Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)

Tijdens de hoogtijdagen van de grunge vond ik "Let me Come Over" van Buffalo Tom een verademing. En dat doe ik nog steeds. Tussen al dat stevige en zware gitaargeweld bracht Buffalo Tom met "Let Me Come Over" een melancholische pop/rock plaat. Meeslepende teksten en dito muziek. Afwisselend stevig (maar nergens hard of bedolven onder een muur van geluid) en rustig. Vooral die rustmomenten levert een aantal prachtige liedjes op. "Taillights Fade" is een pareltje, een van de mooiste songs van de jaren '90. Maar ook "Mineral" is van grote schoonheid. Buffalo Tom kiest niet voor de meest opbeurende onderwerpen om liedjes over te maken, maar de treurigheid draagt bij aan de sfeer van dit album. "Let Me Come Over" kwam precies op het juiste moment en is toch een ijkpunt van de jaren '90.

Op Pinkpop hadden we in 1992 met de vriendengroep een echte discussie, of Buffalo Tom ook onder de Grunge bands viel.
De aanwezige vrouwen vonden van wel, en een van mijn vrienden was het eens met die mening, dus waren ze in de meerderheid.
De rest vond dat ze een opvulling waren, omdat het Pinkpop niet lukte om Nirvana binnen te halen, dus moesten wij het doen met Soundgarden en Pearl Jam.
Buffalo Tom was veel te lief, ondanks de hardere gitaarstukken had de zanger niet de uitstraling van een frontman; het lukte hem niet eens om vocaal boven de muziek uit te komen.
Toch maakte het optreden best wel indruk.
Ze zaten vrij in het begin van de dag, en het klonk op een prettige manier nog best wel rommelig en indrukwekkend.
Taillights Fade was achteraf gezien, terecht, het eerste hoogtepunt van de dag.
Let Me Come Over heeft de nodige rustmomenten; ouder werk was wat minder melodieus, en had nog wel wat punk invloeden.
Ze klinken bijvoorbeeld bij Darl bijna als Dinosaur Jr.
Maar een mondharmonica, zoals bij Velvet Roof, kon toen echt niet.
Eigenlijk waren ze nog het beste te vergelijken met The Lemonheads, die ondergingen een soortgelijke ontwikkeling.
Van mij had die best op Pinkpop mogen staan, mooi na Buffalo Tom, maar blijkbaar was er meer behoefte aan het funky The Family Stand, en de zangeres kon doorgaan als het zusje van de frontman van Living Colour; welke het jaar eerder wel indruk wist te maken, omdat die muzikaal wel wisten te boeien.
Nee, zo slecht was Buffalo Tom niet.
Maar Grunge?
Nee, dat niet.
Punt uit.

Klassiek voorbeeld van een plaat waarvan ik de kwaliteiten onderken zonder dat hij mij echt kan raken, net als bijvoorbeeld Ten en OK computer. Geen flauw idee hoe dat komt : ik begin er elke keer weer met heel veel zin aan ("goh, deze heb ik óók nog, prima plaat, waarom draai ik hem eigenlijk niet vaker?"), maar halverwege heb ik er eigenlijk al weer genoeg van. Misschien omdat het gitaargeluid en daarmee de hele sound wat te eenvorming klinkt, misschien omdat de zang wat te nadrukkelijk-intens over lijkt te willen komen, misschien omdat ik wat te vaak moet denken aan Dinosaur Jr (dat ten tijde van de release van Let me come over met afstand mijn favoriete band was). Maar al dat filosoferen over redenen is eerder het zoeken naar een stok om de hond mee te slaan: net als bikkel2 (19-2-2017) is dit gewoon niet mijn kopje thee, maar onderken ik wel de kwaliteit ervan, en bovendien heb ik diepe bewondering voor het feit dat letterlijk elk nummer een sterke melodie heeft – dit gezelschap telt geen echt zwakke broeders, en zelfs de minst pakkende nummers (Frozen lake en Saving grace) lijken de ontroering van het prachtige slotnummer alleen maar groter te maken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)
Het is momenteel flink zoeken naar goede gitaarplaten, maar in de jaren 90 werden we er mee overspoeld, met het geweldige Let Me Come Over van de Amerikaanse band Buffalo Tom als een van de hoogtepunten

