Jeff Buckley - Grace (1994)

... of zelfmoord gepleegd heeft.

Hij was verdronken en jezelf bewust laten verdrinken is nogal moeilijk (daarnaast waren er geen drugs van enige soort bij hem gevonden). Net zoals bij Heath Ledger ga ik zelf eerder uit van een ongeluk, zelfmoord past gewoon niet goed.

was hij niet geëlektrokuteerd , met een lamp in bad?

Hij ging met een vriend naar de rivier. Hij ging zwemmen, zijn vriend zat wat te prutsen aan een meegebrachte radio. Hij keek op, en meneer Buckley was verdwenen, waarschijnlijk meegenomen door een onderstroom.

Deze heb ik org in mijn bezit, maar draai hem bijna nooit meer. Van 1 kant jammer eigenlijk, van de andere kant denk ik dan ook dat dit album mij minder grijpt dan ik in eerste instantie dacht.

Ben ook wel is bijna meegerukt door een onderstroom in zee. Nou, ik zat te sputteren in dat water, heel de kustlijn had het door. Dus dat vind ik er wel apart aan. Verder heb ik geen verstand van onderstromingen.

Heb deze net nog even beluisterd, maar er zit toch wel verdomd veel sfeer en gevoel in dit album. Volgens mij kun je Jeff Buckley wel als de moderne Nick Drake betitelen, dezelfde droevige en gevoelige stijl vind ik. En ze hebben beiden ook maar weinig albums die op het moment van uitkomen niet direct aangeslaan zijn. Ze moesten eerst op een tragische manier aan hun einde komen om eeuwige roem en succes te kunnen behalen. Eeuwig jammer dat ze er zelf niet een graantje van hebben kunnen meepikken. Goed album dit met name door de droevige en depressieve sfeer. komt recht uit het hart deze plaat .

Ik schrijf me zojuist in en lees wat van de 700 reacties die bij dit magistrale album staan. Grace van Jeff Buckley was voor mij de belangrijkste plaat ooit. Het heeft me door de tijd heen gesleept met nummers als Dreambrother, Lover You Should Come Over, Grace, Mojo Pin en So Real. Terwijl alles om me heen alles behalve echt leek te zijn vond ik in Jeff mijn Dream Brother. Ik was meteen verkocht toen ik in 1994 de videoclip van Grace op MTV zag. Toen ik in de zomer van 1998 op het station van Madrid het tijdschrift Uncut kocht waarin stond dat Jeff verdronken was, draaide alles om mij heen. De kracht van het album schuilt volgens mij in de schreeuw naar alle eenzame onder ons. Het is geen party plaat, je kunt er alleen van genieten als je intens meeleeft en voelt wat er op de plaat gebeurd. De melancholieke ondertoon die door heel het album meereist is de erkenning van het leed dat het leven geeft.

Mooi stukje TJN. Fraaie uitleg over wat een album als dit met je gevoel kan doen.
Ik vind het zelf ook een fantastische plaat. Ben ook meer van de
melachonische kant in de muziek. De pijn, het verdriet wat door de speakers knalt, zijn toch vaker de echt gemeende betere platen.

Welkom overigens hier, en veel plezier.

Dank je bikkel. Het werkt een beetje verslavend dus het is fijn hier te zijn. Dagelijks tussen velen muziekliefhebbers en kenners verkeren en zwerven tussen de vele platen.. steek ik wat van op, kan geen kwaad.

Vandaag Grace weer eens gedraaid. Dit album zet een sfeer en is m.i een persoonlijk statement, waarin talent, muzikaliteit en tragiek samenvallen. Dit album heeft iets mysterieus in zich. Doet me denken aan James Dean, niet om appelen met peren te vergelijken. Maar een jonge man, zet iets neer in een bepaalde tijdsgeest, in zijn geval de jaren '90 overlijd niet veel later. Maar wordt altijd herinnerd, in Jeff's geval om dit ene album. Zelf is bij mij Hallelujah in mijn geheugen gegrift. Wel geen eigen nummer van hem, maar dat maakt hij er wel van. Overigens ook niet slecht gecoverd door Rufus Wrainwright, die het dan weer op zijn wijze doet.

