buckley maakten de song Grace tot een instant klassieker, waarna de rest van het album snel volgde. Grace van Jeff Buckley is een debuutalbum van het soort waarvan er maar heel weinig gemaakt worden. Op zijn debuutalbum presteert Jeff Buckley direct op de toppen van zijn kunnen, al heeft hij helaas nooit een poging kunnen doen om te laten horen dat er nog meer in zat. Het album kwam aan als een mokerslag en doet dat na al die jaren nog steeds.

Kinderen van beroemde muzikanten slagen er maar zelden in om een eigen muzikale carrière van de grond te krijgen. De muzikale erfenis van de beroemde ouder hangt meestal als een molensteen om de nek en vervolgens staan ook de critici nog eens klaar om de muzikale ambities van een nazaat van een beroemde muzikant onmiddellijk neer te sabelen.

Jeff Buckley was pas acht jaar oud toen zijn vader Tim Buckley op slechts 28-jarige leeftijd overleed. Toen Jeff Buckley aan het begin van de jaren 90 opdook als muzikant was zijn in 1975 aan een overdosis overleden vader inmiddels uitgegroeid tot een cultlegende. Mede hierdoor werd Jeff Buckley met wat minder scepsis ontvangen dan de meeste andere nazaten van beroemde muzikanten , al was hij ook een stuk getalenteerder dan de meeste van zijn soortgenoten.

Het was te horen op de in 1993 verschenen live-EP Live at Sin-é, maar de glorietocht van Jeff Buckley begon pas echt met zijn in 1994 verschenen debuutalbum Grace. AllMusic beschrijft het album op haar website als Van Morrison-meets-Led Zeppelin en daar is best wat voor te zeggen, al hoor ik hier en daar ook zeker echo’s van zijn veel te jong overleden vader. Grace sloeg in 1994 in als de spreekwoordelijke bom, al konden lang niet alle critici overweg met alle invloeden uit de jaren 70 die zijn te horen op het album of met de heftige zang van de Amerikaanse muzikant.

Ik werd destijds direct van mijn sokken geblazen door de intense songs op het album, de rijke instrumentatie en orkestratie en vooral door de bijzondere stem van Jeff Buckley, die zijn songs vertolkte of zijn leven er van af hing. Niemand kon bij de release van Grace vermoeden dat het album ook direct de zwanenzang van Jeff Buckley zou worden, al verschenen er postuum nog een tweede studioalbum en een stapel live-albums.

Jeff Buckley zou na Grace flink worstelen met de opvolger van zijn debuutalbum, maar toen hij eenmaal was begonnen aan het album verdronk hij, slechts 30 jaar oud, in de Mississippi. De tragiek van vader en zoon Buckley maakt beluistering van Grace tot een nog wat intensere ervaring dan bij de release van het album. Grace klinkt ruim 28 jaar na de release nog net zo indringend als op de dag van de release en persoonlijk vind ik het album nu nog veel beter dan destijds.

Het is vooral de intense zang van Jeff Buckley, die hier en daar heel dicht tegen die van Led Zeppelin’s Robert Plant aan zit, die van Grace zo’n goed album maakt, maar ook de eigenzinnige maar ook wonderschone instrumentatie, met in alle tracks waanzinnig mooi gitaarwerk en met enige regelmaat bijzonder klinkende strijkers, is nog altijd een krachtig wapen van het album.

En dan zijn er de songs die stuk voor stuk dwars door de ziel snijden, met voor mij de titeltrack en Last Goodbye als hoogtepunten. Jeff Buckley was in 1994 een van de eerste muzikanten die Hallelujah van Leonard Cohen coverde. Inmiddels heeft helaas menig B-muzikant zich vergrepen aan de song, waardoor ik Hallelujah niet meer kan horen, buiten de versie van Jeff Buckley dan, die ik mooier vind dan het origineel van de oude meester.

Het was best even geleden dat ik voor het laatst naar Grace had geluisterd, maar ik heb een uur lang ademloos geluisterd en heb dit nog een paar keer herhaald. Mede door de trieste dood van Jeff Buckley is Grace een cultalbum geworden, maar ik schaar het album ook onder de mooiste albums aller tijden. Het blijft doodzonde dat Jeff Buckley de wereld zo snel na zijn debuutalbum heeft verlaten, al denk ik dat hij Grace bij leven nooit meer had overtroffen. Erwin Zijleman

Ik heb deze LP zo vaak beluisterd, maar ik kom er niet in. Zelfs het nummer Hallelujah niet, wat een geweldig nummer is van Leonard Cohen, maar als Buckley het zingt ...... Nee!
Het zal waarschijnlijk aan mij liggen want velen beoordelen deze LP uitermate positief.

