Jeff Buckley - Grace (1994)

Nou luister ik toch al een paar jaar naar dit alum maar ik heb er vrij weinig tot vrijwel niets mee. Hallelujah (de reden tot aanschaf) ben ik in de loop der jaren steeds slechter gaan vinden en het origineel steeds beter.
Overigens vind ik de tweede CD een stuk beter te pruimen dan de eerste. Maar geweldig vind ik het zeker niet en vernieuwend al helemaal niet. Het zal aan mij liggen, wees niet bang, ik weet het.

Ik heb zojuist even de bonus disc van the Legacy Edition toegevoegd. Het betreft hier een zeer interessante verzameling van outtakes tijdens de Grace sessions.

01. Forget Her
Er wordt geopend met het prachtige Forget Her. Waarom Jeff dit nummer niet wilde gebruiken is mij een raadsel. Ik vind het een van zijn beste nummers ooit. Het schijnt dat de tekst te persoonlijk voor hem was en vlak voor de release werd besloten het te vervangen voor So Real ( dat in eerste instantie bedoeld was als b-kantje). Persoonlijk ben ik van mening dat het er gewoon op had gemoeten, het had het album nog beter gemaakt.

02. Dream Brother [Alternate Take]
Dream Brother is een van mijn favoriete nummers op Grace. Je hoort hier een eerdere versie. Het is leuk om te horen dat de tekst hier nog wat anders is. Ik vind deze uitvoering verder iets minder strak en ik luister liever naar het origineel, desalniettemin interessant om te horen hoe dit nummer zich heeft ontwikkeld.

03. Lost Highway
Rock, soul, blues, Jeff was van alle markten thuis. Dit keer koos hij voor een lekker country nummer. Een aanzwellende slidegitaar, met daarover heen Jeffs goddelijke stem. Essentieel.

04. Alligator Wine
Een niet al te serieuze Screaming Jay Hawkins cover. Duidelijk niet bedoeld om ooit uit te brengen maar wel grappig om te horen.

05. Mama, You Been on My Mind
Dit nummer laat maar weer eens zien hoe Jeff in staat was om andermans werk volledig eigen te maken. Het betreft hier een tamelijk obscuur Bob Dylan nummer. Jeff tilt dit nummer met zijn emotionele ingetogen manier van zingen naar een hoger plan. Kippevel.

06. Parchman Farm Blues
Lekker relaxed gezongen blues nummer. Wat me bevalt is dat hij die ouwe blues sound zeer goed weet te benaderen.

07. The Other Woman
Een cover van Nina Simone. Ik vind dit op zich niet zo'n sterke compositie, mist een beetje pit. Dan luister ik liever naar dat andere Nina Simone nummer die hij vaak live speelde, Thats All I Ask.

08. Kanga-Roo
Het origineel is van de band Big Star, afkomstig van hun 3e album uit 1978. Ook hier overtreft Jeff weer de oorspronkelijke versie. Er gaat een enorme dreiging van dit nummer uit, wat uiteindelijk uitmondt in een jam die eerlijk gezegd wat mij betreft wel wat korter had gemogen. De eerste helft van dit nummer blijft echter bloedstollend goed. Veel concerten werden hiermee ook afgesloten.

09. I Want Someone Badly
Dit is opgenomen met de band Shudder To Think na afloop van de Grace sessions. Lekker jazzy nummer dat alweer afgelopen is voordat je er erg in hebt.

10. Eternal Life [Road Version]
Er is een nieuw riff aan toegevoegd en de band speelt een tandje sneller. Ik prefereer de de originele versie, daar zit meer melodie in.

11. Kick Out the Jams [Live]
Een live opname van de MC5 klassieker, niet echt een Grace outtake, beetje vreemd eend in de bijt hier.

12. Dream Brother [Nag Champa mix]
Een instrumentale versie waarbij je dus lekker kunt luisteren naar het sublieme gitaarwerk. Ook zonder vocalen staat dit nummer als een huis.

13. Strawberry Street
Bij een titel als Strawberry Street verwacht je een zoetgevooisd slaapliedje als afsluiter. Het tegendeel is echter waar. Dit is opgenomen nog voor de Grace sessions en het rockt van alle kanten. Vette gitaar riffs, strak drumwerk en Jeff die de longen uit zijn lijf schreeuwt.

Ik kan iedereen die van plan is Grace aan te schaffen voor de versie te gaan met deze bonusdisc. Je krijgt er ook nog een DVD met 5 videoclips + een docu bij die gaat over de totstandkoming van dit klassieke album.