Ik begon dit album te luisteren omdat ik hem in de toplijst zag staan. Zelf had ik nog nooit van Buckley gehoord. Na de eerste luisterbeurt had ik het bizarre gevoel deze cd mooi te moeten vinden aangezien het een uitmuntende productie is en omdat hij zo hoog wordt gewaardeerd. Twijvelend of ik het geluid en de stem van Jeff mooi vond bleef ik het toch maar luisteren... nu, 2 weken later luister ik vrijwel niks anders meer en ben ik gegrepen door de geweldige nummers als Lover, You Should've come over en Grace. Ik had bij de eerste luisterbeurt nooit gedacht dat deze muziek zo speciaal kon worden. Bij elke luisterbeurt wen ik steeds meer aan zijn sound en zie ik de genialiteit ervan in.

4*

2 jaar geleden hoorde ik tijdens een ontbijt in Canada schitterende muziek uit de speakers komen maar wel wat zwaar voor tijdens een ontbijt. Toch maar even gevraagd wie of wat. Bleek dat Grace op dat mometn een soort van hype was in Canada en bij de platenzaak in Vancouver aangekomen bleek dat ook zo te zijn. Tig examplaren in de bakken, direct gekocht en geen spijt gehad. Uiteraard is Hallelujah , in bepaalde omstandigheden, adembenemend mooi en alleen om dit nummer verdient deze plaat een 5. Als je dit voor het nageslacht kunt nalaten dan is dat op zich meer dan de moeite waard .

Er zijn maar weinig zangers met een hoge stem die ik kan waarderen; hij is er wel een van.
Jeff Buckley, wat zal hij weinig indruk maken in de popsterrenhemel als hij verteld dat hij verdronken is tijdens een nachtelijk stukje zwemmen.
Hallelujah!!

Van Matthew Bellamy van Muse wordt vaak gezegd dat hij beinvloed is door Freddie Mercury van Queen. Ik denk dat de naam Jeff Buckley meer op die plek past.

Matt Bellamy is volgens mij vooral beinvloed door Thom Yorke, maar Thom Yorke heeft ooit aangegeven beinvloed te zijn door Jeff Buckley, dus ergens heb je ook wel gelijk

Raar?
Pablo Honey was er namelijk eerder dan Grace; hoe kan Thom Yorke dan beinvloed zijn door Jeff Buckley?

Misschien nam Yorke de inspiratie van Jeff mee op 'The Bends'

De cover van Cohen en Corpus Christi vindt ik schitterend de rest doet mij minder.

Klopt Als het goed is is Fake Plastic Trees ingezongen vlak na een Jeff Buckley concert.

Kiss me, please kiss me
But kiss me out of desire, babe, and not consolation

Thinking so hard on her soft eyes and the memories
Offer signs that its over... its over

zo waar en zo mooi! niet luisteren als je liefdesverdriet hebt, scheelt een boel tranen

Zwaar overschatte plaat wat mij betreft. Wil niemand voor het hoofd stoten hoor maar heb het idee dat het cd'tje in de vergetelheid was geraakt als Jeff niet in die rivier was gelopen. Maar geniet er vooral van.

Daarover verschilt men inderdaad van mening. Ik hoorde de plaat voordat ik wist hoe die dood ging / dat ie dood was, en ik vond het prachtig.

Zijn dood draagt natuurlijk wel hoe dan ook bij aan de status die dit album heeft, maar of het echt de volle 100% bepaalt?

Ik denk dat als Jeff niet in de rivier was verdronken Jeff hier op festivals zou zijn geweest en mega bekend was geworden. Hij zou tal van andere platen hebben gemaakt.. Jeff was zooo getalenteerd, optimaal zangtalent, gitaarspelen als de beste, bassen, piano, componeren zat hem in het bloed! Nee met Jeff is er mijns inziens een hoop muziekaliteit gestorven waar velen een graantje van mee hadden willen pikken en waar ik zelf nog jaren meer van had willen genieten.

Maar hee, misschien heb je wel een beetje gelijk, veel mensen hebben een beetje drama nodig om bepaalde werkelijkheden te kunnen zien. Beelden die pas echt lijken door te dringen zodra de context identiek is aan het drama afgebeeld op het album...? Ik weet het niet.. voor mij is de verering van Jeff na zijn dood een bevestiging van mijn goede smaak voor zijn dood. Jeff is dood en dood is oneindig, Jeff blijft altijd jong, net zoals Jimi en Jim. En natuurlijk.. over de doden niets dan goeds! Dus eh.. respect.

