Jeff Buckley - Grace (1994)

deze beluisterd,en heeft bij mij een plaatsje in de top 10 gekregen en heeft " dire straits - alchemy verstoten" van de 10e plaats...deze cd is irritant,mooi,bijzonder,apart,niet in een hokje te plaatsen,briljant,muzikaal,vocal,het is geen pop of toch weer wel, rock nou nee of toch een beetje, zwevend ook, maar dat hallehlua daar verwacht je elke keer weer een andere dooie artiest (roy orbison) invalt (dat zou wat geweest zijn) maar goed, omdat deze net als rivella is (een beetje vreemd maar wel lekker) is deze goed voor een blijvende notering. maar ik moet nog ongeveer 10000+ cd's beluisteren voordat je eigenlijk van een top 10 kan spreken en aangezien ik de blues en jazz kant aan het verkennen ben vrees ik dat ik er nog lang niet ben maar er liggen nog genoeg pareltjes in het verschiet.

De zoektocht zal nooit stoppen. Gelukkig ben ik vroeg begonnen. (op mijn 13e). Overigens ben ik van mening dat je van een top 10 kunt spreken als je 10 albums hebt beluisterd.

vandaag 10 jaar geleden dat hij het leven liet

momenteel een jeff buckley tribute op StuBru (Belgische radiozender). Live te beluisteren op www.stubru.be.
Tribute door Zita Swoon, Lemon, Milow en Arid.

Het was errug leuk

Buckley is een ontzettend veelzijdig artiest met een ongelooflijk breed stembereik. Daarnaast is hij ook nog een briljant gitarist. Ruige en kalme nummers worden op een uitgekiende wijze afgewisseld. Zowel het gitaargeluid als het stemgeluid raakt je diep van binnen. Grace schaart zich tussen de favorieten in mijn collectie. Onmisbaar voor elke muziekliefhebber. Een 5+.

Daar heb je wel gelijk in, ja.
Ik heb alleen nog maar de dvd Live in Chicago gekeken (ook een aanrader voor elke muziekliefhebber), album Grace heb ik integraal nog nooit gehoord, maar dat moet wel goed zijn.
Vooral bijzonder vind ik zijn engelachtige hoge stem die haast voor kippenvel kan zorgen.

Ik wil dit echt schitterend vinden. Halleluhjah is een van de emotioneelste nummers die ik ooit gehoord heb. Maar dan... Op enkele uitschieters na, pakt me dit gewoon niet. Hoeveel Hallelujah met me doet, hoe minder doen de andere songs het in vergelijking. Ja het is goed, ja het zijn ok nummers, ik kan er alleen weinig mee. Na veel luisterbeurten nog steeds. 3*

De vader van de moderne rockmuziek zoals: Radiohead, Coldplay, Keane, Muse, Starsailor, Travis en al dat soort bands!

Thom Yorke kreeg inspiratie voor het tweede album en ontwikkelde zijn eigen zangstijl in nummers zoals Street Spirit nadat hij in 1994 een concert van deze beste man had gezien.
Aldus de volkskrant.

De vaders van de moderne rockmuziek zijn al veel ouder hoor. Daarvoor moet minimum 30 jaar teruggaan denk ik.

Doe niet zo bijdehand!

Heb je mijn 'denk ik' niet gelezen?

Misschien had ik beter inspirator neer kunnen zetten... De vaders van de moderne rockmuziek moet je denk ik meer denken aan The Beatles, Led Zeppelin en Deep Purple...

Ook inspirators van de moderne muziek zijn die bands niet, maar dat heeft niets te maken met het feit dat Grace gewoon een zeer goede plaat is. Ook niet zo bijzonder als een heleboel mensen mij willen doen geloven, maar gewoon een goede plaat.

Gekocht voor vaderdag. Heb hem zelf ook al beluistert. Op dit moment stem ik een 3*, maar kan stijgen nadat ik hem vaker heb gehoord.