Ik weet niet flebbie, hoe je er bij komt dat Mama, You Been on My Mind een obscuur nummer is. Dylan heeft het in zijn jonge jaren vaak live gezongen, alleen en met Joan Baez. De laatste heeft het ook opgenomen, evenals Judy Colins, Linda Ronstadt, Rod Stewart en Johnny cash. Ik geloof niet dat je dan over een obscuur nummer kan spreken.
Dat Jeff er door zijn manier van zingen er een andere lading aan geeft kan ik met je eens zijn, dat dat naar een hoger plan zou zijn dus niet. Naar mijn idee gaat hij volkomen voorbij aan de strekking van het nummer. Jeff stelt zich afhankelijk op ten opzichte van de Mama in het nummer, terwijl in de andere versies, en zeker in die van Dylan, het nu juist om het keuze moment gaat om dat al of niet te doen.

Beste Indana,

Mama You Been On My Mind staat naar mijn weten niet op een regulier Dylan album, vandaar dat ik het een tamelijk obscuur nummer noemde.

Dan vind jij dat Jeff volkomen voorbij gaat aan de strekking van het nummer door zich afhankelijk op te stellen van de Mama in het nummer. Waaruit maak je dat op als ik vragen mag, want ik hoor geen verschil in de tekst.

Het nummer staat anders gewoon als live opname op:
The Bootleg Series, Volumes 1-3: 1961-1991
The Bootleg Series, Volume 5: Live 1975
The Bootleg Series, Volume 6: Live 1964
en dat zijn alle reguliere uitgaven bij mijn weten.

Er is inderdaad geen verschil in tekst, er is een verschil in de manier waarop de tekst gezongen wordt en dat maakt wel heel veel uit natuurlijk. Dylan bijvoorbeeld (maar ook Baez doet dat al heeft die het over een Daddy) zingt het bijna gereserveerd, terughoudend, terwijl Jeff dat stadium kennelijk allang gepasserd is. Althans dat hoor ik erin.

en op Bob Dylan Live 1975 (The Rolling Thunder Revue/+DVD)

en was volgens mij ook een b-site maar op welke dat moet ik even nog uitzoeken.

Ah, dank je Harald. Ik denk echter dat de door mij genoemde The Bootleg Series, Volume 5: Live 1975 de zelfde is de door jouw genoemde The Rolling Thunder Revue?

Voordat je verder zoekt naar de B- kant...ik neem aan dat je het dan over een single hebt. Flebbie heeft het echter over albums. ik weet niet in hoeverre dat dan mee telt.

Uhm.. wat is de ondertitel van The Bootleg Series Volumes 1-3: 1961-1991? Juist, Rare en Unreleased. Echt heel vreemd dat ik het dan over een tamelijk obscuur nummer heb he.



Tja dat hoor jij erin. Jeff heeft zijn eigen manier van zingen. Als ik het vergelijk met hoe hij zijn stem over het algemeen gebruikt, vind ik hem hier ook terughoudend bezig. Ik krijg niet de indruk dat hij voorbij gaat aan de inhoud van het nummer.

Zelfs dan blijven er nog 2 over en ga je voorbij aan de andere uitgaven die ik heb genoemd van o.a. Baez etc
in 60'er was het in ieder geval een redelijk bekend nummer. (niet voor iedereen uiteraard)

Tsa, het enige referentiekader dat ik ben ik nu eenmaal zelf, daar ontkomt niemand aan en ik heb de indruk dus wel.

Ben ik de enige die het toevoegen van die extra nummers alleen maar verwarrend en onnodig vind? Het gros heeft toch gewoon de standaard versie?

Forget Her en Strawberry Street vind ik in ieder geval niet onnodig.

je bent niet de enige, ik vind het ook een tikje onnodig.
alleen forget her hoord er bij te staan, maar dat deet ie al.

Na alle info die ik er nu over verneem (b-kantje dat in de 60er jaren live werd gespeeld) lijkt me dit een nummer dat toch vooral bekend is onder de Dylan adapten, waar jij overduidelijk ook toe behoort

Ik heb je voorgaande posts over Buckley nog eens gelezen en je bent blijkbaar niet zo gecharmeerd van diens werk:

Nou nog 1 keer dan. Er zijn artiesten die nummers schrijven voor andere mensen en het zelf niet opnemen. Nog een zo'n Dylan nummer is bijvoorbeeld Love is just a four letter word. Bij mijn weten heeft hij dat zelf nooit opgenomen maar is het bekend geworden in de uitvoering van Baez. Een ander voorbeeld is het nummer van Tom Waits Strange Weather, wat bekend is geworden door Marianne Faithfull en wat Waits nooit als studionummer heeft uitgebracht. (wel in een live versie maar echt jaren later). Zo zijn er nog vele, vele voorbeelden te geven, maar dat houdt nog niet in dat zo'n nummer obscuur is.