Mooie blète-cd (blèten is huilen in et West-Vlaamns)! De emotie en dramatiek is hier met bakken aanwezig. Het is er gewoon heerlijk en compleet óver, net hetgeen een mens wel eens nood aan heeft!

Zoals je ziet geef ik een mooie vier en een halve ster, en toch vind de hel cultus rond de man en dit album een beetje overdreven...

Ik vind de cult-status ook lichtelijk overdreven, maar toch doet deze muziek een hoop met me. Die stem maakt direct contact met de ziel. En je kan dit ook in elke stemming goed aanhoren. Hoogtepunten aanvinken doe ik niet: Ik vind dit album van een constant niveau.

Cult-status hangt altijd samen met kudde gedrag en heeft derhalve altijd een averrechtse uitwerking op mij omdat het domme meelopers en dwepers aantrekt die de ballen verstand van muziek hebben en mij dan gaan vertellen dat ik naar die en die plaat moet luisteren........

Jeff had die status al had voor z'n overlijden en het duurde dan ook verscheidene jaren voordat ik serieus naar Grace ging luisteren. Uit nieuwgierigheid moet ik natuurlijk wel altijd de diverse cult acts die mij intrigeren uitvoerig besnuffelen, maar wel liefst nadat de eerste gekte voorbij is.

Ondanks dat ik natuurlijk ook niet voorbij kon aan het feit dat ik naar mijn held Tim z'n zoon zat te luisteren, kwam er al snel achter dat er op Grace niets af te dingen valt. Het is gewoon een wereld plaat die bovendien nog een hele lawine van emotioneel hoog zingende, fluisterende en schreeuwende jonge zangers losgemaakt heeft. Dus wat mij betreft is Grace gewoon een echte klassieker die ik over een jaar of 20 waarschijnlijk nog even veel zal draaien als ik de afgelopen 10 jaar gedaan heb.

Waarschijnlijk ben jij er pas daarna naar gaan luisteren. Muziekliefhebbers die er vooraf al bij waren wisten onmiddellijk dat dit een bijzondere artiest was. En dan niet omdat hij de zoon van Tim Buckley was. Het straffe was eigenlijk dat hij die meteen wist te overtreffen.

Grace zou zowiezo een onvergetelijke klassieker zijn geworden. Ik laat wel open of Jeff Buckley hierna een nog even sterk of sterker album had kunnen maken. Of hij zijn talent zou hebben weten te benutten en dit niveau had kunnen aanhouden.

Maar om Grace kan je onmogelijk heen. Dit album had overigens al zo'n drie jaar voor Jeff's dood een erg hoge status.

Qua populariteit misschien, qua muziek nou niet zo.

Mooi album, maar ik ben bijna aan een verlaging toe. Het is vooral een prachtig debuut dat laat zien waar hij doe in staat was, maar kan de status van Klassieker niet helemaal dragen. Dat is het ook het tragische: hij heeft zijn potentie nog niet helemaal waar kunnen maken.

Jeff is een zeer geschikte artiest voor de alternatieve pop/rock liefhebber. Hij heeft prachtige en emotionele nummers gemaakt (Persoonlijk raakt dit album mij niet zo), maar de veregelijking met Tim gaat niet helemaal op mijn inziens. Tim heeft iets langer de tijd gehad om waar te maken wat hij kan. Als je beide debuut albums met elkaar zou vergelijken dan nog denk ik dat Tim, een genialer debut heeft gemaakt.. Want Jeff is duidelijk beinvloed door zijn muziek van zijn vader. Het latere Werk van TIm Buckley, over stijgt dit in alle vormen.

Alleen ben ik het met Beitel eens.
Ik denk dat Jeff zeker een groot artiest was geworden, als hij meer platen zou hebben gemaakt, maar alleen als hij net als zijn vader zich meer zo gaan richten op zijn eigen muziekale ontwikkeling. Alleen weet ik niet welke richting Buckley zou zijn opgaan.