Jeff Buckley - Grace (1994)

Wat een fantastisch album blijft dit toch. Al vanaf het eerste nummer is het raak. Met zijn doorleefde stem trekt Jeff gelijk je aandacht. Het prachtig ingetogen gezongen 'Mojo Pin' toont met een venijnige climax zijn ware aard, uitgerekend op het moment dat je het niet meer verwacht. De hoogtepunten volgen elkaar daarna in rap tempo op, en met zijn nu al legendarische cover van Leonard Cohen's 'Hallelujah' brengt hij al je voelsprieten individueel in vervoering. Het zeikerige 'Corpus Christi Carol' gaat weliswaar ruimschoots over de irritatiegrens, maar de andere liedjes zitten zo mooi in elkaar dat ik hem dit skippertje graag vergeef. Doodzonde dat deze begaafde songwriter op zo'n jonge leeftijd al is heengegaan. De cultstatus die hij in de loop der jaren heeft opgebouwd neemt echter niemand hem meer af.

5*

cheers on that!

Errug mooi album. Nog een extra punt erbij door een van de mooiste nummers die ik ken, Hallelujah. 4,5* Dik waard.

Het begon zo.
Het groeide, en ik luisterde em nog maar een keer.
Het groeide, en ik luisterde meer!
Het groiede en het had me gegrepen.
En toen,

Toen was het toppunt bereikt. Daar is ie dan:

5*

Een zogenaamd 'groei' album Net als 'Turn on the bright lights' van Interpol of 'Thirteenth Step' van A Perfect Circle' , 'groei' albums zijn zeldzaam voor mij, maar oooooooooooh wat ben ik blij als ik er weer één bij heb!

Een daverend applaus voor Jeff Buckley. Ik noem hem de grootste songwriter ooit. Damien Rice en Sufjan Stevens hebben het nakijken.

Ik neem aan dat jij niet afweet van het bestaan van Tim Buckley, Bob Dylan, Leonard Cohen en consoorten?

Ohjawel, alleen niet mijn smaak. Misschien heeft dat ermee te maken dat ik nog geen oude zak ben. Misschien.

Misschien nog niet...
Als Jeff bij jou op 2.5 begon, was het waarschijnlijk op dat moment ook jouw smaak nog niet. Dus geef de rest ook een kans, ze kunnen ook zomaar eens gaan groeien .
Dan zul je vanzelf zien dat Bob, Leonard, Van, Tim, Joni, etc. Jeff zullen overklassen .

En waarom moet je trouwens een oude zak zijn om van die muziek te houden?

Dat hoeft niet. Ik associeer Bob en Van met mijn vader, hij luistert bijna altijd naar deze 2 knakkers en ik vind het eigenlijk vervelend om aan te horen. Nu doet het me iig nog niks. Later misschien wel.

KampF wat vind je van Tom Waits?

Moet ik nog luisteren, even als Tim B.

Tim B

Jullie doen alsof hij een misdaad heeft begaan

Nou weet ik waar Mojo Pin vandaan komt.. Heb de CD nu twee dagen in huis.. Het is wel vreemde muziek, maar het zit goed in elkaar.. Ik begin met een 3.5 , maar die gaat zeker omhoog..

Toch maar naar 5*! Zo mooi ken ik er maar weinig...

Jammer dat ie niet meer albums heeft kunnen maken he

Gekocht naar aanleiding van alle (heel veel) goede recensies bij dit album. Toen een aantal maal beluisterd en een hele tijd weggelegd in de cd-kast. Toen er nog maar eens bijgepakt en het was telkens genieten bij "Hallelujah" . Verder - op enkele momenten na - vond ik het nog niet veel.. Maar "Hallelujah" kan je op elk moment van de dag tranen bezorgen.

Op een gegeven moment werden de liedjes steeds beter. Zo begon ik "Grace" erg goed te vinden, bezongen met zóveel passie. Bovendien is het een lekker afwisselend nummer. Een nummer dat eigenlijk een plek verdiend in een top - welke dan ook..

"Lilac Wine" past zo in mijn favoriete film "Leaving Las Vegas". Een nummer met een geweldige, dromerige sfeer. En dan die tekst: "I drink much more that I ought to drink Because it brings me back you". Kippenvel.