Nadat dit album was verschenen en ik het had leren kennen heeft het toch wel een redelijk aantal jaren in mijn top-10 gebivakkeerd. Van lieverlee is het daaruit verdwenen, niet omdat ik het opeens heel veel slechter was gaan vinden maar omdat er nieuwe favorieten voor in de plaats kwamen, en uiteindelijk verdween het zelfs naar de "reserveplank" van mijn platenkast. Nu ik Grace weer eens tevoorschijn heb gehaald kan ik nog altijd horen wat ik er indertijd zo goed aan vond en wat mij zo ontroerde: de dynamiek van hard en gevoelig, Buckley's onvoorstelbaar elastische en warme stem, zijn gitaarspel dat tegelijkertijd flashy en functioneel is, de uitstekende productie vol kleine subtiele geluidjes en effectjes, de harde maar rijke sound, de stevige ritmesectie, en last but not least de gigantische kwaliteit van het songmateriaal waaruit blijkt dat Buckley niet alleen geweldige eigen composities schrijft maar ook een goede hand van kiezen van covers heeft – dit is één van de weinige platen waarop ik echt geen enkel zwak nummer kan aanwijzen, en hoewel er wel een paar tracks bovenuit springen (het titelnummer, Lilac wine, Lover you should've come over) ben ik nooit in de verleiding gekomen om de tussenliggende nummers te skippen wanneer ik het album draai.
        Des te vreemder is het dan dat, terwijl ik me dus nog steeds realiseer wat een fantastische plaat dit is, ik tegelijkertijd totaal geen klik meer met het album als geheel, de nummers apart of Buckley zelf heb. Eigenlijk had ik dat al moeten zien aankomen doordat ik deze CD al zeker 20 jaar niet meer heb gedraaid, maar waardóór dat komt is me een raadsel. Stoor ik me teveel aan de theatraliteit, hoor ik toch iets teveel vocale-spierballen-gerol (hetgeen gezien Buckley's DNA ook niet vreemd is), is de ongeëvenaarde intensiteit van de 50 minuten die dit album duurt nèt te veel van het goede, heeft de achterlijke populariteit van deze versie van Hallelujah er iets mee te maken (waar is John Cale wanneer je hem nodig hebt?), of zoek ik gewoon naar een stok om de onbewuste hond mee te slaan? En, de hamvraag, zou dit album nu opnieuw gedurende zeker 20 jaar in de kast verdwijnen? Na drie keer draaien heb ik er in ieder geval totaal geen behoefte aan om hem een vierde keer op te zetten, en ook dát spreekt boekdelen, hoewel ik me wel voorneem om hem weer op de "dagelijkse" plank te zetten. Ik kan het niet verklaren, maar soms is liefde gewoon voorbij.

Al heel lang niet meer gedraaid maar kwam 'm op vinyl tegen en toch maar meegenomen. Ook ik heb dit heel veel gedraaid in de 90's. Mijn interesse voor Jeff is daarna wat gezakt omdat er teveel post materiaal van mindere kwaliteit uitgebracht werd. Zo gaat het vaker met artiesten die (te vroeg) naar het hiernamaals verdwijnen. Ik had Jeff nog graag onder ons gezien en gehoord want het was zeer begenadigd muzikant en zanger. ZIjn stem is waanzinnig maar ook zijn gitaarwerk is bizar fraai en als ik een woord moet zoeken voor zijn presentatie dan is dit toch INTENS. Ook was de gitaar mix met 60's invloeden en sferen heel bijzonder. Een bijzonder mens en een bijzondere plaat...

Ja, door 'It's Never Over, Jeff Buckley' ben ik weer gaan luisteren. 'Grace' kwam zo hard binnen. Misschien nog wel meer dan ooit tevoren. Ik ben het helemaal eens met harm 1985. 'Lover, You Should've Come Over' is het mooiste nummer ooit gemaakt. (Ik heb het durven spelen solo voor mijn lief op haar 50e verjaardagsfeest. Ik hoorde later dat iedereen dacht dat ik haar daarna ten huwelijk zou vragen. Nee, dus.).

Tijdens de zoveelste luisterbeurt in drie dagen liepen de tranen over mijn wangen. Het is gebeurd, 'Grace' is de beste plaat ooit gemaakt en is 'Wish You Were Here' voorbij gegaan. In het forum heb ik gepleit om een buitencategorie te creëren, voor dit soort platen. Vijf sterren is te weinig.