Dat zit er dik in. Het was één van mijn eerste albums.
Destijds zocht ik Buckley's teksten op het internet omdat ze zo een knappe poëzie bevatten, maar de muziek zelf, nee daar kon ik niet zoveel mee.
Door de herhaaldelijke lofbetuigingen, vooral op MM, nog een flink aantal keer geprobeerd, en uiteindelijk is het kwartje toch gevallen; en gelukkig, want het is een plaat om te koesteren.
Mijn favoriet is Lilac wine, heerlijk meeslepend, gevolgd door Mojo Pin en Lover you should come over.

Ik heb de cover op mijn pinpas staan . Mooi eerbetoon aan dit prachtig album en deze genie.
Maar meer omdat ik het een erg mooie foto vind, waar de emotie vanaf spat.

heb deze cd nog niet zo lang leren kennen, maar dit is echt een pareltje! op zeer korte tijd staat ie al in de top 10 van mijn lievelingsalbums

mijn god - speelt hij dat nummer, Hallelujah, nou helemaal in zn eentje?! Alleen zijn stem en zijn gitaar...Fontenuhre wat een machtig mooi nummer is dat zeg!

Hallelujah, Leonard Cohen is ook altijd onderschat.

ik ben nooit zo geinteresseerd geweest in Jeff Buckley, ook al vind ik zijn leven best interessant. heb laatst Hallelujah gehoord en WAUW: wat een nummer zeg! misschien moet ik me toch maar eens verdiepen in deze man.

Hallelujah is wel zijn meest toegankelijke nummer, maar desalniettemin moet je dit inderdaad proberen!

Blijft een prachtig album. Jeff Buckley was gewoon één van de beste zangers ooit. Alles klopt aan dit album. Jeff's versie van Hallelujah overtreft het origineel van Leonardo Cohen, en blijft de beste uitvoering van dat nummer. Verdere persoonlijke favorieten zijn Grace, Last Goodbye, So Real, Lover, You Should've Over Come en bonustrack Forget Her. Helaas veel te jong overleden

5,0

Helaas, inderdaad!

Leuk is het misschien te weten dat Mojo Pin en Grace zijn geschreven door Gary Lucas.

Mwah.. Lucas schreef de gitaarpartijen ja, Jeff kwam met de zanglijnen en teksten.

Oh god, een overleden artiest. Dat vraagt natuurlijk om verheerlijking. Een momenteel vierde plaats in de top 250 lijkt daar ook op te duiden. Ik kan echter niet ontkennen dat Grace mij persoonlijk ontzettend veel heeft gedaan. Het doorstaat het eindeloos afspelen sinds m'n ontdekking van dit album beter dan vrijwel elk ander album dat ik ben tegengekomen. Het is gewoonweg een bijzonder krachtige plaat. Monumentaal mooi. Het zit 'm onder andere in Buckley's stem, die alle kanten op gaat maar altijd krachtig uit de bus komt.

De nummers zijn daarnaast stuk voor stuk prachtig. Ze zijn elegant, maar het sleutelwoord 'kracht' is datgene wat het zo bijzonder maakt. Tijdloze kunstwerkjes. Eigenlijk blijft mijn kritiek beperkt tot de ietwat vreemde Corpus Cristi Carol. Een gedurfde keus, maar de enige die niet goed uitpakt: dan had Forget Her het album voorgoed onsterfelijk gemaakt.

Het is gewoon verbazingwekkend jammer dat het beperkt bleef tot deze plaat, wat nou juist 'gewoonweg' het prachtige debuut van een ongetwijfeld interessante carrière had moeten zijn. Een inspirerend album, jeugdige ambitie op z'n best. Jeff Buckley had enkele fantastische kwaliteiten, en hopelijk kan dit toekomstige generaties inspireren om zelf met zoveel kracht een album neer te zetten.

4/4,5

Het enige reguliere album tijdens zijn veel te korte leven dat toen gereleased is.

Zijn moeder heeft de muzikale nalatenschap anders daarna behoorlijk tot op de bodem geledigd, en alles goed uitgeschreept ook nog...

Neemt niet weg, dat dit een zeer mooie plaat blijft!

Helaas doet ze dat juist niet.. er wordt steeds opnieuw hetzelfde materiaal uitgebracht.. terwijl er nog zoveel prachtigs op de planken ligt.. Als je alleen al kijkt naar wat voor moois er is uitgelekt via internet daar kun je zo een paar albums mee vullen.

Ja geeft niet, mijn fout