Na alle info die je er nu verneemt...... ik krijg het donkerbruin vermoeden dat je het nummer van Dylan helemaal niet kent. Laat staan de andere uitvoeringen. Dat geeft niet, je kunt niet alles kennen, maar dan lijkt mij wel dat je niet kan schrijven dat Jeff het naar een hoger plan brengt.

Nee ik ben niet echt een Dylan adapt.

Of ik gecharmeerd ben van Jeffs werk doet in onderhavig geval niet ter zake

Ok dan is dit het ook het laatste wat er over zeg, anders gaan we wel erg offtopic. Ik was vooralsnog niet bekend met het nummer en heb het voordat ik mijn stukje schreef voor het eerst beluisterd. Ik kwam toen tot de conclusie dat ik de Buckley versie veel sterker vond. Jij deelt die mening niet, prima toch. Dat Jeff niet de eerste was die het nummer onder handen nam.. Tja zover was mijn research niet gegaan en zoals je zelf al aangeeft, je kunt niet alles weten en de covers die jij noemde zijn volgens mij ook niet echt bekend bij het grote publiek.

Tot slot wil ik nog even vermelden dat ik het wat vreemd vind dat je hier zo over valt. Het gaat hier in eerste instantie toch over een b-kantje uit 1964. Ik ben van mening dat mijn omschrijving als tamelijk obscuur dan niet zo verkeerd is als jij beweert.

Hmm... goeie artiest (zijn vertolking van Leonard Cohen's Hallelujah is simpelweg briljant!) maar ik weet neit zeker wat ik van de andere nummers moet denken. Hij had beter gekund denk ik...

Is dat niet van Janis Ian?

Joan Baez maar wel geschreven door Bob Dylan

het album kan me niet geheel boeien, snap ook niet waarom hij zo hoog staat

dat doet niet af aan het feit dat er een aantal hele mooie nummers tussen zitten..

nog vaker proberen, dit is een groei album. Eerst was ik er ook niet enorm enthousiast over, maar inmiddels staat grace op 5 sterren

Bij mij het andere verhaal...
Ik was meteen na de eerste luisterbeurt dolenthousiast maar dat is ondertussen al bekoeld. Wat niet weg neemt dat dit wel een goeie cd is. Al mist het voor mij een beetje aan persoonlijkheid.

^^^^^^^

Hier kan ik mij geheel bij aansluiten. Het is een leuke cd, maar heeft voor mij ook zijn charme verloren. De vertolking van halleluja is meesterlijk mooi. Maar dit album voelt soms als even door de haren strijken van een verloren geliefde, Het klinkt warm en vol liefde, maar tegelijk verlaat het warme gevoel je, en weet je dat je verder moet.
Maar wanneer ik dit weer luister ,denk ik terug aan de tijd, toen ddit album mij met al zijn liefde bezwemelde, en realiseer ik mij, zo klink je nu al lang niet meer.

Beetje lullig dat ze op de DeLuxe editie nummer 11, Forget Her van het reguliere album afhalen en deze als eerste nummer op de 2e cd zetten. Verder niks mis met de originele versie inclusief Forget Her.

Waarom? Forget Her stond oorspronkelijk toch ook niet op het reguliere album?

idd, het is op de dag voor de persing vervangen door so real, omdat het een te persoonlijk nummer was.

Ze hebben het wel op de cd gezet.

Bij mij staat ie er niet op, anders. Maar ik weet ook niet welke druk ik heb. Heb mijn exemplaar eind jaren '90 gekocht, volgens mij.

later pas

Hallelujah en Eternal Life zijn mijn favoriet. Lilac Wine is een mooie uitvoering maar mijn voorkeur gaat uit naar de versie van Nina Simone op 'Wild Is The Wind'. Overigens vind ik dat deze artiest toch iets te veel eer krijgt toegemeten. Toen ie nog leefde kende alleen 'kenners' zijn muziek en na zijn overlijden is het een Held voor velen.....schijnt zo te werken..............mijn voorkeur bij de Buckley's gaat overigens uit naar zijn vader Tim. Wat die vocaal op de mat wist te brengen overstijgt de verstandelijke vermogens van velen......