Ieder decennium uit de geschiedenis van de popmuziek heeft dominante genres en in de jaren 90 was het voor mij de indierock. Het heeft een aantal hele grote bands opgeleverd, maar ook een aantal bands die in de jaren 90 met de besten mee konden, maar waarover je tegenwoordig niemand meer hoort. De Amerikaanse band Buffalo Tom is zo’n band. De band brak in 1992 door met de single Taillights Fade en het album Let Me Come Over en beiden behoren wat mij betreft tot de uitschieters in het genre. Dertig jaar later klinkt Let Me Come Over als een typisch jaren 90 album, maar het is ook nog altijd een uitstekend gitaaralbum met memorabele songs zonder al te veel opsmuk. Veel te goed om te vergeten.

De jaren 90 waren voor mij absoluut het decennium van de indierock, waarbij ik dit genre zo breed opvat als mogelijk is. Ik doe nog met enige regelmaat een greep uit de geweldige indierock albums die het decennium heeft opgeleverd, maar er zijn ook flink wat albums die ik nagenoeg vergeten ben. Zo kwam ik vorige week min of meer bij toeval Let Me Come Over van Buffalo Tom weer eens tegen. Het is een album dat ik aan het eind van de jaren 90 schaarde onder de beste indierock albums van het decennium, maar hierna lange tijd uit het oog verloor.

Let Me Come Over kwam in 2018 weer even op de radar, toen Buffalo Tom terugkeerde met het uitstekende Quiet And Peace, maar omdat een opvolger uitbleef, verdween ook het bekendste album van de band uit Boston, Massachusetts, helaas weer uit beeld. Buffalo Tom brak in 1992 door met de geweldige single Taillights Fade, die was te vinden op het derde album van de Amerikaanse band, Let Me Come Over. Het is wat mij betreft ook het beste album van Buffalo Tom, al zijn opvolgers Big Red Letter Day (1993) en Sleepy Eyed (1995) ook prima.

Let Me Come Over is een typische exponent van de jaren 90 indierock. Buffalo Tom vertrouwt veelvuldig op de destijds zeer gangbare hard-zacht dynamiek, maar de band uit Boston is op haar derde album ook goed voor lekker in het gehoor liggende en aanstekelijke songs, die vaak een zeer melodieus karakter hebben. Ik heb de afgelopen weken op zondag flink wat albums uit de oude doos besproken die de tand des tijds geweldig hebben doorstaan. Dat vond ik vaak verrassend en ik vind het minstens net zo verrassend dat Let Me Come Over van Buffalo Tom hier en daar wel een ietsiepietsie gedateerd klinkt.

Heel erg vind ik dat overigens niet, want ik vind het nog altijd een geweldig album. Ik moet het ook direct wat relativeren, want hoewel Let Me Come Over van Buffalo Tom een typisch jaren 90 album is, grijpt de Amerikaanse band ook terug op de essentie van de rock ’n roll. De band uit Boston vertrouwt op haar doorbraakalbum vrijwel uitsluitend op de drie-eenheid gitaar-bas-drums, wat een heerlijk pretentieloos geluid oplevert.

Let Me Come Over schakelt tussen meer ingetogen en lekker stevige songs en heeft ook de individuele songs voorzien van veel dynamiek, die niet alleen komt van gitaar, bas en drums, maar ook van de uitstekende stem van voorman Bill Janovitz, die de songs van zijn band ook nog eens voorziet van de nodige melancholie en emotie. Let Me Come Over van Buffalo Tom neemt je onmiddellijk mee terug naar de vroege jaren 90. Het roept niet alleen nostalgische gevoelens op, maar ook de constatering dat albums als deze tegenwoordig veel te weinig worden gemaakt.

Het typische jaren 90 geluid klinkt zoals gezegd hier en daar wel een beetje gedateerd, maar op hetzelfde moment vind ik de productie van Paul Kolderie en Sean Slade die fraai spelen met akoestische en elektrische gitaren nog altijd een schoolvoorbeeld van een goede productie van een gitaarplaat. Ik hoop eerlijk gezegd dat Buffalo Tom nog op de proppen gaat komen met een opvolger van het zo sterke comeback album uit 2018, maar als dat niet gebeurt kan ik uit de voeten met de prima albums die de Amerikaanse band wel maakte, met een glansrol voor het geweldige Let Me Come Over uit 1992. Erwin Zijleman