Weer later nog meer nummers weten te waarderen, zoals "Lover, You Should've Come Over" en "Dream Brother". Ja, ik kan wel zeggen dat dit het grootste groeialbum is tot nu toe. Dat zijn meestal de beste albums. Ik denk ook dat dit album nog steeds niet is uitgegroeid. Ook "Mojo Pin" is een heerlijk nummer met woeste gitaaruitbarstingen. Goede opener!

Al met al een afwisselend album en dat is belangrijk!!

Jammer genoeg raken de meeste nummers me niet tot aan het puntje van mijn teen - eerder tot aan mijn enkels -op enkele nummers na.

Ik twijfel tussen de 4* en de 4,5*. Eigenlijk zou ik dit album een 4,25* willen geven. (Mag dat? )

Nee, mag niet.

Oke, dan voorlopig 4*.

Eén van de weinige zangers die een lied (halleluja) van Leonard Cohen goed coverde
mooi een 4 (kan nog 4.5 worden als ik wat meer luister)

Eén van de weinige zangers die een lied (halleluja) van Leonard Cohen goed coverde
mooi een 4 (kan nog 4.5 worden als ik wat meer luister)

Kreeg dit van een van men beste vrienden *Feeder* in men handen gestopt...

Mijn eerste gedacht was "mhm, dit is toch maar gewoontjes" tot ik het voor een tweede, derde, vierde keer ging beluisteren...

Man man man wat een album, jammer dat hij dood is, deze man kon nog heeeeeel wat dingen hebben gedaan...

*5*

Ik heb dit album van een van mijn beste vrienden ; Harmen.. geleend.

Ik vind dat ik toch wel erg vervelend heb gedaan over dit album omdat ik niet wilde toegeven dat dit wel een goed album was.
Sorry Harmen..

Ik moet toegeven dat hier een paar zeer goede liedjes op staan.
Hallelujah, viel me meteen op. Prachtig nummer echt klasse.
Grace, vind ik ook erg mooi. Leuke gitaar erdoor enzo.
Er staan nog een paar vage nummertjes op zoals Corpus Christi Carol waar ik maar niet doorheen kom, maar over het algemeen krijg ik een goede indruk.
Uitgebreide mening komt later. Voor nu 3,5*

@ Louis2703:

Maakt niet uit hoor, gelukkig ben je van standpunt veranderd

Ik blijf 't een zwaar overschatte plaat vinden.
Heb 'm een tijd geleden gekocht en uitgebreid geluisterd, maar ik blijf 't weinig bijzonders vinden.

Bekijk een paar live-optredens van Jeff, dan zal je zien wat hij in huis heeft.

Ik vond dit album in begin wel goed, maar het doet me nu ook vrij weinig meer.... Idd zwaar overschat. Mensen zouden eens naar Tim Buckley moeten gaan luisteren, daar verbleekt Jeff totaal bij! 3*

Precies hetzelfde als musicfriek, jaren gelden alweer.. de eerste keren dat je het draait heeft de stem je nog wel voldoende in zijn greep. Maar zodra je die begint te accepteren voor wat die is, blijft er teleurstellend weinig over op deze plaat. Muzikaal is dit namelijk weinig origineel of inventief, het leunt dus bijna geheel op Buckley zelf.. en ik vind dat veel te magertjes om daar zo'n hoge waardering voor te geven. Sterker, deze plaat is al zo'n 9 jaar niet meer uit de kast geweest

Zegt het voort, zegt het voort!

Allebei in mijn Top-10 .
Ze zijn gewoon allebei heel goed!

Niet alleen een zeer goede plaat die alle tekenen van de jaren negentig in zich draagt, maar ook een plaat waaruit duidelijk wordt hoe groot de invloed van Buckley op de verdere (alternatieve) pop scene is geweest.
Net als velen (denk ik) pakte ik deze plaat pas op nadat ik al een en ander in muziekland had gehoord. In eerste instantie lijkt Buckley te leunen op een aantal standaard cliche's, maar later pas realiseerde ik me dat hij de cliche's heeft bedacht.

Verder zullen we het niet over de elastieke stembanden hebben.

4/5

wel degelijk prachtig album, maar wat hem slechts 4 sterren maakt is de te grote diversiteit ... Je zet dit album niet op, om eens ff rustig naar een mooi album te luisteren en je zet hem ook niet op als zaterdagavond plaat.

goed voorbeeld van een album die wel dezelfde sfeer weet te behouden is bv Inarticulate speech of the heart van Van Morrison of David Sylvian met secretsof the behiveof Brilliant trees.